του Steve Morris
Ο Steve Morris, ο κορυφαίος ρίπτης στην Αγγλία για το 2007 και ένας από τους καλύτερους στον κόσμο, συνεχίζει την ανοδική του πορεία, πατώντας γερά στα πόδια του και ακολουθώντας σταθερά βήματα.
Θέλετε να μάθετε το μυστικό του; Θέλετε να δείτε πως η υπομονή και η επιμονή, το πείσμα και η μεδοθικότητα, το πάθος και η συστηματική προπόνηση, μπορούν να κάνουν ένα έφηβο που αναζητά τον τρόπο να ρίχνει πιο μακριά, για να φτάσει τα ψάρια των ονείρων του, να καταφέρει τελικά να κατακτήσει τους στίβους των αγωνιστικών ρίψεων; Αν και μπορεί εκ πρώτης όψεως να σας φανεί το άρθρο αυτοβιογραφικό, στην πραγματικότητα είναι μια «βίβλος» για τον πρωτάρη που αναζητά τα σταθερά βήματα προς την αγωνιστική καταξίωση και μια θέση στο πάνθεον των πρωταθλητών.
Καταπιάστηκα με το surfcasting από τα πολύ νεανικά μου χρόνια -κυρίως στην Ανατολική ακτή του Yorkshire- και γρήγορα ανακάλυψα ότι χρειαζόμουν τη δυνατότητα να μπορώ να ρίξω μακρύτερα, εάν ήθελα να πιάνω ψάρια σταθερά και όχι αποσπασματικά ή από τύχη. Την εποχή εκείνη, ο John Darling έτυχε να γράφει σχετικά με το πώς αξιοποίησε το ψάρεμα σε μεγάλες αποστάσεις από την ακτή για τη σύλληψη μεγάλων μπακαλιάρων στο Dungeness και εγώ έμενα ξύπνιος τα βράδια, με τη σκέψη μου να τρέχει σε ανοικτές θάλασσες και σωρούς ψαριών. Παρόλο που η επανάσταση του άνθρακα ως υλικού κατασκευής καλαμιών είχε αρχίσει για τα καλά, οι 4,25 λίρες που κέρδιζα τη βδομάδα μοιράζοντας εφημερίδες στα σπίτια, περιόριζαν τις απαιτήσεις μου σε κάποιο μεταχειρισμένο καλάμι. Έτσι, απόκτησα ένα Conoflex Cod 6, με επάνω στέλεχος -μήκους 2,40 μέτρων- από υαλονήματα, και το κάτω από σύνθετο υλικό -μήκους 1,20 μέτρων-, για το «ηγεμονικό» ποσό των 15 λιρών. Αν και σχετικά «αργό» (slow action) για τα σημερινά δεδομένα, ήταν ένα καλοσχεδιασμένο καλάμι, ικανό να πετύχει πολύ καλές αποστάσεις. Ο Άγιος Βασίλης ήταν πολύ γενναιόδωρος μαζί μου εκείνη τη χρονιά και μου έφερε ένα αστραφτερό, ολοκαίνουριο ABU 7000. Η περιπέτεια είχε αρχίσει.
Το σπίτι μας απείχε μόνο 200 μέτρα από την ακτή και έτσι αμέσως μόλις τέλειωνα τις εργασίες για το σχολείο (πολλές φορές και πριν ακόμα τελειώσω!), κατέβαινα στην παραλία προσπαθώντας να μάθω
μόνος μου τα βασικά της τεχνικής pendulum. Η μοναδική πηγή πληρο-
φοριών μου ήταν η εξαιρετική σειρά άρθρων του John Holden, ο οποίος πρόσφερε τα μέγιστα στη διάδοση των τεχνικών ρίψεων σε ολόκληρη τη χώρα. Κατά τη διάρκεια όλης της δεκαετίας του '80, συνέχισα να διαβάζω με δέος και θαυμασμό για τις τεράστιες αποστάσεις που πετύχαιναν στις ρίψεις τους οι Paul Kerry, Neil Mackellow και Roger Mortimore. Όταν ο Neil Kelland έσπασε τελικά το φράγμα των 300 γυάρδων, αυτό έμοιαζε σε μένα για απίστευτο άθλο! Το να μάθεις να ρίχνεις από μόνος σου δεν είναι καθόλου εύκολο και για την ακρίβεια δε συνιστάται καθόλου, γιατί είναι αδύνατο να βρεις και να ανακαλύψεις τα λάθη σου, εκτός και αν έχεις μαζί σου κάποιον άλλον με τεχνική άποψη ή έστω τη βοήθεια μιας κάμερας. Σε τελική ανάλυση, δεν υπάρχει υποκατάστατο της καλής διδασκαλίας και εγώ πραγματικά δεν τη διέθετα τη στιγμή εκείνη. Στις μέρες μας όμως, υπάρχουν πολύ περισσότερες πηγές για να αντλήσεις πληροφορίες αν θες πραγματικά να διδαχθείς τεχνικές, συμπεριλαμβανομένων των εξαιρετικών βίντεο του Neil Mackellow και το forum του Club ριπτών του Jersey (www.myfishcasting.org), το οποίο περιέχει πλήθος από θέματα και αποτελεί «χρυσωρυχείο» για όποιον αναζητά γνώση.
