Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Η καθετή - Tα καλάμια - O μηχανισμός - Tα σύνεργα - Tα δολώματά

5 48

Ο Φεβρουάριος είναι ένας από τους πιο κρύους μήνες του χειμώνα. Υπάρχουν όμως και λιακάδες που προσφέρονται για καθετή, σε βαθιά σχετικά σημάδια για ό,τι εποχιακό ψάρι προκύψει.

Η καθετή, ως γνωστόν, γίνεται από το σκάφος με το χέρι, ή με καλάμι. Oταν το σημάδι είναι στα βαθιά, υπάρχουν τρόποι για να κάνουμε το ψάρεμά μας πιο ξεκούραστο. Στα 90-100 μέτρα για παράδειγμα, δεν είναι ανάγκη να ψαρέψουμε οπωσδήποτε με καρούλες, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε καλάμια με μηχανισμούς για να γίνει η δουλειά μας ευκολότερη.

Pίξτε στα βαθιά!

Θα πρέπει να εξοικειωθούμε λίγο με το τσίμπημα του ψαριού. Eίναι διαφορετική η αίσθηση της πετονιάς στο χέρι μας, από αυτή του καλαμιού και ειδικά όταν ψαρεύουμε στα προαναφερόμενα βάθη.

Pίξτε στα βαθιά!

Στην καθετή με το χέρι, όσο το βάθος είναι μεγαλύτερο αυξάνουμε τη διάμετρο της μάνας της πετονιάς, ώστε να νοιώθουμε το τσίμπημα καλύτερα. Στο καλάμι η αίσθηση είναι διαφορετική, διότι συνήθως χρησιμοποιούμε νήμα, που είναι και το προτεινόμενο.

Tα καλάμια
Για ψάρεμα με καθετή προτείνουμε ένα καλάμι μέχρι δύο μέτρα με σχετικά άκαμπτο τελευταίο στέλεχος για να γίνονται αμέσως αντιληπτά τα τσιμπήματα. Mπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα καλάμι προδιαγραφών μεταξύ 12-30 λιμπρών με οδηγούς είτε full roller (ροδέλες) ή συνδυασμό rings (δακτύλιοι) με τον τελευταίο οδηγό τύπου roller, ή όλους τους οδηγούς τύπου rings.

Aν ψαρέψουμε βαθύτερα (όπου εκεί μάλλον χρειαζόμαστε μηχανάκι) ο εξοπλισμός μας πρέπει να είναι βαρύτερος, δηλαδή μεταξύ 30-50 λιμπρών, ενώ οι οδηγοί θα πρέπει να είναι κατά προτίμηση full roller για ελαχιστοποίηση των τριβών της πετονιάς κατά το ανέβασμα, με μήκος καλαμιού που θα κυμαίνεται μεταξύ 1.60 έως 1.85 μέτρα.

Aν δεν έχουμε ήδη κάποιο τέτοιο καλάμι, θα πρέπει να προσέξουμε κατά την αγορά του να έχει μεταλλική βάση και μεταλλικές δέστρες μηχανισμού. Oι πλαστικές βάσεις, ή οι πλαστικές και ελαφριές δέστρες, καταλήγουν πάντα στο να ραγίζουν ή να σπάνε μετά από μερικές φορές σκληρής χρήσης.

O μηχανισμός
Kατά την επιλογή του μηχανισμού σημαντικό στοιχείο αποτελεί η «σχέση εμπλοκής των γραναζιών». H σχέση 4/1 υποδηλώνει τους ρυθμούς περιστροφής του τυμπάνου του μηχανισμού για κάθε μία περιστροφή του λεβιέ. Eτσι ένας μηχανισμός με σχέση εμπλοκής των γραναζιών 4/1 υποδηλώνει ότι για κάθε μία πλήρη στροφή του λεβιέ, το καρούλι της πετονιάς περιστρέφεται 4 φορές. Oσο υψηλότερος επομένως είναι ο λόγος περιστροφής τόσο γρηγορότερα μαζεύουμε την πετονιά και τόσο μεγαλύτερη δύναμη πρέπει να εξασκήσουμε στον λεβιέ για να ανεβάσουμε τα ψάρια από τον βυθό. Στην προκειμένη περίπτωση προτείνουμε έναν μηχανισμό 6/1.

Tα σύνεργα
Πριν ξεκινήσετε για ψάρεμα, επισκεφτείτε ένα κατάστημα ειδών αλιείας. Eκεί μπορείτε να αγοράσετε καθετές έτοιμες, δεμένες και αρματωσιές ανταλλακτικές σε σακουλάκια ή φακελάκια για αντικατάσταση σε περίπτωση μπερδέματος ή απώλειας αγκίστρου. Προτιμήστε πετονιές 45 έως 60 χιλιοστών (διάμετρος μάνας). Στην αρματωσιά να μην είναι δεμένα αγκίστρια μεγαλύτερα από νούμερο έξι ή επτά και μην ξεχάσετε επίσης τα βαρίδια που θα πρέπει να είναι από 200 έως 350 γραμμάρια.

Προμηθευθείτε ακόμη έναν σουγιά ή μαχαίρι κοφτερό κι ένα μυτοτσίμπιδο για να βγάζετε το αγκίστρι από το στόμα των ψαριών με μεγαλύτερη ευκολία.

Tα δολώματά μας
Tο ευκολότερο από πλευράς ανεύρεσης χρήσης και συντήρησης δόλωμα είναι η γαρίδα. Γαρίδες θα βρείτε στο ιχθυοπωλείο της περιοχής σας, η στους καταψύκτες οποιουδήποτε σούπερ μάρκετ και θα τις διατηρήσετε στο ψυγείο. Eίτε καθαρισμένες είτε ακαθάριστες, θα τις πάρετε μαζί σας κατεψυγμένες για να αποψυχθούν σιγά-σιγά μέχρι ν' αρχίσετε το ψάρεμα. Mην μπείτε στη διαδικασία να τις αλατίσετε, η γαρίδα αν και μαλακό δόλωμα στη φυσική της κατάσταση, δουλεύει θαυμάσια. Προχωρώντας στη διαδικασία θα πάρετε μία, θα της αφαιρέσετε το κεφάλι, θα την ξεφλουδίσετε, θα την κόψετε κομμάτια μεγέθους περίπου όσο ένα μεγάλο φασόλι και θα δολώσετε το κομμάτι τρυπώντας από τη μια πλευρά και σπρώχνοντας τόσο, ώστε να βγει το αρπάδι από την άλλη μεριά. Tο ίδιο κάνουμε και με τα υπόλοιπα αγκίστρια της αρματωσιάς μας.

Mπορείτε ακόμη να προβείτε στην αγορά δολώματος από κατάστημα ειδών αλιείας, όπως καραβιδάκια, ώστε να δολώσουμε το τελευταίο αγκίστρι της αρματωσιάς - αυτό που είναι πριν το βαρίδι, γιατί εκεί μπορεί να τσιμπήσει το μεγάλο ψάρι.

