SYNC ME @ SYNC
Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

Η διαχείριση της βουτιάς στις βαθύτερες ζώνες, στην ελεύθερη κατάδυση & το υποβρύχιο ψάρεμα

5 48


του Περίανδρου Κριτσιλίγκου, Φυσιολόγου

Ακούμε συχνά από τους νέους δύτες να βουτούν αρκετές δεκάδες μέτρα για τις «ανάγκες» του υποβρύχιου ψαρέματος. Φυσικά, η ποσότητα των ψαριών έχει μειωθεί αισθητά εν συγκρίσει με παλαιότερα, παρόλα αυτά η μόδα του βάθους καλά κρατεί και έτσι μια σάλπα αποκτά διαφορετική γεύση όταν έρχεται από το χάος... Το ίδιο μοτίβο περίπου ισχύει και στην ελεύθερη κατάδυση, όπου αρκετοί αθλητές βουτούν στα 80 μέτρα με σταθερά βάρη χωρίς όμως να προκαλεί κανένα ενδιαφέρον. Ας θυμηθούμε βέβαια, πως πριν δυο δεκαετίες αυτά τα βάθη ήταν ασύλληπτα και μπορούσαν να τα προσεγγίσουν ελάχιστοι με τη βοήθεια έρματος.
Σε αυτό το άρθρο θα ήθελα να εστιάσω στον τρόπο που θα πρέπει να χειριστούμε το βάθος της βουτιάς μας, είτε είναι για υποβρύχιο ψάρεμα, είτε για ελεύθερη κατάδυση από την οπτική γωνία της φυσιολογίας με απώτερο σκοπό την ασφάλεια μας. Υφίσταται προθέρμανση ο οργανισμός μας για να καταδυθεί σε μια βαθιά ζώνη; Είναι ασφαλές ένας δύτης να ψαρεύει για ώρες βαθιά; Πόσες βουτιές μπορεί να πραγματοποιήσει σε μια μέρα κατά τη διάρκεια της προπόνησης του ένας ελεύθερος δύτης που έχει σαν στόχο τα αγωνίσματα της θάλασσας;

Ας ξεκινήσουμε πρώτα απ' όλα, ορίζοντας την βαθιά ζώνη για το υποβρύχιο ψάρεμα και κατ' επέκταση την ελεύθερη κατάδυση. Πριν μερικά χρόνια, το βάθος των δεκαπέντε μέτρων για το υποβρύχιο ψάρεμα, το επισκέπτονταν οι λίγοι και ικανοί. Σήμερα αυτό μοιάζει περισσότερο για ζέσταμα, έτσι ένα βάθος κάτω των 20 μέτρων αποτελεί όριο για την βαθιά ζώνη. Στην περίπτωση της ελεύθερης κατάδυσης, παρόλο που είμαστε συνηθισμένοι σε μεγάλα βάθη, πχ -80μ ή - 90 μ, θα πρότεινα το όριο των 40 μέτρων και βαθύτερα, εξαιτίας των αλλαγών που συμβαίνουν στον οργανισμό μας όπως θα δούμε παρακάτω. Έτσι η διαχείριση του βάθους πηγάζει από τους κινδύνους που εκτίθεται ο οργανισμός μας κάνοντας υποβρύχιο κυνήγι ή ελεύθερη κατάδυση σε αυτές τις ζώνες. Οποιασδήποτε μορφής άσκηση και αν θελήσουμε να κάνουμε, το πρώτο κομμάτι που ακολουθούμε πάντα, είναι το ζέσταμα. Όμοια και στη θάλασσα, άσχετα με το αν θέλουμε να ψαρέψουμε ή να κάνουμε ελεύθερη κατάδυση, θα πρέπει να έχουμε κατά νου, πως θα πρέπει να γίνει μια ήρεμη μετάβαση από τη ζωή μας στην στεριά σε αυτή του υποβρύχιου περιβάλλοντος.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Βυθό 196

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Φάρμακα & επίδραση στην ελεύθερη κατάδυση & στο υποβρύχιο κυνήγι

5 48


του Δημήτρη Λουλούδη, ιατρού καταδύσεων,
Χειρουργού Ωτορινολαρυγγολόγου

Ένας  λαμπερός ήλιος, έχει σηκωθεί πια για τα καλά στον ορίζοντα και βάφει με ζωηρά χρώματα την υποθαλάσσια πανίδα, έχοντας από ώρα ξυπνήσει τις αισθήσεις ΫΒ όλα τα πλάσματα του βυθού. Όλα, εκτός από μένα που μισοκοιμισμένος από το αντιϊσταμινικό που ήπια το προηγούμενο βράδυ για την τρισκατάρατη αλλεργία μου, κοντεύω να κουτουλήσω το μεγάλο μαυρόψαρο, που καρτέρευε στη σκιά του βράχου, στο ιλιγγιώδες βάθος των πέντε μέτρων.
Είμαι βέβαιος πως το ψάρι, χωμένο βαθιά στο θαλάμι του, θα πέρασε ώρες, αναλογιζόμενο ποια σπάνια τύχη έριξε στο διάβα του, αυτή τη δύσκολη ώρα της απρόσεχτης πεινασμένης επαγρύπνησής του, έναν μαχμουρλή ψαροτουφεκά με αντανακλαστικά άρρωστης αμοιβάδας. Εγώ πάλι, μέσα στη θολούρα μου, είχα την αίσθηση πως τη σκηνή περισσότερο την παρακολούθησα παρά την έζησα. Ούτε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου δεν ένιωσα τα δάκτυλα του δεξιού χεριού να σφίγγονται γύρω από τη λαβή του όπλου, αυξάνοντας το ποσοστό ετοιμότητας στην απροσδόκητη συνάντηση με το θήραμα.

Περί φαρμάκων λοιπόν σήμερα ο λόγος. Ποια φάρμακα είναι επικίνδυνα, σε συνδυασμό με το υπερβαρικό περιβάλλον και τις ιδιαίτερες συνθήκες που διέπουν την κατάδυση; Ή, ακόμα καλύτερα, υπάρχουν φάρμακα, των οποίων η χρήση είναι διαπιστωμένα και τεκμηριωμένα ασφαλής στη βουτιά μας;
Το διάστημα που μεσολαβεί από την στιγμή που ένα φάρμακο θα ολοκληρώσει την εισαγωγική του δομή στα χημικά εργαστήρια των φαρμακοβιομηχανιών, μέχρι τη στιγμή που θα διατεθεί πλέον ελεύθερα στην αγορά για χρήση είναι πολύ μεγάλο. Είναι μια περίοδος που περιλαμβάνει εργαστηριακές δοκιμές σε πειραματόζωα και κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους εθελοντές. Το διάστημα αυτό είναι απαραίτητο, ώστε να καταγραφούν αναλυτικά από την ερευνητική ομάδα, όλες οι επιδράσεις της χημικής ουσίας πάνω στα όργανα και τα οργανικά συστήματα του ανθρώπινου σώματος, κάτω από διάφορες περιστάσεις που μπορεί να αλλάζουν τη βιοδιαθεσιμότητα της ουσίας.
Κάποιες από τις συχνότερα μελετούμενες μεταβλητές, που επηρεάζουν τη δράση ενός φαρμάκου, είναι η νεφρική και η ηπατική λειτουργία, η κύηση αλλά και η γαλουχία. Όσο όμως και αν ψάξετε παγκοσμίως, πολύ δύσκολα θα βρείτε στα έντυπα οδηγιών που συνοδεύουν τη συσκευασία κάθε φαρμάκου, πληροφορίες που αφορούν το ποσοστό ασφάλειας της χρήσης του στα υπερβαρικό περιβάλλον της αυτόνομης ή της ελεύθερης κατάδυσης. Και αυτό, γιατί, τέτοιες μελέτες, απλά δεν υπάρχουν.
Φαίνεται πως ο διαρκώς αυξανόμενος καταδυτικός πληθυσμός δεν έχει ακόμη, ούτε κατά διάνοια, προσεγγίσει την απαραίτητη κρίσιμη μάζα, ώστε να αποτελέσει ομάδα-στόχο των φαρμακοβιομηχανιών, οι οποίες κινούνται και λειτουργούν απόλυτα εναρμονισμένες προς τους κανόνες της αγοράς. Το τεράστιο κόστος που απαιτείται για την έρευνα της χρήσης ενός προϊόντος σε εξομοιωμένες, αλλά κυρίως σε πραγματικές συνθήκες κατάδυσης, φαντάζει δυσβάσταχτο και ασύμφορο σε σχέση με το προσδοκώμενο όφελος, για οποιαδήποτε φαρμακευτική εταιρεία, σε όποια γωνιά του πλανήτη και αν βρίσκεται.
Από την άλλη πλευρά, η εκπαίδευση της ιατρικής κοινότητας θεωρεί τις ιδιαίτερες συνθήκες της κατάδυσης ως απολύτως εξειδικευμένο αντικείμενο, που μοιραία εξαιρείται από τον κατάλογο των βασικών γνώσεων που κάθε ιατρός είναι υποχρεωμένος να κατέχει.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Βυθό 199

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Ένα μπαλόνι για το μετωπιαίο κόλπο

5 48

του Δημήτρη Λουλούδη

Το καλοκαίρι καλά κρατεί και έχει πλημμυρίσει τις εγκεφαλικές μας έλικες με οράματα βυθών που σφύζουν από ζωή, πασπαλισμένων με εσάνς νεοπρέν και μια πινελιά αφυδατωμένης υπερκαπνίας. Και το καλύτερο: έφυγε πια, ακόμα και από τη σκέψη μας, αυτός ο ρημάδης ο Μάιος, που εκτός από την επιλεκτική απαγόρευση ορισμένων τρόπων ψαρέματος (με το δικό μας να φιγουράρει πρώτη μούρη στη μαύρη λίστα των λιμενικών αρχών), μας ταλαιπώρησε περισσότερο φέτος από άλλες χρονιές. Κι αυτό το έκανε με φοβερές αλλεργίες και επίμονες ιώσεις, που έβαλαν σε μπελάδες και τις πιο σκληροπυρηνικές μύτες, ευσταχιανές και παραρρίνια.