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν με πολύ κριτική διάθεση, σκέφτομαι πως το καλύτερο θα ήταν να μάθω πρώτα την τεχνική off the ground και όχι να πέσω με την πρώτη στα βαθιά, ξεκινώντας με τεχνική που εμπεριέχει αιώρηση του βαριδιού. Αλλά όταν είσαι ένας ξεροκέφαλος έφηβος οι κανόνες δεν προορίζονται για σένα. Έτσι, με το ελλιπές (ή καλύτερα ελαττωματικό) pendulum που είχα μάθει, κατάφερα να πετύχω ένα σταθερό 130άρι και πολλά καψίματα στα δάχτυλά μου! Παρόλα αυτά η δυνατότητα να ρίχνω μακρύτερα είχε επιτευχθεί και φυσικά μου πρόσφερε καλύτερο αλιευτικό πεδίο, γεγονός που σημαίνει ότι οι μπακαλιάροι πιάνονταν πια ευκολότερα και συχνότερα από πριν, ακόμα και από τις τελείως επίπεδες ακτές του Yorkshire.
Η καριέρα μου σαν μουσικός, με οδήγησε τελικά στο Λονδίνο και παρά το ότι οι ψαρευτικές μου ικανότητες και ο εξοπλισμός μου είχαν βελτιωθεί πολύ, η τεχνική μου παρέμενε φτωχή! Ωστόσο, βαθιά μέσα μου ήξερα ότι μπορούσα να ρίξω μακρύτερα. Αν και τώρα πια ψάρευα κυρίως σε μικρές ιδιωτικές λίμνες, όπου οι βολές εκτελούνται σε μικρομεσαίες αποστάσεις, η επιθυμία μου να δω πόσο μακριά μπορούσα να φτάσω συνεχώς δυνάμωνε. Ήρθα σε επαφή με το Neil Mackellow και είχα την ευκαιρία να βρεθούμε στο Dungeness για μια προπονητική συνεδρία. Ήμουν τρομερά ενθουσιασμένος επειδή μπορούσα να συναντήσω από κοντά ένα από τα είδωλά μου στις τεχνικές ρίψεις και να δω τη ρίψη pendulum ορθά εκτελεσμένη για πρώτη φορά. Δε μπορούσα να πιστέψω το πόσο απαλή, ομοιογενής, προοδευτική και ταυτόχρονα δυνατή και συμπαγής ήταν η ρίψη του Neil, αλλά και πόσο δύσκολη μου φαινόταν εκείνη τη στιγμή η προσπάθεια να τη μιμηθώ. Ο Neil μου έδωσε την ευκαιρία να ρίξω με τα τελευταία μοντέλα της Zziplex, συμπεριλαμβανομένης και της υπέροχης σειρά GS και αυτό πραγματικά μου άνοιξε τα μάτια. Αυτά τα καλάμια έδιναν ταυτόχρονα την αίσθηση του τέλειου, του δυνατού και του «ζωντανού» στα χέρια σου και κατάλαβα πως έπρεπε να αποκτήσω οπωσδήποτε ένα. Αργότερα την ίδια μέρα, ο Neil μου έδειξε τους αγωνιστικού τύπου μηχανισμούς του και μιλήσαμε σχετικά με το ψάρεμα. Αυτό ήταν ένα παράθυρο που οδηγούσε σε ένα ολοκαίνουριο κόσμο και αισθανόμουν ότι βρισκόμουν στο παράδεισο!