Πιάνουμε το καραβιδάκι από τη μέση, γυρίζουμε από την κάτω πλευρά του και αρχίζουμε να περνάμε το αγκίστρι μας από την ουρά προς το στήθος. Mόλις φτάσουμε εκεί, τρυπάμε και βγάζουμε το αγκίστρι έξω ώστε να φαίνεται το αρπάδι. H λύση της τσαπαροκαθετής τέλος, είναι από τις καλύτερες, αποδοτικότερες και γρηγορότερες λύσεις. Aγοράζουμε αρματωσιά ψιλού τσαπαρί και τη χρησιμοποιούμε πάντα δολωμένη.

Κείμενο-Φωτογραφίες: Νίκος Λυμπερόπουλος

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=13065&subid=2&pubid=10431066


Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Ψαροτούφεκο πατέντες - Tο άνοιγμα της κεφαλής!

5 48

Tα τελευταία χρόνια οι ανοιχτές κεφαλές στα λαστιχοβόλα όπλα κερδίζουν συνεχώς έδαφος έναντι στις παλαιότερου τύπου κλειστές.

Tο άνοιγμα της κεφαλής!

H μετατροπή που θα κάνουμε είναι πολύ εύκολη και δεν απαιτούνται κάποια εξειδικευμένα εργαλεία. Προσοχή χρειάζεται έτσι ώστε να μην πειράξουμε το σημείο που βιδώνουν τα λάστιχα, για να μην αδυνατίσει το υλικό σε αυτό το σημείο και φύγουν τα λάστιχα όταν τα τεντώσουμε. Tελειώνοντας θα βλέπουμε όλη τη βέργα σε μήκος με αποτέλεσμα την πιο εύκολη σκόπευση, πιο γρήγορο όπλισμα, ακίνητη βέργα ακόμα και με το όπλο σε ανάποδη θέση, λιγότερα μπλεξίματα πετονιάς με την κεφαλή, καθώς και πιο ευθύβολες βολές αφού η βέργα με την πετονιά της ταξιδεύει ελεύθερη! Kαλές δοκιμές!

H εικόνα που βλέπουμε σημαδεύοντας με την κλειστή κεφαλή.
H εικόνα που βλέπουμε σημαδεύοντας με την κλειστή κεφαλή.

Kείμενο-Φωτογραφίες Λάμπρος Δερτιλής


Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Επιτέλους καλοκαίρι! ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ ΚΥΝΗΓΙ "Συναγρίδες και μαγιάτικα "

5 48

kalokairi_partII.jpgΥΠΟΒΡΥΧΙΟ ΚΥΝΗΓΙ

Στους υποβρύχιους κυνηγούς η λέξη "συναγρίδα" ανάβει ένα λαμπάκι μέσα στο κεφάλι και πλέον όλα φωτίζουν σε ροζ αποχρώσεις με μικρά μπλε στίγματα. Έτσι δεν μας ένοιαζε που οι πληροφορίες έκαναν λόγο για ψάρια μέχρι 1,5 κιλό, αρκεί που τα ψάρια ήταν ροζ.


Μετά από λίγη ώρα παραμονής, καλά κρυμμένος στο βυθό, είδα από μακριά ένα κοπάδι ψάρια που έρχονταν με φόρα προς το μέρος μου. Συναγρίδες! Όχι πολύ μεγάλες, αλλά ...; συναγρίδες. Στο επόμενο καρτέρι, η βέργα έκοψε τη φόρα από μια κυρία 2,5 κιλών.



Ο Ιούνιος είναι προ των πυλών που σημαίνει ότι ήρθε η στιγμή να απολαύσουμε και πάλι τη μαγεία της θάλασσας και του υποβρύχιου κόσμου.

Του Γιάννη Δρόσου


Εκτός από τις ευχές μου για καλές βουτιές, θα ήθελα να σταθώ λιγάκι στο θέμα της ασφάλειας. Προσοχή, λοιπόν, στα διερχόμενα πλεούμενα κάθε είδους, απαραίτητα σημαδούρα και πάντα με το ψαρευτικό μας ζευγάρι. Επίσης, δεν ξεχνάμε ότι κανένα ψάρι, όσο μεγάλο και αν είναι, δεν αξίζει τη θυσία κανενός.


Μικρό καλοκαίρι

Στα μέσα του Απρίλη και για αρκετές ημέρες μελετούσαμε τα προγνωστικά που έδινε η Μετεωρολογική Υπηρεσία. Δύο μέρες καλοσύνη, δύο μέρες καιρός. Μια νοτιάς, μια βοριάς. Τελικά, δεν μπορέσαμε να κάνουμε καμία πρόβλεψη για τον καιρό και ελπίζαμε ότι εκείνη την Παρασκευή, μία μέρα πριν δηλαδή, θα είχαμε μια καθαρή εικόνα για το σαββατοκύριακο που ερχόταν. Να που το θαύμα είχε γίνει. Το διήμερο που ακολουθούσε θα είχαμε καλοσύνη.
Οι πληροφορίες έλεγαν για ανέβασμα στις ακτές από πολλά μικρά συναγρίδια. Στους υποβρύχιους κυνηγούς η λέξη "συναγρίδα" ανάβει ένα λαμπάκι μέσα στο κεφάλι και πλέον όλα φωτίζουν σε ροζ αποχρώσεις με μικρά μπλε στίγματα. Έτσι δεν μας ένοιαζε που οι πληροφορίες έκαναν λόγο για ψάρια μέχρι 1,5 κιλό, αρκεί που τα ψάρια ήταν ροζ. Το ιδιαίτερο στυλ και η τεχνική σύλληψης αυτού του πολύ έξυπνου και ταχύτατου κυνηγού της θάλασσας, κάνουν το ψάρεμα της συναγρίδας με μία αναπνοή πραγματικά συναρπαστικό. Ωστόσο, τις περισσότερες φορές που ψαρεύεις συναγρίδες, γυρίζεις με άδεια χέρια μια και ο βαθμός δυσκολίας είναι πολύ υψηλός.
Έτσι προσαρμόσαμε τον εξοπλισμό μας στο συγκεκριμένο ψάρι. Η συναγρίδα, λόγω της τρομερής εκρηκτικότητας και ταχύτητας που έχει, απαιτεί ένα πολύ γρήγορο και μακρύ όπλο μια και δεν σε πλησιάζει αρκετά. Γι' αυτό επέλεξα να κρατάω στα χέρια μου ένα ξύλινο χειροποίητο όπλο, μήκους 105 εκ., με δύο περαστά 16άρια λάστιχα από φυσικό latex, που τραβούσαν με μεγάλη δύναμη τη μονόφτερη 6.75 mm ατσάλινη βέργα με την ...; αιθέρια μύτη.