Όλα αυτά συνδυάστηκαν με την τρομερή αφρικανική σκόνη, που για αρκετές ημέρες ξαπλώθηκε σαν μάστιγα του Θεού πάνω στον ευλογημένο Ελλαδικό ουρανό, βάζοντας το κερασάκι στην κορυφή της τούρτας των προβλημάτων μας.
Ένα από τα συχνότερα θέματα που σήκωσαν το σημαιάκι του οφσάιντ σε πολλούς δύτες επιχειρούντες διείσδυση στη μεγάλη περιοχή της υγρής αγαπημένης (τη θάλασσα εννοώ πονηρούληδες), ήταν ο δύσμοιρος ο μετωπιαίος κόλπος. Και για όσους χρειάζονται συστάσεις, είναι αυτή η γεμάτη με αέρα κοιλότητα, που κατοικεί, συνήθως σε ζεύγη στο κεφάλι μας, στην περιοχή του μετώπου, πίσω και πάνω από τα φρύδια μας (βλ. εικόνα 1). Τώρα που γνωριστήκατε, ξέρετε ποιόν θα βρίζετε την επόμενη φορά που ένας ρόφακλος θα σας χαιρετά με θράσος από τα δέκα μόλις μέτρα βάθος κι εσάς σας λείπουν άλλα εννιάμισι για να τον τσακώσετε, μια που αυτό το καταραμένο καρφί στο δεξί σας φρύδι, σας κρατά επίμονα καθηλωμένους στην επιφάνεια.
Και γιατί αυτός ο καλός Θεούλης έβαλε κοιλότητες με αέρα μέσα στο κεφάλι μας; Για να πρέπει εμείς να τις εξισώνουμε; Τι να σκεφτόταν άραγε όταν τις σκάλιζε;
Μια θεωρία λέει πως υπάρχουν εκεί για να ελαττώνουν το βάρος της κεφαλής, ενώ μια δεύτερη πως λειτουργούν σαν αντηχεία της φωνής. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί η φωνή αλλάζει τόσο πολύ σε μια ιγμορίτιδα ή μετωπιαία κολπίτιδα, όπως θα άλλαζε ο ήχος μιας κιθάρας, αν γεμίζαμε το αντηχείο της με χαρτιά.
Μια τρίτη θεωρία υποστηρίζει πως λειτουργούν ως χώροι απαγωγής της θερμότητας από το κρανίο μας, σαν ένα επιπρόσθετο σύστημα κλιματισμού του ευαίσθητου και πολύτιμου εγκεφάλου μας, για όσους από μας τον χρησιμοποιούμε (σίγουρα οι πολιτικοί εξαιρούνται από αυτό, άρα οι παραρρίνιοι κόλποι δεν τους είναι απαραίτητοι).
Μια ακόμα θεωρία υποστηρίζει πως λειτουργούν σαν χωροδικτύωμα, που απορροφά την ενέργεια ενός χτυπήματος στο κεφάλι, προστατεύοντας τον εγκέφαλο, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα σύγχρονα αυτοκίνητα, όπου η καταστροφή του κυψελωτού αμαξώματος, προστατεύει τον κλωβό των επιβατών.
Αυτό που κάνει τον μετωπιαίο κόλπο να είναι για μας τους δύτες η χειρότερη από τις υπόλοιπες παραρρινικές μας κοιλότητες, (ιγμόρεια, σφηνοειδείς κόλποι, ηθμοειδείς κυψέλες), είναι πως βρίσκεται σχετικά μακρύτερα από τη ρινική μας κοιλότητα και επικοινωνεί με αυτή μέσω ενός μακριού, επιμήκους και στενού πόρου, που πορεύεται με τεθλασμένη πορεία ανάμεσα σε άλλες αεροφόρες κυψέλες. Έτσι, οποιαδήποτε προβολή ή υπερτροφία του οστέινου τοιχώματός τους, αλλά και οιασδήποτε αιτιολογίας φούσκωμα του βλεννογόνου που επενδύει τον πόρο, μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε στένωση ή απόφραξή του.
Τα στόμια και οι πόροι, είναι αναγκαία στις παραρρινικές κοιλότητες, για να μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερα και να ανακυκλώνεται ο αέρας που υπάρχει μέσα σ'αυτές, αλλά και για να μπορούν να αποβάλλονται οι εκκρίσεις που παράγει ο βλεννογόνος που τις επενδύει (βλ. εικόνα 2). Η ανανέωση του αέρα είναι απαραίτητη, γιατί κατά την κυτταρική διαπνοή ελαττώνεται το οξυγόνο και αυξάνεται το διοξείδιο του άνθρακα. Είναι δε αυτή η ανανέωση συνεχής, γιατί τα στόμια είναι σε φυσιολογικές συνθήκες πάντοτε ανοικτά, σε αντίθεση με τις ευσταχιανές μας σάλπιγγες, που είναι σε ηρεμία πάντοτε κλειστές και απαιτούν ιδιαίτερους χειρισμούς για τη διάνοιξη του ρινοφαρυγγικού τους στομίου. Όταν αποφραχθεί το στόμιο του μετωπιαίου κόλπου, επακολουθεί διακοπή του αερισμού, συλλογή εκκρίσεων μέσα σ'αυτόν, που από βλεννώδεις γίνονται πυώδεις και προκαλούνται συμπτώματα.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Βυθό 198

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Ψαροτούφεκο: Τεχνικές για το κυνήγι της συναγρίδας στα πολύ ρηχά

5 48


του Βαγγέλη Τερζή

Στα ρηχά δεν θα συναντήσουμε μόνο κέφαλους, λαβράκια και σαργούς, όπως έχουμε όλοι στο μυαλό μας. Κυκλοφορούν και μεγάλοι θηρευτές όπως μαγιάτικα, λούτσοι και συναγρίδες.
Η συναγρίδα θεωρείται από τα πιο top θηράματα του ψαροκηνυγού. Στην παράκτια ζώνη θα την συναντήσουμε πιο συχνά τα διαστήματα από Σεπτέμβρη μέχρι τέλη Νοέμβρη και από Απρίλη μέχρι μέσα Ιουλίου. Οι συναγρίδες στα ρηχά είναι συνήθως μοναχικά ψάρια. Στο καρτέρι θα έρθουν δύσκολα γιατί δεν έχουν το ένστικτο της κυριαρχίας όπως το έχουν πιο βαθιά. Eδώ είναι έξω από τα νερά τους. Επίσης δεν κινούνται ομαδικά (σε κοπάδι), που κάποιο ψάρι θα ξεκολλήσει και θα έρθει στο καρτέρι μας. Στα ρηχά θα τις συναντήσουμε νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα που κυνηγούν (όχι ότι αποκλείουμε άλλες ώρες).

Για να συλλάβουμε κάποιο ψάρι απαιτεί άριστη τεχνική, πολύ υπομονή και αρκετά κιλά για τη σωστή ρύθμιση της πλευστότητας. Προσωπικά τους χειμωνιάτικους μήνες χρησιμοποιώ 7άρι σακάκι και 5άρι παντελόνι, 16,5 κιλά μοιρασμένα σε 2 ζώνες μέσης, ένα γιλέκο πλάτης και βαρίδια ποδιών. Όπως καταλαβαίνετε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και κουραστικά, με τόσα κιλά δυσκολεύει πολύ η χαλάρωση και οι επιδόσεις θα μειωθούν, αλλά δυστυχώς η πλευστότητα είναι το α και το ω. Εάν δεν την ρυθμίσουμε σωστά δεν θα έχουμε τα ποθητά αποτελέσματα. Εξάλλου αυτό που μας νοιάζει πιο πολύ είναι συχνές βουτιές με μικρό χρόνο παραμονής. Μάσκα μεγάλου οπτικού πεδίου και πτερύγια μεσαία ή σκληρά (γιατί τα μαλακά δεν θα μας πηγαίνουν με τόσα κιλά). Από όπλο ένα 100άρι όπλο είναι ότι καλύτερο στημένο με ένα 19άρι λάστιχο και 6,5 βέργα 1,40 cm. Πολλοί προτιμάνε να βάζουν 130cm για πιο γρήγορες βολές το θεωρώ λάθος γιατί μετά τα 2,5 με 3 μέτρα δεν έχει καθόλου διάτρηση (καλό θα είναι να αντικαταστήσουμε το σωλήνα με ένα carbon).
Ας προτιμήσουμε στολή με εξωτερική φόδρα για να μη σκίζεται εύκολα με τα βράχια. Η παραλλαγή πιστεύω ότι στα ρηχά παίζει λίγο το ρόλο της, προσωπικά ότι μπορώ να παραλλάσω, το κάνω, όπως πέδιλα μάσκα αναπνευστήρα όπλο. Αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που κάνει το ψάρι για να διακρίνει τι είμαστε, αν η παραλλαγή δουλέψει, για μας είναι πολύτιμα. Όσο για τη σημαδούρα βάζω 10-15 μέτρα αόρατη πετονιά Φ0,70, για να μη διακρίνεται από τα ψάρια.
Τις συναγρίδες στα ρηχά θα τις κυνηγήσουμε από 0 έως 4 με 5 μέτρα το πολύ. Βασικές τεχνικές είναι το συρτό καρτέρι (ΑGGUATO) και το επιφανειακό καρτέρι που πολλές φορές μεταβάλλεται σε συρτό. Εδώ θα κινηθούμε κατά μήκος της ακτογραμμής (να προτιμήσουμε να έχουμε στην πλάτη τον ήλιο). Πολύ καλά πόστα είναι τα ξενέρια όπου θα κινηθούμε προς αυτά με συρτό καρτέρι και στην συνέχεια στην βάση τους με στατικό. Όταν αλλάζουμε πόστο στο κολυμπητό πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί και αθόρυβοι και πάντα σε ετοιμότητα για βολή γιατί πίσω από κάποιο ψηλό βράχο που μας καλύπτει μπορεί να περνάει το ψάρι σε αντίθετη πορεία από εμάς. Εκεί θέλει βολή χωρίς σκέψη γιατί μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα θα δούμε το ψάρι να μας κουνάει την ουρά του και να χάνεται προς τα ανοιχτά και σίγουρα δεύτερη ευκαιρία δεν θα υπάρχει! Επίσης καλά πόστα για ενέδρα είναι οι γωνιές μεγάλων κόλπων όπου αποδίδει και το επιφανειακό καρτέρι αλλά με πολύ καλή κάλυψη και να παίζουν τα μάτια μας δεξιά αριστερά, ώστε να δούμε το θήραμα πριν μας αντιληφθεί αυτό. Μια φορά μου είχε τύχει στο καρτέρι, σε 1 μέτρο βάθος, γυρίζοντας το κεφάλι μου πίσω και δεξιά μου να αντιληφθώ μια συναγρίδα να περνάει αμέριμνη στα 10 μέτρα απόσταση από εμένα χωρίς να με έχει αντιληφθεί. Υπήρχαν μεγάλα βράχια μεταξύ μας και έτσι ξεκίνησα να σέρνομαι στο σημείο που υπολόγιζα ότι θα περάσει το ψάρι.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Βυθό 198