Παρόλο που πέρασαν ακόμα μερικά χρόνια πριν η καριέρα μου ως ρίπτης ξεκινήσει σοβαρά ο σπόρος είχε φυτρώσει μέσα μου. Κερδίζοντας τα προς το ζην από τη μουσική, σε ένα πολύ ανταγωνιστικό επαγγελματικό χώρο, εννοείται ότι ταξίδευα και εργαζόμουν πάρα πολλές ώρες τη μέρα με ελάχιστο διαθέσιμο χρόνο για ψάρεμα. Τελικά, το 2001, κατά τη διάρκεια μιας ανάπαυλας στη δουλειά μου, τηλεφώνησα στον John French και κανόνισα ένα μάθημα. Ο John ήταν ένας υπέροχος δάσκαλος -ο οποίος επίσης έχει την ευθύνη του Kent Sportcast Club, ενός από τα πιο επιτυχημένα clubs ρίψεων σε ολόκληρη τη χώρα- και από το πρώτο κιόλας μάθημα εντόπισε το πιο βασικό μου λάθος: το αριστερό μου χέρι δε συνέβαλλε καθόλου στη ρίψη. Στο τελικό στάδιο της κίνησης, δηλαδή στο λεγόμενο «punch and pull», ενώ το δεξί μου έκανε πολύ καλά το καθήκον του σπρώχνοντας δυνατά τη λαβή του καλαμιού, το αριστερό δεν τραβούσε, περιορίζοντας σημαντικά τη δυναμική της ρίψης. Αυτό είναι πιθανόν το πιο κοινό λάθος των δεξιόχειρων (όταν πρόκειται για αριστερόχειρα, μιλάμε πια για το δεξί του χέρι) και αφού το διόρθωσα, η διαφορά ήταν δραματική. Εντόπισε επίσης ένα άλλο κοινό λάθος, το οποίο ακόμα προσπαθώ να καταπολεμήσω κατά καιρούς, δηλαδή το πρόωρο «χτύπημα».
Πριν από το μάθημα με τον John, οι 200 γιάρδες αποτελούσαν όνειρο, αλλά προς το τέλος του ήταν πια πραγματικότητα και έτσι δέχτηκα την πρόσκλησή του να προσχωρήσω στο Kent Sportcast Club και να πάρω μέρος στο πρώτο μου διαγωνισμό ρίψεων ο οποίος διοργανωνόταν από το club. Από αυτό το σημείο και έπειτα, η πρόοδός μου ήταν ταχεία και στους πρώτους τρεις διαγωνισμούς, η απόδοσή μου συνεχώς καλυτέρευε. Το προσωπικό μου ρεκόρ πήγε από τις 200 γιάρδες στις 220 στον πρώτο αγώνα και κατόπιν στις 240 και 260 στους επόμενους δύο, όπου και μοιράστηκα την πρώτη θέση με ένα από τους ήρωες των εφηβικών μου χρόνων και μετέπειτα μεντορά μου, το Roger Mortimore. Το ανταγωνιστικό πνεύμα είχε ξυπνήσει για τα καλά μέσα μου και γνώριζα καλά πως το επόμενο βήμα ήταν να γίνω μέλος του UKSF, παίρνοντας μέρος σε αγώνες εθνικού επιπέδου. Έχοντας μια καλή χρονιά σε επίπεδο club, ήμουν τώρα πια έτοιμος να πέσω σε βαθύτερα νερά.
Η πρώτη περίοδος συμμετοχής στους αγώνες του UKSF αναλώθηκε μαθαίνοντας. Συναγωνιζόμουν με μερικούς από τους καλύτερους ρίπτες στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Danny Moescops και Jason Willicombe και ξαφνικά ανακάλυπτα ότι «από πρώτος του χωριού ήμουν τώρα τελευταίος στη πόλη», αφού πλασαριζόμουν συνεχώς στις τελευταίες θέσεις του πίνακα αποτελεσμάτων. Κατά καιρούς αυτό ήταν πολύ αποθαρρυντικό και με έκανε να απογοητεύομαι, αλλά πάντα το ξεπερνούσα και συνέχιζα να παρατηρώ και να μαθαίνω, προσπαθώντας να προσαρμόσω τεχνικές άλλων στο δικό μου στυλ και τη σωματική διάπλαση. Το UKSF είναι το καλύτερο μέρος για να μάθεις, γιατί τα στάνταρντς είναι πολύ υψηλά και ποτέ δεν θα μείνεις χωρίς συμβουλή. Η δεύτερή μου περίοδος ήταν πολύ πιο επιτυχημένη και ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενος επειδή κλήθηκα ως μέλος της Β΄ ομάδας της Αγγλίας για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που θα γινόταν στη Γαλλία. Στο Πρωτάθλημα αισθανόμουν πολύ πιο δυνατός από ότι στο πρωτάθλημα του UKSF, αλλά η επιπλέον πίεση της αντιπροσώπευσης της χώρας μου, με οδήγησε στο κλασικό λάθος στο οποίο υποπίπτουν οι ρίπτες: προσπάθησα υπέρ του δέοντος. Σας βεβαιώνω ότι δεν υπάρχει ευκολότερος τρόπος για να χάσεις το συγχρονισμό σου και τελικά να μειώσεις τις επιδόσεις σου.
Διαβάστε τη συνέχεια στο Casting 4
RSS: 