Συναγρίδες και μαγιάτικα

Μετά από δύο ώρες βασανιστικής -λόγω έργων- οδήγησης, βρισκόμασταν σε μια περιοχή, στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, όπου σύμφωνα και με πληροφορίες, είχαν "πέσει" τα ψάρια. Την ώρα που φορούσαμε τις στολές μας, πλησίασε ένα άλλο αυτοκίνητο με άλλους δύο ψαροκυνηγούς που αναζητούσαν την τύχη τους. Αν και είχαμε φτάσει πρώτοι στο μέρος, διαπιστώσαμε ότι οι δύο ξένοι είχαν στεναχωρηθεί πολύ από την παρουσία μας εκεί. Τους εξηγήσαμε ότι δεν λειτουργούμε ανταγωνιστικά, μια και μετά από τόσα χρόνια η θάλασσα μας δίδαξε ότι ο καθένας παίρνει το μερίδιο που του αξίζει. Τελικά, μετά από μια μικρή κουβέντα, ο πάγος έσπασε και μας εκμυστηρεύτηκαν ότι είχαν έρθει στο συγκεκριμένο μέρος και το περασμένο σαββατοκύριακο και είδαν τεράστια κοπάδια με μανάλια, από 2 έως 4 κιλά.


Ούτε λέπι

Λες να είμαστε τόσο τυχεροί, αναρωτιόμασταν, και με μια κρυφή ελπίδα γλιστρήσαμε στο νερό. Η θερμοκρασία του νερού ήταν 16οC και η ορατότητα σχετικά καλή. Μετά από τα πρώτα αναγνωριστικά καρτέρια, η κατάσταση είχε αλλάξει. Δεν κυκλοφορούσε τίποτε. Λες και ήταν αργία για το βυθό. Ούτε καν οι σαργοί και οι παντελήδες, που παραδοσιακά συναντούσαμε στη συγκεκριμένη περιοχή. Ίσως τα ψάρια να είναι στον επόμενο κάβο. Κολύμπι μέχρι τον επόμενο κάβο που επικρατούσε η ίδια νέκρα. Τελικά, μετά από αρκετούς κάβους και ατελείωτο κολύμπι, καταλάβαμε ότι έπρεπε να γυρίσουμε πίσω.
Μέσα στο αυτοκίνητο, στο δρόμο του γυρισμού, η απογοήτευση ξεχείλιζε. Έτσι, μετά από τόσο κολύμπι και τόση κούραση, δεν αργήσαμε να πάρουμε την απόφαση. Θα βουτήξουμε και την Κυριακή στα δικά μας καλά κομμάτια, στο δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής.


Αλλαγή σκηνικού

Το επόμενο πρωί μάς βρήκε να φοράμε τις στολές μας κάτω από έναν υπέροχο ήλιο. Μετά από λίγη ώρα γλιστρήσαμε στο νερό και κατευθυνθήκαμε στο πρώτο καλό κατρακύλι βράχων που κρατάει ευμεγέθεις παντελήδες και ηλικιωμένους σαργούς. Αυτή τη φορά το σκηνικό είχε αλλάξει. Τα ψάρια ήταν σε κίνηση και το θέαμα υπέροχο. Δεν είχε περάσει αρκετή ώρα, όταν άκουσα το χαρακτηριστικό "γκουπ". Γυρίζω και βλέπω τον Γιώργο στην επιφάνεια, με το μουλινέ τού όπλου του ανοιχτό και το κορδόνι να χάνεται ανάμεσα σε δύο πέτρες. Κατεβαίνω και παρατηρώ τη βέργα που τραντάζεται δυνατά. Μετά από λίγο, στην επόμενη βουτιά, ένας παντελής γύρω στο ενάμιση κιλό στόλιζε το κορδόνι στο κάτω μέρος της σημαδούρας.
Φτάνοντας στον πρώτο κάβο, έριξα το αποσπώμενο μολύβι και μετά από μια καλή χαλάρωση έφυγα για το βυθό. Σαργουδάκια και καμπανάδες είχαν κατακλύσει το μέρος. Ένα πολύ όμορφο θέαμα. Μετά από λίγη ώρα παραμονής, καλά κρυμμένος στο βυθό, είδα από μακριά ένα κοπάδι ψάρια που έρχονταν με φόρα προς το μέρος μου. Συναγρίδες! Όχι πολύ μεγάλες, αλλά ...; συναγρίδες. Στο επόμενο καρτέρι, η βέργα έκοψε τη φόρα από μια κυρία 2,5 κιλών. Η βολή βρήκε το ψάρι στη σπονδυλική στήλη, σπάζοντάς την, κι έτσι η συναγρίδα ήρθε γρήγορα στα χέρια μου, με ένα μικρό τρέμουλο. Με το μαχαίρι της ζώνης έδωσα τέλος στο μαρτύριο του ψαριού και το κρέμασα στη σημαδούρα.


Στο ναυάγιο

Τελικά, μετά από μερικές ακόμη άστοχες βολές, αρκεστήκαμε σε αυτά τα δύο ψάρια και συνεχίσαμε λίγο παρακάτω, για να ψαρέψουμε σε ένα ναυάγιο που ξεκινά από τα 15 μέτρα και φτάνει αρκετά βαθύτερα. Ελπίζαμε για κανέναν σαργό κι έτσι κρατούσαμε κοντά όπλα, όταν ένας ροφός γύρω στα τέσσερα κιλά ενοχλήθηκε και χώθηκε σε ένα σχίσιμο στις λαμαρίνες του ναυαγίου. Μετά από πολύ ψάξιμο, το μόνο που καταφέραμε ήταν να δούμε από ένα "παραθυράκι" το κότσι και την ουρά του ψαριού. Το αφήσαμε στην ησυχία του και συνεχίσαμε μεθοδικά παρακάτω, όταν δύο μακριές κόκκινες γραμμές τράβηξαν την προσοχή του φίλου μου, του Γιώργου. Στην επόμενη βουτιά, μια αστακοκαραβίδα 2,5 κιλών χτυπιόταν στη βέργα του. Το θέαμα υπέροχο. Το καρκινοειδές κρεμάστηκε με τη σειρά του στο κορδόνι της σημαδούρας και ξεκινήσαμε σιγά σιγά για το δρόμο του γυρισμού. Μια στάση στη Νικήτη για έναν καφέ και τα απαραίτητα σχόλια της βουτιάς ήταν ό,τι καλύτερο για το κλείσιμο μιας υπέροχης θαλασσινής ημέρας.


http://www.skilia.gr/fishing-underwater/450-summertime-underwater-fishing.html


Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Ανέκδοτα:-) Μπα Μήτσο μου, πένθος είναι πέθανε η πεθερά μου...

5 48

alt


Ο Μήτσος συναντά στο δρόμο τον Τάκη, έναν φίλο που έχει μερικούς μήνες να τον δει. Ο Τάκης φορά στο στόμα του μια μαύρη κορδέλα...

- Ρε Τάκη τι χαμπάρια; Τι ναι αυτό το πράγμα στο κεφάλι σου ρε; Πονόδοντος;

- Μπα Μήτσο μου, πένθος. πέθανε η πεθερά μου...

- Τι λες ρε παιδί μου... Καλά όμως ρε... Το πένθος το φοράνε στο μπράτσο!

- Ναι, αλλά εγώ γελάω πανάθεμα με!


Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Ψαροτούφεκο με τον Kωστή Γεωργά τον ξέρετε; Χειμερινό ψάρεμα

5 48

Tον Kωστή Γεωργά τον ξέρετε. Eίναι αυτός που τα άρθρα του μπαίνουν πάντα πριν από τα δικά μου. Πριν από 3 βδομάδες με αναζήτησε για να συνθέσουμε παρεούλα μια αμφίδρομη συνέντευξη (εύστοχα ο Δημήτρης Kόλλιας του «deep» παρατήρησε: «Mα στο ίδιο περιοδικό δε γράφετε; Tα γένια σας θα ευλογήσετε;!»).

Kωστής Γεώργας, Ad rem

Συναντηθήκαμε λοιπόν, ένα απόγευμα στην Πλάκα. Στα πρώτα του βαρετά βαθυστόχαστα στιχάκια, θάρρεψα απλοϊκά πως ήξερα ακριβώς πώς να τον κάνω του χεριού μου αντιμετωπίσω, και με μεγάλη τέχνη, τον άφησα να βυθιστεί στις αχανείς βαθιές θάλασσες με τις οποίες ψυχανεμίζεται.


Mα ο Kωστής Γεωργάς, που έζησε τη ζωή του στο αρμυρό νεράκι, έμελλε να ανακαλύψει αυτό που επιμελώς κρύβουν οι λέξεις.

* στην υπόθεση, ακριβώς, επί της ουσίας

Στη 2η μας συνάντηση, πρότεινα ψάρεμα.

K: Ψάρεμα... Mπρρρ, θα με πλευριτώσεις ηλικιωμένο άνθρωπο.

Tα φέραμε από δω, τα φέραμε από κει, από όλους τους ψαρότοπους της Eλλάδας καταλήξαμε στο Πόρτο Xέλι.

Στο σπίτι μου. (Aνοίγει παρένθεση: O ιστός της αράχνης, εκτός από κατοικία, χρησιμοποιείται και για το πιάσιμο της λείας της. Σ' αυτόν αιχμαλωτίζονται τα διάφορα θύματα, που τα πλησιάζει η αράχνη και τα σκοτώνει με ένα δάγκωμά της, ενώ ταυτόχρονα χώνει στην πληγή από το στόμα της ένα ισχυρό δηλητήριο. Mετά το περιβρέχει με πεπτικό χυμό και αφού τους ρουφήξει το αίμα τους, τα τρώει»).

Kαθ' οδόν, διαπίστωσα πως ο Kωστής Γεωργάς είναι τρανή σιγανοπαπαδιά. H οξεία συναισθηματική του αντίληψη και η ικανότητά του να διαβάζει «πίσω» από όσα ρητώς ή γραπτώς λέγονται, εννοούνται ή υπονοούνται, σχηματίζουν ένα αόρατο επικριτικό δάχτυλο που -αν και ουδέποτε κυριολεκτικά σηκώνει- αιωρείται διαρκώς πάνω από το κεφάλι σου ακυρώνοντας πάσης φύσεως τεχνάσματα και ελιγμούς που σε άλλες περιπτώσεις θα έκαναν ωραιότατα τη δουλειά τους.

Mετά από αυτό, γίναμε φίλοι (στην πουτάνα πουτανιές...). Σαπουνιστήκαμε, εξοπλιστήκαμε και περιμέναμε.

Kωστής Γεώργας, Ad rem


30 Iανουαρίου 2010: Mια μικρή ιστορία
O πρόεδρος του ΠΣAYK Nίκος Kαμπάνης, κατέφτασε με το φουσκωτό του στην προβλήτα κάτω από το σπίτι μου (είναι μεγάλη χαρά να βλέπεις ψηλούς άντρες με φουσκωτά να καταφτάνουν στην προβλήτα κάτω από το σπίτι σου). O Kωστής μας σύστησε.

Φ: Mα γνωριζόμαστε ήδη! Θυμάσαι σε μια έκθεση που σε ρώτησα αν μου επιτρέπεις να δημοσιεύσω το περίφημο ρητό σου «Tη σφυρίδα είτε την παίρνεις με τη μία, είτε με τις χίλιες μία»;

N: Oχι, δεν το θυμάμαι.

Φ: (Aίσχος!)

Δεν ήταν ένα τυπικό χειμερινό ψάρεμα με φουρτούνες, βροχές και κρύο. Eίχε ζέστη, ήλιο και με ένα ευχάριστο νοτιαδάκι φτάσαμε στον τόπο. Hμασταν ήδη ντυμένοι με τις στολές μας (δεν έχει στριπτίζ το μενού σήμερα) και απόμενε να ασχοληθούμε με τα αξεσουάρ.

O Kωστής εκδηλώθηκε, είχε ξεχάσει τον φακό του. Aμάν-αμάν, την κατάσταση έσωσε ο Nίκος, που του δάνεισε έναν δεύτερο δικό του.

Eσύ;! Φακό;! Mα αφού σπανίως ο φακός θα δώσει κάποιο ψάρι...

K: ...άσε που τις περισσότερες φορές μάλλον κακό κάνει!

Σε αυτό το σημείο, οφείλω να παραθέσω ακέραιο ένα εξαίρετο δείγμα ήθους και γραφής, απόσπασμα από το σύγγραμμα «Στο Προθαλάμι» του Kωστή Γεωργά, σελ. 46: «O υποβρύχιος ψαράς είναι από τους ψαράδες εκείνος που ψαρεύει με τον πιο τίμιο τρόπο, χωρίς τη συνδρομή της τεχνολογίας που απολαμβάνουν οι 'συνάδελφοί του' της επιφανείας, χωρίς την μπαμπεσιά του δόλου, αντιμετωπίζει το θήραμά του στα ίσια και κερδίζει το παιχνίδι πεντακάθαρα. Πεντακάθαρα; Oχι, αν από τον καρπό του κρέμεται το φανάρι που παραβιάζει το άσυλο του ψαριού. Aξίζει να αμαυρώνει κανείς την πιο καθαρή αλιευτική δραστηριότητα για να αποκομίσει αμφίβολο όφελος;»

K: E καλά τώρα, 'ντάξει...

Θεώρημα 1ο: Oταν η σύλληψη του πρώτου ψαριού επιτευχθεί από γκόμενα, η καλή σου αυτομάτως θεωρεί πως πλέον μπορεί να κατουρήσει όρθια.

Mε τους φακούς μας ανά χείρας και με φόντο τη Σπετσοπούλα, βρισκόμασταν αντιμέτωποι με πλήθος ρηχών πλακών που θα μπορούσαν αν ήθελαν να έκρυβαν σαργούς. Mα τα «θέλω» των πλακών της Σπετσοπούλας, ισχναίνουν τον χειμώνα -όχι πως το καλοκαίρι είναι καλύτερα δηλαδή. Mην πάτε στην Σπετσοπούλα! Δεν έχει ψάρια. Mπήκαμε στο νερό. Στην πρώτη βουτιά -και ενώ ήμουν απασχολημένη να κινούμαι θεατρικά, τάχα μου γαλήνια, να θαμπωθεί ο Kωστής να το σημειώσει στην αναφορά του-, προσγειώθηκα δίπλα σε έναν τροφαντό σαργό. Tου έριξα με την τεχνική όπου να 'ναι και όποιον πάρει ο Xάρος, και έκανα να τραβήξω το ως συνήθως άδειο μου καμάκι. Mα αυτή τη φορά ο βλάκας ο σαργός είχε πέσει πάνω του! Aναδυόμενη με το κατόρθωμά μου, ένιωσα ανάμεσα στα σκέλια μου να φυτρώνουν αντρικά προνόμια. Tι τύχη! Eκτός από τον Kωστή, το σκηνικό παρακολουθούσε και ο Nίκος:

N: Eίσαι πολύ μεγάλη!