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

Ψαροτούφεκο με λάστιχα: Λάστιχα μαλακά κόντρα στα σκληρά

5 48

του Απόστολου Μπέκα

Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι επιμηκύνσεις είναι όλες γύρω από τον αριθμό 3 και όχι, για παράδειγμα, απ' τον αριθμό 13; Σίγουρα όχι γιατί είναι γρουσούζικος. Ακόμη πιο σίγουρα, γιατί τα μήκη των όπλων που μπορούμε να χρησιμοποιούμε σαν άνθρωποι, επιτρέπουν διαδρομές περίπου σαν αυτές που μπορούν να λειτουργήσουν τα χέρια μας. Αλλά ακόμη πιο σίγουρα, γιατί η φύση αλλά και η επιστήμη προς το παρόν τουλάχιστον, δεν έχουν καταφέρει να δώσουν κάτι σε πιο λαστιχωτό. Παρόλα αυτά, κάποιες συνταγές έχουν καταφέρει να ανεβάσουν το λειτουργικό συντελεστή κατά 10 έως και 20%. Όχι όμως χωρίς θυσίες. Κι αυτό που θυσιάστηκε δεν είναι άλλο από τη δύναμη που μπορεί να αποθηκεύσει μέσα του το λάστιχο. Μια δύναμη που μέσα σ' αυτή τη διαδρομή που εκτελεί εκτονώνεται από το μάξιμουμ στο μηδέν μέσα σε λίγα χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Εμείς πάλι απ' τη μεριά μας και με το δίκιο μας ψαχνόμαστε για το ποιο τελικά είναι το καλύτερο. Τι θα πει όμως καλύτερο; Είναι πολύ σχετική αυτή η έννοια γιατί περιέχει αρκετά υποκειμενικά στοιχεία μέσω αντικειμενικών διαφορών. Όπως για παράδειγμα η ευκολία όπλισης ή η διαφορά στην ένταση της ανάκρουσης. Ακόμα και η ουσιαστική διαφορά δυναμικής και ταχύτητας που επηρεάζει το αποτέλεσμα, προϋποθέτει την υποκειμενική συγκατάθεση του χρήστη ως αγαπητό και αποδεκτό ένα σετάρισμα. Έχουμε λοιπόν αμέσως αμέσως μια κόντρα, ένα VS όπως έχει τελευταία επικρατήσει και οι αντίπαλοι δεν είναι άλλοι απ' τα «σκληρά VS μαλακά» λάστιχα. Αμέτρητες κουβέντες, πολλαπλά τα επιχειρήματα εκατέρωθεν κι όλοι απ' την πλευρά τους έχουν δίκιο. Υπάρχουν όμως κάποια τεχνικά χαρακτηριστικά που θα 'πρεπε να γνωστοποιούνται απ' τις κατασκευάστριες ελαστικών αλλά και από τους μεταποιητές προκειμένου να χρησιμοποιούνται σαν βάση για μια σωστή επιχειρηματολογία. Όταν αυτά υπάρχουν και είναι γνωστά, τότε το εμένα έτσι μ' αρέσει ή το εμένα μου 'κατσες, καθώς και ότι περιέχει το εμένα, αυτομάτως παύει να στέκει, καθώς θέλει να οδηγήσει σε αδιέξοδο ελλείψει συγκρίσιμων επιχειρημάτων. Έχω την τύχη να έχω δοκιμάσει σχεδόν ότι είδος όπλου υπάρχει ανά την επικράτεια και χωρίς να θεωρώ ότι αυτό είναι αρκετό, έχω αποκομίσει όμως εμπειρίες που και μόνο από τη στατιστική τους πλευρά αν χρησιμοποιηθούν, αρκούν για αρκετά ασφαλείς και μετριοπαθείς συμβουλές. Καλώς ή κακώς δεν ξέρω, αλλά το ουσιαστικό αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει. Κι αυτό καλώς ή κακώς δεν ξέρω, είναι ότι μετριέται. Εάν κινηθούμε λοιπόν μέσα στα όρια που έχουμε ορίσει σε προηγούμενα άρθρα και αυτά αφορούν τη μάζα του σώματος του όπλου σε σχέση με μια καλή πλευστότητα, καθώς και το βάρος, το πάχος και το μήκος της βέργας, δεν μένει παρά να καθορίσουμε την κινητήρια δύναμη. Η σωστή εφαρμογή της πάνω σε οποιοδήποτε σύνολο είναι και το καθοριστικότερο στοιχείο για μια ονειρική βολή. Γι' αυτό λοιπόν βάλαμε το δήμιο στο μηχάνημα δοκιμών για να αποσπάσει με το δικό του τρόπο, ότι πληροφορία μπορεί να κρύβει μέσα του ένα λάστιχο. Έτσι μια πτυχή ακόμη του κεφαλαίου λάστιχα, θα 'ρθει στο φως δίνοντας λύσεις ή μπερδεύοντας ακόμη περισσότερο τα δεδομένα. Στα χέρια μου λοιπόν αυτή τη φορά τρία ζευγάρια «μαλακά» 17,5άρια. Είναι απ' αυτά που κατά καιρούς μας εχουν απασχολήσει για την ευκολία όπλισης που έχουν.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Βυθό 199

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

ΚΑΡΤΕΡΙ: Η τεχνική του συρτού και πώς εφαρμόζεται στις στήρες (ψαροτούφεκο)

5 48

του Χρήστου Γιαννακόπουλου

Το σώμα του ανήμπορο ακόμα να δεχθεί τις πιέσεις που ασκούνται στο τελείωμα της αποχής, έτσι αρκείται στο καλό κρύψιμο στην άκρη του σκαλοπατιού εκεί στα ρηχά που καρτερεύει το δικό του όνειρο. Μπροστά του το σμήνος των μικρόψαρων φαίνεται ιδιαίτερα ανήσυχο και νευρικό και δεν λείπουν οι φορές που μετακινείται βίαια εκπέμποντας το γνωστό γδούπο... Το σκαλοπάτι χάνεται βαθιά, εκεί που ο υποβρύχιος κόσμος του καρτερίστα δεν έχει «ζωγραφιά» ακόμα και οι εικόνες που πλάθει η φαντασία του είναι μυθικές.
Το κεφάλι του ξεπροβάλει διστακτικά από το χείλος του σκαλοπατιού και η παλάμη του σφίγγει νευρικά τη λαβή του όπλου, αποτέλεσμα της αγωνίας που τον κυριεύει για το αντάμωμα με το άγνωστο πλάσμα που ενοχλεί τα μικρόψαρα.

Η εικόνα μαγική... Ένα μικρό κοπάδι από όμορφες στήρες με έντονα χρώματα και μυώδη κορμιά έχουν στήσει το δικό τους καρτέρι ακριβώς κάτω από το επιβλητικό σκαλοπάτι κάνοντας τον κυνηγό προς στιγμή να σαστίσει και να τις χαζεύει προσπαθώντας να «ρουφήξει» την εικόνα και να την καταγράψει για πάντα στη μνήμη του. Είναι άλλωστε η πρώτη φορά που βλέπει τόσο μεγάλες στήρες.
Η επαφή του ψαροκυνηγού με την όμορφη λουλουδάτη των Ελληνικών θαλασσών ξεκινάει από τα πρώτα του κιόλας βήματα στο υποβρύχιο κυνήγι, αφού η εμφάνισή της σηματοδοτείται από τη ρηχή ακόμα ζώνη, με αρκετά μεγάλο αριθμό μικρών ψαριών, και φτάνει στα πολύ πολύ βαθιά.
Είναι σχεδόν βέβαιο πως σε κάποιο καρτέρι ή σε ένα πλανάρισμα ή ακόμα και κολυμπώντας στην επιφάνεια θα δεί να ξεπροβάλουν αυτά τα μακρόστενα ριγέ ψάρια που θα γυρίσουν να τον περιεργαστούν για λίγο και ύστερα θα εξαφανιστούν στις στενές σχισμές των βράχων που τους παρέχουν ασφάλεια.
Στηράκια, που εξυπακούεται ότι δεν τα πειράζουμε, και που με την πάροδο των χρόνων θα χάσουν αυτές τις παράλληλες με το κορμί τους ρίγες και σιγά σιγά θα εμφανίσουν το εντυπωσιακό κίτρινο μπάλωμα που για πολλούς γίνεται φετίχ.
Μαζί με τις ρίγες χάνουν συνήθως και τα ρηχά τους θαλάμια που πλέον δεν είναι και ότι ασφαλέστερο και σιγά σιγά κατηφορίζουν προς τις αποχές που βρίσκουν ασφαλέστερα «καταλύματα».
Το ψάρι αυτό θα το συναντήσουμε σχεδόν σε όλα τα είδη βυθού που χαρακτηρίζονται πετρώδη. Αγαπημένα της σημεία που μπορούμε να βρούμε ψάρια μεγάλα και ίσως και σε αρκετούς αριθμούς είναι σίγουρα οι σκαλωτές αποχές που καταλήγουν στην άμμο και που πολλές φορές δημιουργούν και κάποιες συνέχειες ας το πούμε, λεγόμενα και ως φρύδια στην ψαροτουφεκάδικη γλώσσα και χρησιμοποιούνται ως θαλάμια για τα ψάρια αυτά. Συνήθως βέβαια τα κομμάτια αυτά που θα προτιμήσει η ενήλικη στήρα για καταφύγιο βρίσκονται σε σεβαστά βάθη που δυσκολεύουν αρκετά τον ψαροκυνηγό να τα προσεγγίσει.
Επίσης απότομα κοψίματα του βυθού που καταλήγουν βαθιά, σκαλοπάτια που δημιουργούν έντονες διαμορφώσεις από άμμο και πέτρες, μονόπετρα και πλάκες με πολλές τρύπες, ξέρες και ναυάγια είναι σημεία που μπορούμε να δούμε έντονη την παρουσία της. Αφού λοιπόν είπαμε κάποια γενικά πράγματα για τη λουλουδάτη κυρία, ήρθε νομίζω η ώρα να πιάσουμε και καμία.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Βυθό 199

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Ψαροτούφεκο στην Κύπρο: Στον κάβο του Τυφλού

5 48


του Γιώργου Παυλίδη

Στον κάβο του Τυφλού, δεν έχει πατήσει ανθρώπινο πόδι ποτέ! Ούτε ένα σκαλωμένο δίχτυ, ούτε ένα κομμάτι παραγάδι, δεν πρόδωσε ποτέ την παρουσία κάποιου ψαρά, έστω ψαρά που γνώριζε τον κάβο. Δύσκολο να το πιστέψω στην αρχή, όι βρήκα ένα παρθένο κομμάτι βυθού στα ελάχιστα χιλιόμετρα ακτογραμμής της ελεύθερης Κύπρου.Ο σύντροφος, μικρός σε ηλικία, δεν μπορούσε να καταλάβει τη δυναμική μιας τέτοιας περιοχής, ούτε να αναλύσει ορθά τα στοιχεία που την πρόδιδαν.
Δυτικά του κάβου μια ποσειδωνία διακεκομμένη πρόσφερε απλόχερα το οξυγόνο της στον κάβο... Στο τέλος της ποσειδωνίας λίγες δεκάδες μέτρα άμμου στραμμένα προς τον κάβο σε κατηφορική γωνία, ήταν «φορτωμένα με διάφορους οργανισμούς, που θα αποτελούσαν την τροφή μικρότερων ψαριών.