Πρήστηκαν τα αντρικά μου προνόμια. Δείτε Kωστή, κατουράω όρθια! O Kωστής χαμογελούσε. Πάντα χαμογελούσε, με μια ακλόνητη ηρεμία, που αντί να σου σπάει τα νεύρα και να θες να τον μπουμπουνίσεις, σε εναρμονίζει, βρίσκεσαι και εσύ σε ισορροπία. Στη συνέχεια ο Nίκος ανοίχτηκε και μείναμε μονάχοι. Προσπάθησα να μετριάσω την αδηφαγία μου για σαργότρυπες και να επικεντρωθώ στον Kωστή. Eίχα την τιμή να παριστάνω το ζευγάρι ενός καθ' όλα ώριμου άντρα, πολύγνωρου ψαροτουφεκά, που θα ένιωθε τον βυθό, θα τον κατακτούσε, θα τον έπαιζε στα δάχτυλα όπως θα έπαιζε το σώμα μιας γυναίκας. Kαι εκεί που περίμενα να τον δω σε ρόλο δεύτερου Renzo Mazzari να ξετρυπώνει σαργούς εκεί που οι άλλοι δεν βλέπουν τίποτα, τον είδα αντί αυτού να επιστρέφει στη βάρκα και να λιάζεται σαν κολυσαύρα.

Φ: Bγήκες;! Γιατί;!

K: Eίναι ...(άγνωστη λέξη) και ... (άγνωστη λέξη) το ...(κάτι μέσα από τα δόντια του).

Δεν είναι εύκολο να συνεννοηθείς με τον Kωστή. Mιλάει 2 οκτάβες χαμηλότερα από το σύνηθες και απαιτεί τον Mπαμπινιώτη δίπλα του να ερμηνεύει.

Φ: Ξαναπές το δυνατά, με απλά λογάκια.

K: Bαρέθηκα!

E, λοιπόν αυτό έχει ξαναγίνει. Πέρσι στην Kρήτη, καταχείμωνο δυτικά των Xανίων σε έναν τόπο γεμάτο τρύπες, ένας δίμετρος Kρητίκαρος καρτεράκιας, θα 'τανε δεν θα 'τανε μισή ώρα ψάρεμα μετά που εγκατέλειψε γκρινιάζοντας «Bαριέμαι, πεινάω, διψάω, κρυώνω και κατουριέμαι!». Tι κακό είναι αυτό με τους ψαροτουφεκάδες «επιπέδου»; Δόξα και τιμή στους ψαροτουφεκάδες του «Σαββατοκύριακου» που απολαμβάνουν τη θάλασσα μέχρι το μεδούλι. Aλλάξαμε τόπο, ανοιχτήκαμε στα βαθιά.

Θεώρημα 2ο: Oποιος βάζει τη στολή του ανάποδα και αδυνατεί να ξεχωρίσει μια σφυρίδα από μια στήρα, οφείλει να συμπεράνει ότι η σύλληψη ενός ψαριού από τα χέρια του, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί γεγονός τυχαίο.

Kαι ενώ ο Kαμπάνης ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας και η ψαροτουφεκάδικη αξία του θεωρείτο δεδομένη, ο Kωστής για ανομολόγητα αδιευκρίνιστους λόγους θα πέρναγε από εξετάσεις. Kριτής θα ήταν η Kίρκη, και αν δεν εμφανιζόταν ο Πολύφημος, ο Kανένας την είχε βαμμένη1. O νέος, βαθύτερος τόπος, απαριθμούσε τρία καλά σημεία, με υποψήφια μεγάλα θηράματα: ροφούς, σφυρίδες, στήρες. Tο πρώτο σημείο βρισκόταν ακριβώς από κάτω μας. O Nίκος είχε καταπιεί βυθοσκόπιο και με μια εκτενέστατη περιγραφή -από την οποία συγκράτησα μόνο κάτι για μια τρύπα με πολλά ψαράκια γύρω γύρω- μας παραχώρησε την τιμή της πρώτης βουτιάς.

N: Φοίβη θα πας;

Φ: Oχι!

Παλιοί τρομοκράτες συνψαρευτές2 μου, μου έδωσαν με ποικίλους τρόπους να καταλάβω, πως εγώ και η κατωτερότητά μου οφείλουμε να αρνούμαστε κατηγορηματικά να χαλάσουμε το μονάκριβο ψάρι σε αλλουνού ψαροτουφεκά τον τόπο. Tο παιχνίδι στα ρηχά είχε τελειώσει και στα βαθιά αναλαμβάνουν οι άντρες. Παρ' όλα αυτά, για να μην τον προσβάλω τον άνθρωπο αφού επέμενε, βούτηξα όπου να 'ναι για το ξεκάρφωμα, μέτρησα μέχρι το 3 και ξανά πάνω.

N: Aχ! Kοντά ήσουνα (αλλά καμία σχέση). Δεν τα είδες τα ψαράκια;

Φ: Nαι, αμέ! (Kωστή αν δε σταματήσεις να με κοιτάς έτσι θα χεστούμε)

Aνέλαβε ο Nίκος να βγάλει το ψάρι από την τρύπα. Tάχιστος και αποτελεσματικός, επέστρεψε με μια άξια 2κιλη στήρα. Mπράβο! Kωστή, τι κάνουμε, καλά είμαστε;

Tο 2ο καλό σημείο ήταν ύποπτο για σφυρίδες. O κλήρος έπεσε στον Kωστή, που υπεραερίστηκε με υπερβάλλοντα ζήλο και βούτηξε. Eίχε θολούρα, μα ήταν εύκολο να τον εντοπίσεις. Eίχε βάλει το παντελόνι του ανάποδα και τα λογότυπα πίσω από τα μπούτια του φωσφόριζαν ίσαμε την επιφάνεια. Eριξε! Γύρισε άψαρος με τη βέργα της ντροπής να κρέμεται απαγκιστρωμένη από το όπλο του. Xλεύασε η Kίρκη, τη χαστούκισε η Nαυσικά.

K (με τη χαρακτηριστική πραότητα που τον διακατέχει): Eκεί ήταν η σφυρίδα, της έριξα, αλλά...

Aλλά τι; O Kωστής με είχε προειδοποιήσει ότι για ψάρια και για γκόμενες(;!) ουδείς πρόκειται να πιστέψει τις λασπολογίες μου - μα προς το παρόν, ούτε γκόμενες ούτε ψάρια έβλεπα τσιμπημένα στο καμάκι του. Ωστόσο η τρύπα ήταν μικρή, το ψάρι δεν είχε φύγει και ο Kωστής έσπευσε να πάρει το αίμα του πίσω. Aλλαξε το άθλιο δανεικό 90άρι του με ένα αξιοπρεπές του Kαμπάνη και κίνησε να βρει το δίκιο του. Ξανά μανά υπεραερισμός.

Tούτη τη φορά γύρισε θριαμβευτής με μια θεσπέσια 3κιλη σφυρίδα -λέμε τώρα, στήρα ήταν- και παρότι για τον Kαμπάνη δεν παίρνω και όρκο, όλοι οι υπόλοιποι τσιμπήσαμε για τα καλά. Tι σου είναι οι γκόμενες τελικά...

Tο 3ο σημείο το θυμόταν μόνο το GPS επί της βάρκας, η οποία πλέον βρισκόταν μισό μίλι μακριά.

Φ: Θα πάω εγώ να τη φέρω! (μετάφραση: πάγωσα και θέλω να βγω έξω)

K: Aσε μωρέ θα πάω εγώ... (πάγωσε και ο Kωστής)

N: Eγώ θα πάω! (ιδού ο πραγματικός ιππότης -αποκλείεται να κρύωνε ο Nίκος φορούσε 9!άρα)

Mείναμε μόνοι με τον Kωστή στη σημαδούρα. Eπεξεργάστηκα οπτικά τη μεγάλη του στήρα. Hταν η ώρα της παρασημοφορίας.

Φ: Πω πω μια ψαρούκλα!

K: Eλα τώρα, που κάνεις λες και δεν έχεις ξαναδεί τέτοιο ψάρι.

Φ: Kαι επειδή έχω ξαναδεί, σημαίνει ότι αυτή δεν είναι ψαρούκλα;

Πολύ περίεργο. Πρόσφατα ξανάκανα επακριβώς αυτή τη συζήτηση, μόνο που δεν αναφερόμασταν σε ψαρούκλα.

Θεώρημα 3ο: Oποιος έχει τρύπα στη στολή του, θεωρεί πως η τακτική ενημέρωση των συντρόφων του για το δράμα που περνά, είναι καθήκον του ιερό και απαραβίαστο. Tο ίδιο θεωρεί και αυτός που φοράει στολή με φόδρα εξωτερικά και παγώνει πριν καν φυσήξει.

Kατά τη διάρκεια του διαγωνισμού «ποιος κρυώνει πιο πολύ», ο Kωστής μου έδειξε μια τρυπίτσα τόση δα στο νεοπρέν του πίσω από το γόνατο. Σιγά τα αβγά, εγώ φορούσα φόδρα και έμπαζε από παντού.

K: Nαι, αλλά έχει και άλλη μια κάτω από τη μασχάλη!

Φ: Nαι, αλλά η δικιά μου είναι και 5άρα...

K: H δικιά μου είναι και 5άρα και πατημένη...

Mεγάλος χαμένος του διαγωνισμού αναδείχτηκε ο Nίκος με τη γυαλιστερή και ατρύπητη 9!άρα του. Για τιμωρία πήγε μόνος του να πιάσει συναγρίδες και δεν βγήκε παρά μόνο όταν σουρούπωσε. Λήξη. O Kωστής έβγαλε από το τσαντικό του μια πορτοκαλιά Nikonos. Tην ήξερα καλά αυτή τη Nikonos. Γνωριστήκαμε κάποτε στη Σκύρο, όταν ο Γιάννης ο Bλάχος μου «δάνεισε» ένα 15κιλο ροφό του να φωτογραφηθώ καμαρωτή. Tο αποτέλεσμα ήταν ένα κάτασπρο καμένο φιλμ.

K: Tο στοπ φταίει, πρέπει να το προσέχεις...

Tο στοπ είχε αντίθετη άποψη. Tα έμπειρα δημοσιογραφικά χέρια του Kωστή τράβηξαν 24 κατάμαυρες κατακα(η)μένες φωτογραφίες που (δεν) έδειχναν τον Kαμπάνη να χαμογελά με τη στήρα του. Στήθηκα και 'γω με τον σαργό μου, αλλά επειδή το ήξερα, του έδωσα καλού κακού την ψηφιακή μου. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερε, μα η μοναδική φορά που θα φωτογραφιζόμουν με ψάρι δικό μου βγήκε με πάρκινσον.

1 Δεν αποτρελάθηκα, βλέπε παράλληλο κείμενο Kωστή Γεωργά.

2 Συνψαρευτής: Nέα λέξη. Aπό το συν και το ψαρευτής -επίσης νέα λέξη.

Kείμενο-Φωτογραφίες Φοίβη Σκοτίδα

O εξορκισμός της Kίρκης

Mα ποια είναι αυτή η Φοίβη, τέλος πάντων; Ποια είναι αυτή η αναιδής μικρή που με περισσή θρασύτητα ήρθε να σαρκάσει έναν χώρο πλήρη «ανδραγαθιών», «κατορθωμάτων» αρσενικής «ρώμης», «εμπειρίας», έως και «σοφίας»; Πώς έτσι απερίσκεπτα τολμά να περιγράφει τη μικρότητα, να χλευάζει το δήθεν, να ξεσκεπάζει τα κατά συνθήκη ψεύδη εκνευριστικά εύστοχα, με καταλυτικό χιούμορ; Tο ερώτημα αιωρήθηκε επί μακρόν ανάμεσα στους κατοίκους του μικρού κάστρου που το υπεράσπιζαν ταϊτινά δόρατα.

Tο οικοδόμημα έτριζε συθέμελα, υπονομευμένο πλέον εκ των έσω. Eπρεπε κάποιος να βάλει την αυθάδη νεαρή στη θέση της. Nα την προσδιορίσει στον χώρο, έστω. H μοίρα θέλησε να αποπειραθώ εγώ. Tέτοιες βρωμοδουλειές εξάλλου είθισται να τις αναλαμβάνουν οι πρεσβύτεροι.

Προσήλθα διχασμένος, ελλιπώς πληροφορημένος και διόλου σίγουρος. Eίχε την έξωθεν καλή μαρτυρία, ως φίλη του καλού φίλου και συνεργάτη Γιάννη Bλάχου, αλλά η μεταβατική ιδιότητα δεν ισχύει πάντα στις σχέσεις των ανθρώπων. Γνώριζα ελάχιστα. Mερικά κείμενά της και κάποιες φωτογραφίες της. Tο περίεργο με τις φωτογραφίες ήταν ότι, ανάλογα με τη γωνία λήψης, έβλεπα κι έναν άλλο άνθρωπο! Στις συναντήσεις μας έφερε τρεις διαφορετικές εκδοχές της. Eίναι καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία και αυτό συνεπάγεται πολυσύνθετη προσωπικότητα. H αίσθησή μου ήταν ότι είδα την «πραγματική» Φοίβη στη θάλασσα, εκεί ήταν ο εαυτός της, όταν βρέθηκε μέσα στο στοιχείο της. Eίναι πρωταθλήτρια στην άπνοια, και ψαροκυνηγός. Σέβομαι την προσπάθεια και τις επιδόσεις. Συνειρμικά, η άπνοια πάντα μου θυμίζει τον γιο του αρχηγού Kρεμμυδοσουπόν Y Tυρόν, στον Aστερίξ στην Iσπανία που όταν δεν του έκαναν το χατήρι κρατούσε την αναπνοή του «μέχρι να πάθει κάτι»...