Έτσι το κοπάδι με τα μυλοκόπια και τις μουρμούρες να βόσκουν στην άμμο, δεν με εξέπληξε καθόλου. Άφησα το παράλληλο ρεύμα να με σπρώχνει προς τον κάβο, λες και φώναζε την κατεύθυνση που έπρεπε να πάρω από την αρχή. Με ένα απλό νόημα ο νεαρός φίλος διέκοψε κάθε κίνηση... Η πρώτη βουτιά έγινε αργά και με αναγνωριστική διάθεση προς το κοφτό σημείο του κάβου. Από τα μεσόνερα διέκρινα μια φιγούρα που προδόθηκε γιατί μετακινήθηκε ελάχιστα προς ένα πιθανό θαλάμι στην κορυφή του κάβου. Η πορεία κατάδυσης δεν άλλαξε καθόλου, προκαλώντας στο ψάρι περιέργεια για την αδιάφορη συμπεριφορά μου.
Μια αρκετά καλή πίγγα «σχηματίστηκε» στην είσοδο μιας τρύπας να με παρατηρεί αποκαλύπτοντας την ταυτότητα στη φιγούρα που πρωτοείδα. Έχω μάθει να συγκρατώ το δάχτυλο σε αναγνωριστικές βουτιές... Ήθελα να δω τι κρυβόταν κάτω από τον κάβο, έστω κι αν αυτό μου στοίχιζε μια καλή πίγγα. Ξεπροβάλλοντας δίπλα από ένα μεγάλο σφουγγάρι, κοίταξα προς τα κάτω και δυο μικρότερες πίγγες ανηφόρισαν προς το μέρος μου. Το όπλο έμεινε τραβηγμένο και το βλέμμα μου αναζήτησε στον περίγυρο στοιχεία που ίσως πρόδιδαν κάτι ακόμη. Η επόμενη βουτιά με έφερε σ' ένα γώνιασμα του κάβου όπου το ελαφρύ ρεύμα γινόταν εντονότερο. Ένα κοπάδι σάλπες εκμεταλλευόταν στα μεσόνερα τις συνθήκες και συνέχισαν να τρώνε αδιαφορώντας για τη δική μου παρουσία.
Παρά την ηρεμία των μικρότερων θηραμάτων, η έκτη αίσθηση με κράτησε στον κάβο για αρκετή ώρα κι αυτό ήταν τελικά σωστή κίνηση από μέρους μου.
Όσο αυξανόταν το ρεύμα, τα μικρόψαρα αυξανόντουσαν με γοργό ρυθμό, προδίδοντας και μια αρχικά ανεξήγητη ένταση. Μια φιγούρα στο μπλε, ένα μαγιάτικο μικρό αλλά κεφάτο. Με ένα διπλό πέρασμα με κοίταξα ερευνητικά και κινήθηκε αργά ξανά πίσω στο μπλε. Ίσως να είχα διακόψει για λίγο την κυνηγετική του στρατηγική.
Κολυμπώντας αργά με ανατολική κατεύθυνση για περίπου μια ώρα, αποφάσισα να επιστρέψω στο σημείο που είδα τα λιγοστά ψάρια. Πλησιάζοντας εκεί ο αέρας είχε ανέβει και το καθαρόαιμο 4άρι άρχισε να αφρίζει την επιφάνεια του νερού.
Ένας τριάρης ροφός με έκανε να χαμογελάσω πίσω από τη μάσκα μου. Στην επιστροφή μου, αντί να κρυφτεί, με ακολούθησε για αρκετή ώρα, ακόμη και την ώρα που έφτασε στα σύνορα της περιοχής του. Έμοιαζε να θέλει να καταλάβει τι ήμουν και σαν εκδηλωτικό ψάρι όσον αφορά τις κινήσεις και τους χρωματισμούς του, φούσκωσε κουνώντας τα πλαϊνά του, πάνω από ένα μάλλον δευτερεύον θαλάμι στα όρια του χώρου κυριαρχίας του.
Πλησιάζοντας το σημείο με την πίγγα, η σοβαρή αύξηση των μικρόψαρων στην επιφάνεια δεν τράβηξε τόσο την προσοχή μου, όσο η έντασή τους.
Η απουσία τους από το βυθό με έκανε αμέσως να καταλάβω ότι κάποιο ψάρι που το έπαιζε αφεντικό (μάλλον η πίγγα), σεργιάνιζε στο βυθό και μάλλον εκδήλωσε και κάποια επίθεση στο χρόνο της απουσίας μου.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Βυθό 200

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Kατάδυση: Ντούνη και στους όρμους Καταφυγής & Λεγρενών

5 48


του Κώστα Λαδά

Μετά από τις πολλές και ενδιαφέρουσες εικόνες που είχαμε από τα λιμανάκια της Βουλιαγμένης, συνεχίζουμε τη μεγάλη μας περιήγηση, στους όμορφους βυθούς της Αττικής. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, οι παραλίες, τα νησιά και οι βραχονησίδες του νομού, βρίσκονται κοντά μας και σε μικρή σχετικά, απόσταση. Ξεκινάμε λοιπόν με ενθουσιασμό για νέες υποβρύχιες εμπειρίες.


Σπηλιές Ντούνη
Μια από τις πολλές παραλίες της Αττικής, που φημίζεται για την εύκολη πρόσβαση, τον άνετο χώρο στάθμευσης, τον αμμώδη βυθό και την διαύγεια του νερού, είναι η λεγόμενη παραλία Ηλιόπουλου. Βρίσκεται στην παραλιακή οδό Αθηνών - Σουνίου, ακριβώς μετά την Αγ. Μαρίνα και έχει γνώρισμα ένα μικρό, μακρόστενο νησάκι, το οποίο φαίνεται καθαρά πως αποτελεί προέκταση της ξηράς. Κύριο χαρακτηριστικό αυτού του μικρού νησιού, είναι οι σπηλιές. Είναι οι γνωστές σε όλους σπηλιές του Ντούνη, οι οποίες είναι ορατές με μια και μόνη ματιά. Η κατάδυση σε αυτό το σημείο, θεωρείται από πολλούς, σαν μια κατάδυση χαλάρωσης και οπτικής ευχαρίστησης, η οποία οφείλεται στο μικρό βάθος, την εύκολη προσέγγιση, τις μικρές και ρηχές σπηλιές αλλά και το παιγνίδισμα των ακτίνων του ηλίου, μέσα από αυτές. Για όσους προτιμούν τις πρωινές καταδύσεις, προτείνεται η ανατολική πλευρά του νησιού. Αντίστοιχα, η δυτική πλευρά, προτείνεται γι' αυτούς που θα βουτήξουν από το μεσημέρι και μετά. Ένα μικρό πέρασμα από την παραλία με βάθος όχι μεγαλύτερο του ενός μέτρου μας διευκολύνει, όποια και αν είναι η τελική μας απόφαση για το σημείο που θα προετοιμαστούμε. Ξεκινώντας λοιπόν από την αριστερή πλευρά του νησιού, όπου τα βάθη δύσκολα θα ξεπεράσουν τα πέντε μέτρα, διατηρούμε πορεία Νοτιοανατολική, σχεδόν παράλληλη με το νησί, έχοντας στα δεξιά μας οπτική επαφή με τη βάση του νησιού. Σταδιακά, θα αρχίσουμε να βλέπουμε τις πρώτες μικρές σπηλιές και τα χρωματικά παιχνιδίσματα του ηλίου. Περίπου από την μέση της απόστασης, το βάθος προοδευτικά μεγαλώνει μέχρι την αριστερή άκρη του νησιού και φτάνει τελικά έως τα δώδεκα μέτρα, γύρω από δυο μικρές ξέρες που μόλις ξεχωρίζουν. Διάσπαρτα μονόπετρα, στον βραχώδη από πλάκες βυθό, καλυμμένα με σφουγγάρια αλλά και λιβάδια ποσειδωνίας, θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον μας, σε όλη την διάρκεια της βουτιάς. Βλέποντας την άκρη του νησιού, δεν θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια και ιδιαίτερη φαντασία, για να ξεχωρίσουμε ένα αυστηρό βλέμμα να μας κοιτάει. Δυο μεγάλες σπηλιές, με ένα βράχο στη βάση τους μας φέρνουν αμέσως στον νού, την εικόνα ενός καλοσχηματισμένου προσώπου. Σε όλη την διάρκεια της κατάδυσης, ανάμεσα στα καλυμμένα με χρώματα μονόπετρα, στις άκρες της φυκιάδας, γεμάτα περιέργεια μας συνοδεύουν χαριτωμένα, μικρά χρωματιστά ψάρια.
Έχοντας φτάσει λοιπόν στο άκρο του νησιού, έχοντας αρκετό απόθεμα αέρα, επιστρέφουμε από την Δυτική πλευρά, με κατεύθυνση το σημείο εξόδου στην παραλία. Ίδιο ακριβώς το σκηνικό και εδώ, με περισσότερο αμμώδη βυθό σε όλη την διάρκεια της επιστροφής αλλά με περισσότερη ζωή. Παντού μικρά χταπόδια, γλώσσες, μουρμούρες και μικρά σαργουδάκια. Για αυτήν την κατάδυση, θα μπορούσαμε κάλλιστα να δώσουμε τον τίτλο «Παιχνίδι με τις ακτίνες του ήλιου». Κλείνοντας την περιγραφή του μικρού νησιού, θέλω να σας πω ότι από όλες τις σπηλιές, η μεγαλύτερη βρίσκεται στα 2/3 περίπου του μήκους του νησιού και οδηγεί έως την άλλη του άκρη. Όμως προσοχή! Το πέρασμά της δεν είναι καθόλου ασφαλές, κρύβει κινδύνους και δεν συνιστάται η είσοδος σε όσους δεν έχουν περάσει από κατάλληλη εκπαίδευση. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως πάνω από όλα, η κατάδυση είναι διασκέδαση και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος, να διακινδυνεύουμε την ασφάλειά μας.

Όρμος Καταφυγή

Συνέχεια της παραλιακής λεωφόρου Σουνίου και ακολουθώντας την ακτογραμμή με τους πολυάριθμους μικρούς κόλπους, αμέσως μετά το Θυμάρι, συναντάμε τον αμφιθεατρικά κτισμένο οικισμό Καταφυγή.
Δυο μικρές παραλίες προστατευμένες από ανατολικούς, βόρειους και δυτικούς ανέμους, που χωρίζονται από ένα λόφο ο οποίος φιλοξενεί στην κορυφή του ένα γραφικότατο εκκλησάκι. Σημεία πρόσβασης και στις δυο αυτές παραλίες πολύ εύκολα, με αμμουδιά και χοντρό βότσαλο, με σημεία εισόδου στο νερό που δεν δυσκολεύουν καθόλου τους αυτοδύτες αλλά και την παρέα που πιθανόν θα τους συνοδεύει και θα θέλει να περάσει ευχάριστα, απολαμβάνοντας το κολύμπι της.
Μετά από κολύμπι στην επιφάνεια περίπου 50 μέτρων, ώστε να περάσουμε το σημείο με την ρηχή ενιαία πλάκα, ξεκινάμε την κατάδυση από την δεξιά πλευρά του πρώτου κόλπου φτάνοντας αρχικά στα επτά μέτρα και έχοντας μπροστά μας αμμώδη βυθό με διάσπαρτα λιβάδια ποσειδωνίας. Κύριο χαρακτηριστικό σημείο της αρχής της υποβρύχιας πορείας μας, μια τεράστια σιδερένια άγκυρα που χρησιμοποιείται πιθανόν για ρεμέντζο.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Greek Diver 75

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Casting: Αναζήτηση & εξερεύνηση του βυθού: Εγγύηση για επιτυχημένα ψαρέματα