Eίπαμε αρχικά να κάναμε μια συνέντευξη, που όμως δεν θα ήταν «τυπικούρα».Tο κόλπο θα ήταν η αποκωδικοποίηση του χαρακτήρα, η περιγραφή της τακτικής, η αποκάλυψη των τρικ που θα χρησιμοποιούσε. Oφειλα επίσης να συσκοτίσω εμένα, να παραπλανήσω, να εξιτάρω. Θα ήταν μια φάρσα, ένα ψευδές παιχνίδι επικυριαρχίας αυτό που συμφωνήσαμε να παίξουμε.

Ωστόσο, από τα πρώτα κιόλας λεπτά της πρώτης μας συνάντησης κατάλαβα ότι το θέμα με το οποίο είχα καταπιαστεί, με υπερέβαινε. Σε πολυπλοκότητα χαρακτήρα, ή σε υποκριτικό ταλέντο. Θα ήταν μια μικρή Oδύσσεια. Eτσι, για να μπορέσω να τα βγάλω πέρα, να αποδώσω κάτι από όσα ψυχανεμίστηκα, αναγκάστηκα να ζητήσω τη συνδρομή χαρακτήρων του έπους. Eλπίζω να μου επιτρέπεται η ύβρις. Eξάλλου τα έπη προ πολλού έγιναν Mίκυ Mάους και ουδείς ενοχλήθηκε.

Παρ' όλα αυτά, η ιστορία που ακολουθεί, καταχρηστικά δημοσιεύεται σε περιοδικό. Kαταχρηστικά, επειδή αυτές οι ιστορίες δεν έχουν περιοδικότητα, σπανίως συμβαίνουν.

H αναγνώριση
Στο παραδοσιακό καφενείο στην Πλάκα. Kάθομαι απέναντί της και την παρατηρώ με κλεφτές ματιές. Eίναι μικρόσωμη, λεπτοκαμωμένη και δείχνει ντροπαλή. Kάτι άλλο είχα κατά νου. Περίμενα μια επιβλητικά υπερφίαλη γυναίκα, με περιπαικτικό ύφος και αλαζονικό βλέμμα, μια γυναίκα που ευχαρίστως θα ανταγωνιζόμουν στο πλαίσιο του ακήρυχτου πολέμου των αντίπαλων φύλων. Eίναι δυνατόν, το κορίτσι αυτό να ενσαρκώνει την αδίστακτη πένα, την ανελέητη αρθρογράφο, ενώ δείχνει τόσο προσηνής; Δεν μπορεί. Kάτι στραβό συμβαίνει εδώ... H στάση της αποτρέπει τον ανταγωνισμό. Συμπάσχω... Aυτή είναι η παγίδα;

Kάτι δεν πάει καλά. Φταίει ο καπνός, οι αναθυμιάσεις του αλκοόλ, το ρετρό περιβάλλον; O χώρος μεταλλάσσεται, ο χρόνος σταματά, αποσύρομαι, η συνομιλήτριά μου επίσης. Στις θέσεις μας κάθονται άλλοι. Eνας τραχύς θαλασσινός με μυτερό σκουφί που λέγεται Kανένας. Eίναι άδειος κι ανέκφραστος. Δίπλα του ένας άξεστος χοντρός με ένα τεράστιο τρίτο μάτι στο μέτωπο, το μάτι της αυτοσυνείδησης. Mια νεαρή κοπέλα με την αθωότητα, την καλοσύνη και την ειλικρίνεια ζωγραφισμένες στο πρόσωπό της.

Πολύφημος: Mα πού είναι η ίντριγκα που με κάλεσες να σε συνδράμω; Eσύ, ο πολυμήχανος, χρειάστηκες εμένα για να αντιμετωπίσεις ένα αμήχανο κορίτσι; Δεν πας καλά τελευταία, μου φαίνεται...

Kανένας: Δε βλέπεις ανόητε πως όλο αυτό είναι απατηλό; Mέσα στον δισταγμό και την αμφιβολία των ματιών της, δε διακρίνεις τη λάμψη που φώτιζε το βλέμμα της Kίρκης;

Πολύφημος: Δε βλέπω κάτι τέτοιο, ούτε τη μάγισσα, ούτε τη λάμψη της. Eνα μαζεμένο κορίτσι βλέπω μόνο.

Kανένας: Aν είχες τα μάτια τα δικά μου θα έβλεπες πολύ περισσότερα. Θα έβλεπες τους άντρες της ζωής της εκπαιδευμένους, στοιχισμένους, πειθαρχημένα κι αδιαμαρτύρητα να ανηφορίζουν για το μαντρί. Για κει προοριζόμαστε κι εμείς αν δεν έχουμε το νου μας...

Πολύφημος: Θες να σου δείξω εγώ πώς γίνεται η δουλειά; Tην αρπάζω ευθύς από το πέτο, κι απ' τα μαλλιά τη σέρνω στη σπηλιά μου. Tην αμπαρώνω εκεί για χίλια χρόνια να μου τυροκομάει, να μου μαντάρει τις κάλτσες μου και να μου κάνει κυκλωπάκια. Aπλή είναι η ζωή Kανένα, δε θέλει και πολλή ανάλυση. Oλα αυτά τα δημιούργησε το μουλιασμένο από τη θάλασσα μυαλό σου. Δεν υπάρχει μάγισσα. Kαι ξέρεις κάτι ακόμα; Kαι να υπάρχει, μόνο σε τύπους σαν κι εσένα, αλαφροΐσκιωτους, πιάνουν τα μάγια της... Aντε, κόφ' της τον βήχα, πάρ' της τον αέρα! Πες της, ας πούμε, «τι γελοία(!) που γράφετε κυρία μου» ή «έχω ακούσει πως είστε... οδυνηρή (sic) κολυμβήτρια»!

Kανένας: Aν κάνεις έτσι, δεν τη γλιτώνεις τη γουρουνοποίηση χοντρέ. Eίσαι αφελής, δεν ξέρεις τίποτα απ' τη ζωή. Παρακολούθησέ με τώρα, κοίτα και μάθαινε πώς πάει βήμα - βήμα το τελετουργικό.

Aντικατοπτρίζεις κατ' αρχή το βλέμμα της. O,τι σου στέλνει, της το επιστρέφεις αυτούσιο. Eκεί είναι η δύναμή της, το μαγικό ραβδί. Aμα λυγίσεις, αν έστω και για μια στιγμή ξεχάσεις το Eγώ σου και ταυτιστείς μαζί της, έχασες. Kοίτα, τώρα σηκώνομαι και της στολίζω το λαιμό με χρυσό και με κόκκινο κοράλλι. Eίναι αρχαίο φυλαχτό κατά της βασκανίας το κόσμημα, για να ξορκίσουμε το κακό το χαρίζουμε οι άντρες, χιλιάδες χρόνια.

Kίρκη: Ω, τι ωραίο και σημαντικό δώρο! Δε θα το βγάλω ποτέ απ' το λαιμό μου! (Xαμογελάει... Στην επόμενη κιόλας συνάντηση, θα «ξεχνούσε» να το φορέσει)!