5 48



του Κώστα Ζαφειρίου

Το συγκεκριμένο -πιστεύω να συμφωνήσετε και εσείς- πρωτότυπο άρθρο, με οδηγό τις δύο λέξεις αναζήτηση και εξερεύνηση, έχει ως σκοπό να σας δώσει το έναυσμα για πιο προσεκτική, αλλά παράλληλα και πιο λεπτομερή μελέτη καινούργιων ψαρότοπων, που έχετε κατά νου να δοκιμάσετε για πρώτη φορά. Σε προηγούμενα άρθρα αναφερθήκαμε στην πολύ καλή γνώση της μορφολογίας του βυθού, απαραίτητης -τις περισσότερες φορές- αν θέλουμε να οδηγούμαστε εκ του ασφαλούς στην επιτυχία και τη συγκίνηση, την οποία μπορεί να μας προσφέρει η αγαπημένη μας δραστηριότητα. Έτσι, θα επιχειρήσουμε να σας φέρουμε κοντά τους υπέροχους τόπους που αναζητήσαμε, εξερευνήσαμε, παρατηρήσαμε και στο τέλος ψαρέψαμε, με μικρής διάρκειας ολιγόωρα νυχτερινά ψαρέματα και ομολογώ αρκετά καλά αποτελέσματα.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
Η σταθερή εικόνα και ακόμα καλύτερα η απεικόνιση της διαμόρφωσης και της δραστηριότητας του βυθού με τη βοήθεια υποβρύχιας κάμερας, είναι ο καλύτερος οδηγός για οποιαδήποτε μελέτη θέλουμε να κάνουμε. Διότι, παρατηρώντας ξανά και ξανά μία φωτογραφία, ή αναπαράγοντας ένα κλιπάκι με πλάνα του βυθού, είναι πολύ πιθανό κάθε φορά θα ανακαλύπτουμε καινούργια δεδομένα, μέχρι να καταλήξουμε σε κάποια ασφαλή συμπεράσματα.
Αυτό που κάναμε λοιπόν, ήταν να πάμε οι ίδιοι στην κατοικία των φίλων μας, ώστε να παρατηρήσουμε από κοντά τις δραστηριότητες τους, να θαυμάσουμε τις ομορφιές που κρύβουν τα λιβάδια του Ποσειδώνα και μπορούν να μας προσφέρουν οι υπέροχες ακτές των θαλασσών μας. Κολυμπήσαμε και καταδυθήκαμε σε μαγικούς τόπους στολισμένους με βράχια, φυκιάδες και πλούσιες ποσειδωνίες οι οποίες συνόρευαν με μικρής και μεγάλης έκτασης τραγάνες. Με λίγα λόγια, μοναδικά καταφύγια στα οποία διαμένουν ζηλευτά θηράματα.
Η επιδίωξή μας να χαρτογραφήσουμε κομμάτια του βυθού που μας ενδιέφεραν για μελλοντικά ψαρέματα, χρειάστηκε πολύ αναζήτηση και εξερεύνηση, ώστε να συλλέξουμε τελικά αρκετό υποβρύχιο φωτογραφικό υλικό -μέρος του οποίου σας παρουσιάζουμε. Το είδος των ακτών που προσεγγίσαμε αποτελούνταν από βράχια (μικρά, μεγάλα) τα οποία μετά τα πρώτα μέτρα έδιναν τη θέση τους σε μικρής έκτασης τμήματα αμμώδους βυθού, ποσειδωνίες, τραγάνες μικρής και μεγάλης έκτασης, ενώ διανθίζονταν και από μερικές στήλες βράχων (ξενέριζαν μεν προς την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά στην βάση τους και γύρω από αυτή υπήρχε μεγάλης έκτασης τραγάνα). Οι φωτογραφίες με τα αλιεύματα καθώς και όλες οι υποβρύχιες φωτογραφίες, προέρχονται αποκλειστικά από τους ψαρότοπους τους οποίους επισκεφθήκαμε και ψαρέψαμε για πρώτη φορά. Ακολουθήστε με λοιπόν σε αυτό το συναρπαστικό ταξίδι ξενάγησης στο βυθό, με σκοπό την παρατήρηση και την καταγραφή διαφορετικών ειδών πυθμένα και βγάλτε τα προσωπικά σας συμπεράσματα.


ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΠΡΩΤΗ
Ο βυθός στην αρχή, μέχρι και είκοσι-εικοσιπέντε μέτρα από την ακτή, αποτελείτο κυρίως από διάσπαρτα βράχια, έχοντας λίγα καθαρά σημεία αμμούδας με βάθος 2 έως 3 μέτρα. Στη συνέχεια οι βράχοι γίνονταν πιο μεγάλοι και επιβλητικοί, το βάθος μειωνόταν, ενώ κατέληγαν τελικά σε μια ποσειδωνία με μήκος περίπου σαράντα-πενήντα μέτρα. Περιπλανόμενος και θαυμάζοντας το υπέροχο τοπίο που είχα μπροστά μου, η έκπληξη ήταν μεγάλη για μένα, όταν στο σημείο που τελείωνε η ποσειδωνία, πριν αρχίσει πάλι ο βυθός να ξαναβαθαίνει και να παίρνει πιο άγρια μορφή, εμφανίστηκε ένα μεγάλο κοπάδι σάλπες, αποτελούμενο από ψάρια σεβαστού μεγέθους, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε από τις φωτογραφίες. Παρατηρώντας το κοπάδι να σουλατσάρει αργά, αμέριμνο και ελάχιστα ενοχλημένο από την παρουσία μου και να σταματά σε όποιο σημείο είχε διατροφικό ενδιαφέρον, ένιωσα δέος και αμηχανία . Όσο είχα τα χέρια κατεβασμένα, τα ψάρια με θεωρούσαν φίλο τους, αλλά κάθε φορά που ανασήκωνα το φακό προς το μάτι μου, για να αποθανατίσω αυτές τις σπάνιες στιγμές, η καχυποψία τους αυξανόταν και επιτάχυναν την πορεία τους, κρατώντας απόσταση ασφαλείας. Φαντάζομαι πως αν κρατούσα ψαροτούφεκο, σίγουρα δε θα μπορούσα να τις πλησιάσω καθόλου.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Casting 6

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Surf casting: Ένα αξέχαστο ψάρεμα στο ξακουστό Κάβο Ντόρο

5 48



του Χρήστου Χαλβατζή

Είναι Τρίτη κι εγώ είμαι στη δουλειά, ο Θεός να την πει δουλειά δηλαδή, γιατί το μυαλό μου ταξιδεύει ήδη προς το Κάβο Ντόρο. Ένας φίλο μου ψαροτουφεκάς, είχε κάνει ένα ψάρεμα εκεί την Κυριακή και μου είπε πως από την παραλία που πέσανε είχε δει αρκετές μεγάλες μουρμούρες. Αυτοί βέβαια θα ψαρεύανε τους δυο μεγάλους κάβους που υπήρχαν δεξιά και αριστερά της παραλίας για σαργούς και κάποια μαύρα που κρατάνε οι δύο κάβοι.
Με το που πήρα την πληροφορία τηλεφωνώ στο φίλο μου Γιώργο στην Αθήνα, να του πω τα νέα. Δεν χρειαζόταν βέβαια και κούρδισμα, γιατί έτσι κι αλλιώς τη διαδρομή Αθήνα-Νότιο Ευβοϊκό την κάνει κάθε Σαββατοκύριακο και μάλιστα με την ευκολία που πάει κάποιος στο καφενείο της γειτονιάς του για καφέ. Το μοναδικό πρόβλημα που υπήρχε μέχρι στιγμής, ήταν οι ισχυροί βοριάδες που είχαν αρχίσει το προηγούμενο βράδυ στην περιοχή.

Ως γνωστό, όταν στο νότιο Ευβοϊκό πνέουν άνεμοι ισχυροί βόρειοι, το Κάβο Ντόρο όχι για surf casting δεν ενδείκνυται, αλλά ούτε για surf ταλαιπωρία. Η μόνη μας ελπίδα πλέον ήταν να βγουν αληθινές οι προβλέψεις της ΕΜΥ που έδινε τους ανέμους να πέφτουν σε ένταση στα 4 μποφόρ, με εξασθένηση τελείως το πρωί της Κυριακής. Εμείς ούτως ή άλλως θα πηγαίναμε στο μέρος Σάββατο μεσημέρι, πάνω στο σπάσιμο του καιρού.
Η συνταγή δοκιμασμένη πάμπολλες φορές και αρκετές φορές με καλά αποτελέσματα, σε διαφορετικά βέβαια μέρη και με διαφορετικούς καιρούς. Συνήθως μετά το σπάσιμο κάποιου μεγάλου νοτιά σε μερικούς τόπους του νότιου Ευβοϊκού, η όρεξη των ψαριών έκανε το χειλάκι μας να γελάσει.
Επιτέλους, Σάββατο πρωί. Τέσσερις μέρες και μένα μου φάνηκε ένας αιώνας. Αυτή την εβδομάδα δεν είχα κάνει κανένα ψάρεμα, γιατί συνήθως κάνω και κανένα ψαρεματάκι μεσοβδόμαδα, έτσι για το σύνδρομο της στέρησης. Βλέπετε, είμαι από τους τυχερούς που μένουν δίπλα στη θάλασσα και φυσικά όπως κάποιοι από εμάς που έχουν τα χρυσόψαρα μέσα σε ενυδρείο ή μια γάτα για κατοικίδιο, εγώ ο άρρωστος έχω μόνιμα κάποιο φαραώ μέσα στη μικρή αποθήκη του σπιτιού μου, που την έχω διαμορφώσει σε ένα μίνι κατάστημα ειδών αλιείας, λες και θα 'ρθει πάλι κατοχή και θα μείνω από πετονιές, αγκίστρια και διάφορα άλλα παρελκόμενα. Για μολύβια δεν το συζητώ, τα φτιάχνω μόνος μου και έχω κάνει απόθεμα για τα επόμενα χρόνια πιστεύω. Η αρρώστια σε όλο της το μεγαλείο. Όμως φοβάμαι πως σας κούρασα ήδη αρκετά με τη φλυαρία μου και πρέπει να πάμε στο θέμα μας.
Σάββατο μεσημέρι λοιπόν και ξεκινάμε για το Κάβο Ντόρο. Μετά από μιάμισι ώρα δρόμο φτάνουμε επιτέλους στην παραλία που θα ψαρεύαμε. Με το που αντικρίσομε τη θάλασσα μας έπιασε δέος. Τα κύματα ήταν τεράστια σε τέτοιο σημείο μάλιστα που όχι για μουρμουροψάρεμα ήταν, αλλά και για surf casting. Τα πράγματα ήταν κομματάκι δύσκολα. Μετά από λίγη συζήτηση για το τι θα κάναμε, πήραμε την απόφαση να ψαρέψουμε στον αριστερό κάβο της παραλίας, μήπως και με τέτοιο χαλασμό έχει βγει κανένας σαργός από τον κάβο, γιατί για μουρμούρες με τέτοιο καιρό και με λεπτεπίλεπτες αρματωσιές, δεν υπήρχε περίπτωση να ψαρέψουμε.
Έτσι λοιπόν, αρχίσαμε να στήνουμε από δυο καλάμια ο καθένας. Ευτυχώς τα δίσπαστα τα 'χουμε πάντα μαζί μας για ότι ψάρεμα και να πάμε. Αλλάξαμε τις μπομπίνες στους μηχανισμούς με μπομπίνες γεμισμένες με πετονιά διατομής 0.35 shock leader 0.55, μολύβια άγκυρες 130 γρ., όσο για αρματωσιά, μονάγκιστρα, παράμαλλο 0.30 γύρω στους 80 πόντους, αγκίστρια akemi chinu No 4 και μετά από μισή ώρα τα πρώτα δολώματα έπεφταν στο νερό. Έλα όμως που λογαριάσαμε χωρίς τον ξενοδόχο που λέει και η παροιμία. Τα φύκια που αν και δεν τα ξέβραζε έξω ο καιρός, μέσα στη θάλασσα είχανε την τιμητική τους. Βγάλαμε πάλι τα καλάμια έξω μαζί με φύκια, δεν ξέρω πόσα κιλά και δοκιμάσαμε αυτή τη φορά με τα καλάμια εντελώς κάθετα, βάζοντας τις καρφωτές βάσεις αντί για τους τρίποδες. Μάταια όμως, μετά από πέντε περίπου λεπτά οι μύτες των καλαμιών λυγίζανε επικίνδυνα.
Ξανά έξω, ξανά τα ίδια, μάτσο τα φύκια και τα νεύρα μας επίσης. Για να αλλάξουμε μέρος ούτε λόγος, το Κάβο Ντόρο βλέπει όλο σχεδόν το Αιγαίο και το βοριά φάτσα, έτσι αποφασίσαμε να μετακινηθούμε στο κέντρο της παραλίας, μήπως εκεί το πρόβλημα με τα φύκια δεν ήταν τόσο έντονο κι ο καιρός άρχιζε όντως να σπάει προς το σούρουπο, όπως λέγανε οι προβλέψεις. Από την εμπειρία μας, πάντα ο βοριάς προς το σούρουπο και τη νύχτα πέφτει λίγο σε ένταση και θα καταφέρναμε να ψαρέψουμε χωρίς μεγάλη ταλαιπωρία.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Casting 8

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Links για το ψάρεμα - Links for fishing

5 48

· Abu Garcia
· Aarcom
· Abel Reels
· Accurate
· Action Optics
· AFTCO MFG
· Airflo
· Aitor Knifes
· Albacore lines
· All Star Rods
· Alvey Reels
· American Classic
· American Tackle Co.
· Angling Record
Sweden
· Antique Lures
· Antique Reels
· Aries Tackle
· ARTiFLY
· Atlantic Salmon Flies
· ATN - Night Vision
· Aurora Rods
· Ayr Reels
· Dan Bailey
· Bill Ballan Reels
· Bauer Fly Reels
· Bead Fly
· L.L. Bean
· Bellinger Reel Seats
· Berkley
· BigJon
· Blue Fox
Normark
· Blue Marlin Fishing Rods
· Blue Ridge Rods
· Bluestone Rods
· British Wax Jackets
· Broadbill Lures
· Brodin Landing Nets
· Bruce & Walker
· Buck's Bags
· C F Burkheimer
· C&F Design
· Cabela΄s
· Cajun Line Company
· Cal's reel conversions
· Calstar Rods
· Cane Rodmakers
· Capricorn Fly
Sweden
· Cascade Crest Tools
· Castle Arms
· CD Rods
· Chattahoochee Rods
· Chest Fly Box
· Classic Salmon Flies
· Cloudberry Fly
· CND Spey Rods
· Coast Trout w.p.r
· Colmic
· Cork Specialties
· Cortland
· CountryCoats.com
· CTS Fishing Blanks
· Culprit Baits
· Ed Cumings Inc
· Crocheted Flies
· Dan Craft
· Custom Jigs & Spins Inc
· C Rod Builders Guild
· Custom Tackle
· Daiichi
· Dai-Riki
· Daiwa
· DAM
· Dania Flyrods
Denmark
· Danielsson flyreels
· Dave's Custom Rods
· Deepwater Release
· Demon Jigs
· L.H.Design
· Diamondback Rods
· Dick Nite Spoons
· Dutch Reels
· Dymara lures
· Dyna-King
· Eagle Claw
· Elbe
Norway
· Eppinger Lures
· Eur-flyfish@
· Euro-Fly
· Everol Reels
· EZ Knot


· Falcon Rods
· False Hair Flies
· Fenwick
· Finnseeker
· FINS Fishing
· Filson
· Fin-Nor
· Fiorini
· Fishing AC Sweden
· Fish Sponge
· Fishstix Rods
· Fjδllrδven
· Flambeau Products
· FF's Classic Library
· Fly Logic
· Fly-Rite Inc.
· Folstaf
· J. Austin Forbes
· Fourseas brothers Ltd
· Fox
· Alenko Franolic΄Reels
· Bjarne Fries Rods
· Frosts knife factory
· Fuji Tackle
· Fulling Mill Ltd
· Fultz Rod Co.
· Fδllkniven
· G&L FlyCraft
· Galvan Fly Reels
· Gamakatsu
· Gatti
· Gearkeeper
· Gibbs/Nortac Lures
· Gilmore Fly Reel
· GoldenFly
· Golden Nymphs
· Golden Witch Rods
· GORE-TEX
· Jim Grandt Rods
· Green River Rodmakers
· Greys
· W.W. Grigg
· Gudebrod
· Hagen's
· Haglφfs
· Hardy
· Hareline' Watershed
· Hayden Reels
· Hedron Inc.
· Helle Knives
· Helly Hansen
· Henschel Reels
· Hexagraph Fly Rods
· Hildebrandt
· Hilleberg
· Hodgman
· Holdzit
· Hook collections
· Horizon Lures
· Humminbird
· Ice Fishing Equipment
· Islander
· C.W.Jenkins & Son
· Johnson Outdoors Inc
· T.L. Johnson Rod Co
· Joslin's Bamboo Rods
· JW Bamboo Flyrods
· Kalax Flytesting Device
· Kamasan
· Kane Klassics
· Keone Rodsmiths
· Kilwell
· Knifes
· Kreinik
· Kristal Fishing
· Ron Kusse Rods
· LaCrosse
· Lakeland Flytying
· Lamiglas
· Lamson
· Larva Lace
· Lazzeri
· Leatherman Tool
· Lennox Rods
· H.L. Leonard Rod
· Lew's
· Linder Aluminiumboats
· Llama Dubbing Brush
· G. Loomis
· Loon Outdoors


· Loop Tackle
· Lowrance
· Lundhags
· Lureflash
· Lure Net Inc.
· Luhr Jensen
· Mag-Lite
· Mako Fly Reels
· Maynard's Tackle
· Marado
· March Brown Ltd
· Marryat
· Martin Fishing
· Arne Mason
· Maxima Lines
· Megoff Fly Reels
· R.B. Meiser Rods
· Mepps
· Metz Hackle
· J Miles Custom Rods
· Mitchell
· Mizmo
· Monic Fly Lines
· MudHole Rodbuilding
· Mustad
· Nautilus Fly Reels
· Niemiera Fly Rods
· McNeese Reels
· Nils Master Lures
· David Norwich ev rods
· Okuma
· Ono Custom Rods
· Orvis
· Outcast Sporting Gear
· Pacific Eagle
· Panther Martin Lures
· Partridge
· Patagonia
· Peerless Reel Co
· Peetz
· Penn Reels
· Performance Fly Rods
· Marc Petitjean
· Peux fly reels
· Pflueger
· Phoenix Lines
· Poon Harpoons
· Piranha Reels
· P-line
· Plano Molding Co
· Point 65°N
Sea Kayaks
· Popular Fishing Flies
· Powell Rods
· PowerPro lines
· Pozς Fly ...
· Ken Preston Rods
· Progear reels
· Enrico Puglisi Ltd
· Quantum Fishing
· Rainbow Exports
· Rapala
Normark
· Raven Fly Rods
· REC Components
· Reddi Ware cases
· Redington Fly Tackle
· Reel Colors
· Renzetti
· Rhino
· Rick΄s Rods
· Riesenblinker
· Rifflewater Rod Co
· Right Angle Fly Reels
· Rippler Lures
· T Morgan Rodsmiths
· RIO Products
· RodMounts
· J.Roland Rods
· Roman Moser
· Rosco-Rome
· Ross Reels
· Russett Rods
· RST
· J. Ryall Reels
· Safe Fishing
· Sage
· Dave Scadden
· Scientific Anglers
· Scierra
· Scintilla Dubbing
· Scott Fly Rods


· Scotty
· SD Reels
· Seaguar Lines
· Seamaster Reels
· Seeker Rods
· Sensas
· Shakespeare
· Sharpe's of Aberdeen
· Shelbyville Rod Co
· Shenandoah Rods
· Shikδri Rod Blanks
· Shimano
· Sierra-Classic Rods
· Silstar
· Silva
· Siman Ltd
· Simms
· Simrad
· Siskiyou Aviary
· Solitude Reels
· South Bend
· SpiderCast
· SpiderWire
· Spirit River
· SPRO Products
· Van Staal
· Stabor line lock
· STAG Flies
· Stearns Inc.
· Steelfin Reels
· Stenzel
· St. Croix
· Storm Lures
· Stren
· Sufix line
· Sunrise International
· Surgitech fly tools
· Swiss Bamboo Rods
· Talon
· Jim Teeny
· Temple Fork Rods
· Trail tents
· Teton Fly Reels
· Tibor Reels
· Dr. Slick
· TH Custom Rods
· Tiemco (TMC)
· Thomas & Thomas
· F.E.Thomas Rod Co.
· D.H. Thompson
· Len Thompson Lures
· Top Brass Tackle
· Tri Flash
· Tyneside Leathercrafts
· T.V. Tyr
· Uma International
· Umpqua
· UNI Products
Glo Yarn
· Uniqum Reel
· Urban Angler Ltd.
· VMC
· Wade Fishing Rods
· Valentine Fly Reels
· Walker Downriggers
· Varivas
· Water Master Rafts
· Vedette
· Versitex
· VersaColors clip-on
· Weihai Yiya Fishing Tackle Co
· Whiting Farms Inc
· Victorinox Knifes
· Wiggler AB
· VKV Kayaks
· VXB Ball Bearings
· R.L.Winston Rods
· Virtual Nymph
· Vision
· Wohlford Bamboo Rods
· Jack Wolfskin
· Volvo Penta Co.
· Worm Farming
· WristSaver Rods
· Lee Wulff
· Yakima Bait Co
· Yo-Zuri
· Jiu Yang Fishing Tackle Co
· Zebco
· Carl Zeiss Binoculars
· J.C. Zimny Rod

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

www.gamato.info

5 48


Σε ένα δισεκατομμύριο ευρώ υπολογίζονται τα διαφυγόντα κέρδη των εταιρειών παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών, μουσικών έργων, λογισμικού κ.λπ. από την επτάχρονη λειτουργία της ιστοσελίδας www.gamato.info, στην οποία μπήκε χθες «λουκέτο» από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ύστερα από τη σύλληψη των διαχειριστών της.

Πρόκειται για τη δημοφιλέστερη ιστοσελίδα αυτού του είδους στην Ελλάδα, με 850.000 μέλη και 16.000.000 επισκέψεις καθημερινά απ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, το κλείσιμο της οποίας προκάλεσε εκατοντάδες αναφορές και σχόλια στο Διαδίκτυο.

Σχεδόν όλες οι αναφορές ήταν θετικές για τους διαχειριστές της συγκεκριμένης ιστοσελίδας.

Για την υπόθεση συνελήφθησαν έξι άτομα στην Αθήνα, τη Λάρισα, την Πέλλα και τη Θεσσαλονίκη, με την κατηγορία της παράβασης του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας, ενώ κατηγορούνται συνολικά έντεκα, όλοι τους Ελληνες υπήκοοι, δύο εκ των οποίων μένουν μόνιμα στην Ολλανδία.

Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ασχολήθηκε με την υπόθεση ύστερα από μήνυση εκπροσώπου της Εταιρείας Προστασίας Οπτικοακουστικών Εργων (Ε.Π.Ο.Ε.), στην οποία αναφερόταν ότι οι διαχειριστές της ιστοσελίδας gamato, χωρίς την έγκριση των αρμόδιων εταιρειών, διαμοίραζαν παράνομο ψηφιακό υλικό (τραγούδια, ταινίες, παιχνίδια κ.λπ.). Τα κέρδη τους προέρχονταν από τις διαφημίσεις που καταχωρίζονταν στην ιστοσελίδα τους.

Επειτα από ψηφιακή ανάλυση η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος πραγματοποίησε ταυτόχρονα κατ' οίκον έρευνες παρουσία εισαγγελέα σε διάφορες πόλεις της χώρας, όπου διαπιστώθηκε ότι οι συλληφθέντες συνδέονταν με τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Από τα σπίτια των κατηγορουμένων κατασχέθηκαν 29 σκληροί δίσκοι, εκ των οποίων οι δύο εξωτερικοί, πέντε φορητοί υπολογιστές και 604 οπτικοί ψηφιακοί δίσκοι.

Σύμφωνα με μελέτη που εκπονήθηκε από διεθνή εταιρεία ερευνών, η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών με ποσοστό πειρατείας 57%. Πρώτη στην πειρατεία έρχεται η Βουλγαρία με ποσοστό 68% και ακολουθεί η Ρουμανία με ποσοστό 66%.

Η λιανική αξία του παράνομου λογισμικού, που αντιπροσωπεύει το απολεσθέν εισόδημα για την παγκόσμια βιομηχανία λογισμικού, ξεπέρασε το όριο των 50 δισεκατομμυρίων για πρώτη φορά το 2009.

Εκτός από τα διαφυγόντα κέρδη των εταιρειών στη χώρα μας από τη δράση των πειρατών κάθε είδους, πολύ μεγάλο είναι και το ποσό των φόρων που χάνει το Ελληνικό Δημόσιο. Οι συλληφθέντες για την υπόθεση οδηγήθηκαν χθες στους κατά τόπους εισαγγελείς.

ΤΑΚΗΣ ΤΕΡΖΗΣ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=10617031


Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Λουκέτο και έξι συλλήψεις για το www.gamato.info

5 48


Σε ένα δισεκατομμύριο ευρώ υπολογίζονται τα διαφυγόντα κέρδη των εταιρειών παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών, μουσικών έργων, λογισμικού κ.λπ. από την επτάχρονη λειτουργία της ιστοσελίδας www.gamato.info, στην οποία μπήκε χθες «λουκέτο» από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ύστερα από τη σύλληψη των διαχειριστών της.

Πρόκειται για τη δημοφιλέστερη ιστοσελίδα αυτού του είδους στην Ελλάδα, με 850.000 μέλη και 16.000.000 επισκέψεις καθημερινά απ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, το κλείσιμο της οποίας προκάλεσε εκατοντάδες αναφορές και σχόλια στο Διαδίκτυο.

Σχεδόν όλες οι αναφορές ήταν θετικές για τους διαχειριστές της συγκεκριμένης ιστοσελίδας.

Για την υπόθεση συνελήφθησαν έξι άτομα στην Αθήνα, τη Λάρισα, την Πέλλα και τη Θεσσαλονίκη, με την κατηγορία της παράβασης του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας, ενώ κατηγορούνται συνολικά έντεκα, όλοι τους Ελληνες υπήκοοι, δύο εκ των οποίων μένουν μόνιμα στην Ολλανδία.

Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος ασχολήθηκε με την υπόθεση ύστερα από μήνυση εκπροσώπου της Εταιρείας Προστασίας Οπτικοακουστικών Εργων (Ε.Π.Ο.Ε.), στην οποία αναφερόταν ότι οι διαχειριστές της ιστοσελίδας gamato, χωρίς την έγκριση των αρμόδιων εταιρειών, διαμοίραζαν παράνομο ψηφιακό υλικό (τραγούδια, ταινίες, παιχνίδια κ.λπ.). Τα κέρδη τους προέρχονταν από τις διαφημίσεις που καταχωρίζονταν στην ιστοσελίδα τους.

Επειτα από ψηφιακή ανάλυση η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος πραγματοποίησε ταυτόχρονα κατ' οίκον έρευνες παρουσία εισαγγελέα σε διάφορες πόλεις της χώρας, όπου διαπιστώθηκε ότι οι συλληφθέντες συνδέονταν με τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Από τα σπίτια των κατηγορουμένων κατασχέθηκαν 29 σκληροί δίσκοι, εκ των οποίων οι δύο εξωτερικοί, πέντε φορητοί υπολογιστές και 604 οπτικοί ψηφιακοί δίσκοι.

Σύμφωνα με μελέτη που εκπονήθηκε από διεθνή εταιρεία ερευνών, η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών με ποσοστό πειρατείας 57%. Πρώτη στην πειρατεία έρχεται η Βουλγαρία με ποσοστό 68% και ακολουθεί η Ρουμανία με ποσοστό 66%.

Η λιανική αξία του παράνομου λογισμικού, που αντιπροσωπεύει το απολεσθέν εισόδημα για την παγκόσμια βιομηχανία λογισμικού, ξεπέρασε το όριο των 50 δισεκατομμυρίων για πρώτη φορά το 2009.

Εκτός από τα διαφυγόντα κέρδη των εταιρειών στη χώρα μας από τη δράση των πειρατών κάθε είδους, πολύ μεγάλο είναι και το ποσό των φόρων που χάνει το Ελληνικό Δημόσιο. Οι συλληφθέντες για την υπόθεση οδηγήθηκαν χθες στους κατά τόπους εισαγγελείς.

ΤΑΚΗΣ ΤΕΡΖΗΣ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=10617031


Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Surfcasting: Το μεγάλο 300άρι. Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα

5 48


του Steve Morris

Ο Steve Morris, ο κορυφαίος ρίπτης στην Αγγλία για το 2007 και ένας από τους καλύτερους στον κόσμο, συνεχίζει την ανοδική του πορεία, πατώντας γερά στα πόδια του και ακολουθώντας σταθερά βήματα.
Θέλετε να μάθετε το μυστικό του; Θέλετε να δείτε πως η υπομονή και η επιμονή, το πείσμα και η μεδοθικότητα, το πάθος και η συστηματική προπόνηση, μπορούν να κάνουν ένα έφηβο που αναζητά τον τρόπο να ρίχνει πιο μακριά, για να φτάσει τα ψάρια των ονείρων του, να καταφέρει τελικά να κατακτήσει τους στίβους των αγωνιστικών ρίψεων; Αν και μπορεί εκ πρώτης όψεως να σας φανεί το άρθρο αυτοβιογραφικό, στην πραγματικότητα είναι μια «βίβλος» για τον πρωτάρη που αναζητά τα σταθερά βήματα προς την αγωνιστική καταξίωση και μια θέση στο πάνθεον των πρωταθλητών.
Καταπιάστηκα με το surfcasting από τα πολύ νεανικά μου χρόνια -κυρίως στην Ανατολική ακτή του Yorkshire- και γρήγορα ανακάλυψα ότι χρειαζόμουν τη δυνατότητα να μπορώ να ρίξω μακρύτερα, εάν ήθελα να πιάνω ψάρια σταθερά και όχι αποσπασματικά ή από τύχη. Την εποχή εκείνη, ο John Darling έτυχε να γράφει σχετικά με το πώς αξιοποίησε το ψάρεμα σε μεγάλες αποστάσεις από την ακτή για τη σύλληψη μεγάλων μπακαλιάρων στο Dungeness και εγώ έμενα ξύπνιος τα βράδια, με τη σκέψη μου να τρέχει σε ανοικτές θάλασσες και σωρούς ψαριών. Παρόλο που η επανάσταση του άνθρακα ως υλικού κατασκευής καλαμιών είχε αρχίσει για τα καλά, οι 4,25 λίρες που κέρδιζα τη βδομάδα μοιράζοντας εφημερίδες στα σπίτια, περιόριζαν τις απαιτήσεις μου σε κάποιο μεταχειρισμένο καλάμι. Έτσι, απόκτησα ένα Conoflex Cod 6, με επάνω στέλεχος -μήκους 2,40 μέτρων- από υαλονήματα, και το κάτω από σύνθετο υλικό -μήκους 1,20 μέτρων-, για το «ηγεμονικό» ποσό των 15 λιρών. Αν και σχετικά «αργό» (slow action) για τα σημερινά δεδομένα, ήταν ένα καλοσχεδιασμένο καλάμι, ικανό να πετύχει πολύ καλές αποστάσεις. Ο Άγιος Βασίλης ήταν πολύ γενναιόδωρος μαζί μου εκείνη τη χρονιά και μου έφερε ένα αστραφτερό, ολοκαίνουριο ABU 7000. Η περιπέτεια είχε αρχίσει.
Το σπίτι μας απείχε μόνο 200 μέτρα από την ακτή και έτσι αμέσως μόλις τέλειωνα τις εργασίες για το σχολείο (πολλές φορές και πριν ακόμα τελειώσω!), κατέβαινα στην παραλία προσπαθώντας να μάθω
μόνος μου τα βασικά της τεχνικής pendulum. Η μοναδική πηγή πληρο-
φοριών μου ήταν η εξαιρετική σειρά άρθρων του John Holden, ο οποίος πρόσφερε τα μέγιστα στη διάδοση των τεχνικών ρίψεων σε ολόκληρη τη χώρα. Κατά τη διάρκεια όλης της δεκαετίας του '80, συνέχισα να διαβάζω με δέος και θαυμασμό για τις τεράστιες αποστάσεις που πετύχαιναν στις ρίψεις τους οι Paul Kerry, Neil Mackellow και Roger Mortimore. Όταν ο Neil Kelland έσπασε τελικά το φράγμα των 300 γυάρδων, αυτό έμοιαζε σε μένα για απίστευτο άθλο! Το να μάθεις να ρίχνεις από μόνος σου δεν είναι καθόλου εύκολο και για την ακρίβεια δε συνιστάται καθόλου, γιατί είναι αδύνατο να βρεις και να ανακαλύψεις τα λάθη σου, εκτός και αν έχεις μαζί σου κάποιον άλλον με τεχνική άποψη ή έστω τη βοήθεια μιας κάμερας. Σε τελική ανάλυση, δεν υπάρχει υποκατάστατο της καλής διδασκαλίας και εγώ πραγματικά δεν τη διέθετα τη στιγμή εκείνη. Στις μέρες μας όμως, υπάρχουν πολύ περισσότερες πηγές για να αντλήσεις πληροφορίες αν θες πραγματικά να διδαχθείς τεχνικές, συμπεριλαμβανομένων των εξαιρετικών βίντεο του Neil Mackellow και το forum του Club ριπτών του Jersey (www.myfishcasting.org), το οποίο περιέχει πλήθος από θέματα και αποτελεί «χρυσωρυχείο» για όποιον αναζητά γνώση.
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν με πολύ κριτική διάθεση, σκέφτομαι πως το καλύτερο θα ήταν να μάθω πρώτα την τεχνική off the ground και όχι να πέσω με την πρώτη στα βαθιά, ξεκινώντας με τεχνική που εμπεριέχει αιώρηση του βαριδιού. Αλλά όταν είσαι ένας ξεροκέφαλος έφηβος οι κανόνες δεν προορίζονται για σένα. Έτσι, με το ελλιπές (ή καλύτερα ελαττωματικό) pendulum που είχα μάθει, κατάφερα να πετύχω ένα σταθερό 130άρι και πολλά καψίματα στα δάχτυλά μου! Παρόλα αυτά η δυνατότητα να ρίχνω μακρύτερα είχε επιτευχθεί και φυσικά μου πρόσφερε καλύτερο αλιευτικό πεδίο, γεγονός που σημαίνει ότι οι μπακαλιάροι πιάνονταν πια ευκολότερα και συχνότερα από πριν, ακόμα και από τις τελείως επίπεδες ακτές του Yorkshire.
Η καριέρα μου σαν μουσικός, με οδήγησε τελικά στο Λονδίνο και παρά το ότι οι ψαρευτικές μου ικανότητες και ο εξοπλισμός μου είχαν βελτιωθεί πολύ, η τεχνική μου παρέμενε φτωχή! Ωστόσο, βαθιά μέσα μου ήξερα ότι μπορούσα να ρίξω μακρύτερα. Αν και τώρα πια ψάρευα κυρίως σε μικρές ιδιωτικές λίμνες, όπου οι βολές εκτελούνται σε μικρομεσαίες αποστάσεις, η επιθυμία μου να δω πόσο μακριά μπορούσα να φτάσω συνεχώς δυνάμωνε. Ήρθα σε επαφή με το Neil Mackellow και είχα την ευκαιρία να βρεθούμε στο Dungeness για μια προπονητική συνεδρία. Ήμουν τρομερά ενθουσιασμένος επειδή μπορούσα να συναντήσω από κοντά ένα από τα είδωλά μου στις τεχνικές ρίψεις και να δω τη ρίψη pendulum ορθά εκτελεσμένη για πρώτη φορά. Δε μπορούσα να πιστέψω το πόσο απαλή, ομοιογενής, προοδευτική και ταυτόχρονα δυνατή και συμπαγής ήταν η ρίψη του Neil, αλλά και πόσο δύσκολη μου φαινόταν εκείνη τη στιγμή η προσπάθεια να τη μιμηθώ. Ο Neil μου έδωσε την ευκαιρία να ρίξω με τα τελευταία μοντέλα της Zziplex, συμπεριλαμβανομένης και της υπέροχης σειρά GS και αυτό πραγματικά μου άνοιξε τα μάτια. Αυτά τα καλάμια έδιναν ταυτόχρονα την αίσθηση του τέλειου, του δυνατού και του «ζωντανού» στα χέρια σου και κατάλαβα πως έπρεπε να αποκτήσω οπωσδήποτε ένα. Αργότερα την ίδια μέρα, ο Neil μου έδειξε τους αγωνιστικού τύπου μηχανισμούς του και μιλήσαμε σχετικά με το ψάρεμα. Αυτό ήταν ένα παράθυρο που οδηγούσε σε ένα ολοκαίνουριο κόσμο και αισθανόμουν ότι βρισκόμουν στο παράδεισο!
Παρόλο που πέρασαν ακόμα μερικά χρόνια πριν η καριέρα μου ως ρίπτης ξεκινήσει σοβαρά ο σπόρος είχε φυτρώσει μέσα μου. Κερδίζοντας τα προς το ζην από τη μουσική, σε ένα πολύ ανταγωνιστικό επαγγελματικό χώρο, εννοείται ότι ταξίδευα και εργαζόμουν πάρα πολλές ώρες τη μέρα με ελάχιστο διαθέσιμο χρόνο για ψάρεμα. Τελικά, το 2001, κατά τη διάρκεια μιας ανάπαυλας στη δουλειά μου, τηλεφώνησα στον John French και κανόνισα ένα μάθημα. Ο John ήταν ένας υπέροχος δάσκαλος -ο οποίος επίσης έχει την ευθύνη του Kent Sportcast Club, ενός από τα πιο επιτυχημένα clubs ρίψεων σε ολόκληρη τη χώρα- και από το πρώτο κιόλας μάθημα εντόπισε το πιο βασικό μου λάθος: το αριστερό μου χέρι δε συνέβαλλε καθόλου στη ρίψη. Στο τελικό στάδιο της κίνησης, δηλαδή στο λεγόμενο «punch and pull», ενώ το δεξί μου έκανε πολύ καλά το καθήκον του σπρώχνοντας δυνατά τη λαβή του καλαμιού, το αριστερό δεν τραβούσε, περιορίζοντας σημαντικά τη δυναμική της ρίψης. Αυτό είναι πιθανόν το πιο κοινό λάθος των δεξιόχειρων (όταν πρόκειται για αριστερόχειρα, μιλάμε πια για το δεξί του χέρι) και αφού το διόρθωσα, η διαφορά ήταν δραματική. Εντόπισε επίσης ένα άλλο κοινό λάθος, το οποίο ακόμα προσπαθώ να καταπολεμήσω κατά καιρούς, δηλαδή το πρόωρο «χτύπημα».
Πριν από το μάθημα με τον John, οι 200 γιάρδες αποτελούσαν όνειρο, αλλά προς το τέλος του ήταν πια πραγματικότητα και έτσι δέχτηκα την πρόσκλησή του να προσχωρήσω στο Kent Sportcast Club και να πάρω μέρος στο πρώτο μου διαγωνισμό ρίψεων ο οποίος διοργανωνόταν από το club. Από αυτό το σημείο και έπειτα, η πρόοδός μου ήταν ταχεία και στους πρώτους τρεις διαγωνισμούς, η απόδοσή μου συνεχώς καλυτέρευε. Το προσωπικό μου ρεκόρ πήγε από τις 200 γιάρδες στις 220 στον πρώτο αγώνα και κατόπιν στις 240 και 260 στους επόμενους δύο, όπου και μοιράστηκα την πρώτη θέση με ένα από τους ήρωες των εφηβικών μου χρόνων και μετέπειτα μεντορά μου, το Roger Mortimore. Το ανταγωνιστικό πνεύμα είχε ξυπνήσει για τα καλά μέσα μου και γνώριζα καλά πως το επόμενο βήμα ήταν να γίνω μέλος του UKSF, παίρνοντας μέρος σε αγώνες εθνικού επιπέδου. Έχοντας μια καλή χρονιά σε επίπεδο club, ήμουν τώρα πια έτοιμος να πέσω σε βαθύτερα νερά.
Η πρώτη περίοδος συμμετοχής στους αγώνες του UKSF αναλώθηκε μαθαίνοντας. Συναγωνιζόμουν με μερικούς από τους καλύτερους ρίπτες στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Danny Moescops και Jason Willicombe και ξαφνικά ανακάλυπτα ότι «από πρώτος του χωριού ήμουν τώρα τελευταίος στη πόλη», αφού πλασαριζόμουν συνεχώς στις τελευταίες θέσεις του πίνακα αποτελεσμάτων. Κατά καιρούς αυτό ήταν πολύ αποθαρρυντικό και με έκανε να απογοητεύομαι, αλλά πάντα το ξεπερνούσα και συνέχιζα να παρατηρώ και να μαθαίνω, προσπαθώντας να προσαρμόσω τεχνικές άλλων στο δικό μου στυλ και τη σωματική διάπλαση. Το UKSF είναι το καλύτερο μέρος για να μάθεις, γιατί τα στάνταρντς είναι πολύ υψηλά και ποτέ δεν θα μείνεις χωρίς συμβουλή. Η δεύτερή μου περίοδος ήταν πολύ πιο επιτυχημένη και ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενος επειδή κλήθηκα ως μέλος της Β΄ ομάδας της Αγγλίας για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που θα γινόταν στη Γαλλία. Στο Πρωτάθλημα αισθανόμουν πολύ πιο δυνατός από ότι στο πρωτάθλημα του UKSF, αλλά η επιπλέον πίεση της αντιπροσώπευσης της χώρας μου, με οδήγησε στο κλασικό λάθος στο οποίο υποπίπτουν οι ρίπτες: προσπάθησα υπέρ του δέοντος. Σας βεβαιώνω ότι δεν υπάρχει ευκολότερος τρόπος για να χάσεις το συγχρονισμό σου και τελικά να μειώσεις τις επιδόσεις σου.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Casting 4

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

Η τέχνη της ασφαλούς Σπηλαιοκατάδυσης Διαχείριση Αερίων

5 48


Η τέχνη της ασφαλούς Σπηλαιοκατάδυσης Διαχείριση Αερίων

του Αργύρη Αργυριάδη
NSS-CDS & NACD, Safety Officer,εκπαιδευτής Σπηλαιοκατάδυσης,Μέλος ΣΕΛΑΣ/ΣΟΕ

«Η ασφαλής σπηλαιοκατάδυση δεν είναι κάτι που συμβαίνει τυχαία. Η ασφαλής σπηλαιοκατάδυση συνεπώς δεν «έτυχε» αλλά ΠΕΤΥΧΕ!»



Μια βασική διαφορά που η σπηλαιοκατάδυση ως μητέρα, υιοθέτησε στην κόρη της την τεχνική κατάδυση σε σχέση  με την εξ αγχιστείας συγγενή της, κατάδυση αναψυχής ανοικτής θαλάσσης είναι ο προγραμματισμός και η στοχοθέτηση ως μέρους του καταδυτικού πλάνου. Τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη και όλα προγραμματίζονται μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και αποτελούν την συνεχή ρουτίνα κάθε εκπαιδευμένου τεχνικού δύτη, ο οποίος μοιάζει σχεδόν ψυχαναγκαστικός ή υποχόνδριος αφού πριν από κάθε σπηλαιοκατάδυση, ναυαγιοκατάδυση, κλπ, οι εμπλεκόμενοι ξεκινούν με «safety drills», «gas matching» κλπ διαδικασίες, με παράξενα ονόματα στον αμύητο. Είναι δε αυτή η θρησκευτική προσήλωση που χαρακτηρίζει με την πρώτη ματιά τον μυημένο από τον αμύητο.

 

Profile

fishingmania Alex Vasarmidakis
Κρήτη
Το προφίλ μου

Την θάλασσα δέν πρέπει να την φοβάσαι, πρέπει να την σέβεσαι.

Ημερολόγιο

Μάρτιος 2010
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Σελίδες

Tags

ΨΑΡΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

Χάραξη πορείας σε χάρτη

VIDEO ΨΑΡΕΜΑ

Tags

Powered by pathfinder blogs
Blog Catalog Submit SYNC ME @ SYNC
vasarmidakis on TheBoaters Fishing Blogs - BlogCatalog Blog Directory
Greek-Sites.gr
Greek-Sites.gr