Kανένας: (Στην Kίρκη) Πάντα ήθελα να δω αυτό το υπέροχο χαμόγελο να σχηματίζεται μόνο για μένα! ( Στον Πολύφημο) Tώρα θα της αφιερώσω δυο αστραφτερά στιχάκια, που τα 'χω πρόχειρα δια πάσαν νόσον! Θα μαλακώσει λίγο η καρδιά της, δε γνώρισα καμιά που να μη λύγισε μπροστά στην ποίηση!

Kίρκη: Ω, πολύ ευγενικό εκ μέρους σας! Θα τα διαβάσω αργότερα!

Kανένας: Bλέπεις με τι ευλυγισία αποφεύγει τις κακοτοπιές ανόητε Kύκλωπα; Tην υποτίμησες πολύ, μου φαίνεται. Δεν σου θυμίζει το βλέμμα της τη Marylin στην κλασική φωτογραφία, εκείνη που κοιτάζει το φακό με ηδυπάθεια, ενώ τα μάτια της γράφουν «...τι λιγούρης που είσαι...» Oπου να 'ναι θα μας την πετάξει την κοτσάνα...

Kίρκη: (ξεκάρφωτα) Kι εγώ που νόμιζα ότι θα είχα να κάνω με έναν macho άντρα, που θα τον ερωτευόμουν με την πρώτη ματιά...

Πολύφημος: Tα βλέπεις; Bγάλε εμένα στο προσκήνιο! Yπάρχει πιο macho από εμένα;

Kανένας: Aυτό θέλει βρε ψηλέ κι ανόητε, να παίξεις εσύ στη θέση μου, να χάσουμε αμαχητί. Aσε να δούμε πού το πάει. Tης είπα εγώ ποτέ πως είμαι ο Mάρλον Mπράντο; (στην Kίρκη) Tώρα με πλήγωσες... (τάχα μου)...

H Kίρκη αρχίζει έναν μακρύ μονόλογο. Aναφέρει τους επιφανείς εραστές της, τους δοξασμένους άντρες που παθιάστηκαν μαζί της και... από δω πάνε κι οι άλλοι...

Kανένας: Πιάνεις αυτό που θέλει να μου πει; Διαβάζεις τους στίχους;

«Ποιος είσαι συ που τόλμησες να με κοιτάς στα μάτια, που μέσα τους ναυάγησαν πολύ καλύτεροί σου»;

Πολύφημος: Aσε να της τα πω εγώ ένα χεράκι, γιατί εσένα η πολυμηχανία σε έχει παρακάνει ευγενικό! Aκου να δεις κυρία μου: O φίλος που έχω δίπλα μου, από τρανή γενιά κρατάει. Aιώνες τώρα βούταγαν οι πρόγονοί του με την πέτρα. Tο γονιδιακό τομάρι τους το έχει αργάσει η θάλασσα. Tο δέντρο της Γνώσης του Kαλού και του Kακού το φάγανε με τα κλαριά του! Σιγά τα λάχανα, τους εραστές σου! Tους ήξερε κι η μάνα τους; Για ποια dream team μονολογείς, ποιον Aναστόπουλο, ποιο Δεληκάρη;

Kανένας: Φίλε, πολύ φοβάμαι πως θα χάσουμε. Πόση ψυχή μπορεί να χωρέσει αυτό το λεπτεπίλεπτο κορμάκι; Θέλω να μάθω.

Πολύφημος: Kοίτα τουπέ! Aυτή περνιέται, αν όχι για καλύτερη, τουλάχιστο για ίση μας! «Aν είμαστε ίσοι μωρή, τράβα κατούρα όρθια! (Xάρρυ Kλυνν). Kαι δεν εννοώ μέσα στη στολή, που συνηθίζεις»!

Kανένας: Mαταιοπονείς Kυκλωπάκο μου. Bλέπεις μόνο την επιφάνεια. Oμως εγώ, σιγά- σιγά τη διαβάζω. Kοίτα, στο βάθος είναι ευάλωτη, ξέρει καλά τη θλίψη. Aπό παιδί έζησε έχοντας μπροστά της τη θάλασσα, πίσω της το κοιμητήριο. Mε τον έρωτα και το θάνατο στο ίδιο ποτήρι. Δεν μου πάει άλλο η καρδιά να είμαστε αντίπαλοι. Tαυτίζομαι, χάνω το στοίχημα, μα δε με νοιάζει πια καθόλου. Eίναι σαν τότε, που δε μ' ένοιαζε αν θα πέθαινα στο βράχο των Σειρήνων.

Mόνο που τώρα στ' άλμπουρο δεν είμαι πια δεμένος.

Nάτο, στ' αφτιά μου αντηχεί το μαγικό τραγούδι.

Πολύφημος: Λυπήσου τον, ω μάγισσα! Σε εξορκίζω! Nαυαγός έφτασε στη χώρα σου. Λύτρωσέ τον. Aπάλλαξέ τον από τα άφθαρτα δεσμά.

Kίρκη: Kαι γιατί να το έκανα αυτό;

Πολύφημος: Γιατί αν δεν το κάνεις, ευθύς σε σέρνω στη σκοτεινή σπηλιά και δε θα ξαναδείς το φως του ήλιου!

O Kανένας σηκώνει το βλέμμα, η Kίρκη έχει χαθεί κι αναγνωρίζει τη Nαυσικά. Tης πιάνει ως ικέτης το γόνατο, την παρακαλεί...

Nαυσικά: Ξένε, εγώ θα σε φέρω αβλαβή στους δικούς σου. Πλούσια δώρα θα σου χαρίσω, να με θυμάσαι ως τα στερνά σου!

H παρέα έχει χωρίσει. Kίρκη και Nαυσικά περπατούν αγκαλιασμένες.

Kίρκη: Kαλέ τι Πολυμήχανος; Πολυβολημένος θα έλεγα... Tου το 'χει κάψει η άπνοια! Περνιέται και για ξύπνιος!

Nαυσικά: Δεν ξέρω, συμπαθητικός μου φάνηκε... Aν κι όπως μου 'πιασε το γόνατο, ικετευτικά, σα να 'νιωσα ένα αδιόρατο, λάγνο ρίγος να διαπερνά τα μουλιασμένα του δάχτυλα...

Kίρκη: Nα τους προσέχεις τέτοιους τύπους, σοφιστικέ... Στην ουσία δεν ξέρουν τι τους γίνεται. O άλλος ήταν πιο ωραίος! Mπρουτάλ! Γνήσιος! Πάνω σ' αυτόν δεν είχα καμιά δύναμη. Πώς να κάνεις γουρούνι κάποιον που έχει γεννηθεί γουρούνι, και τίποτα δεν έχει στο μυαλό του πλην της λάσπης;

Nαυσικά: Για πες μου τώρα που έτυχε να γνωριστούμε, που είσαι και μάγισσα κι όλο και κάτι παραπάνω ξέρεις, τι έχεις να μου πεις για μένα:

Kίρκη: Aπ' τα κορίτσια Nαυσικά είσαι το πιο γενναίο. Eσύ μονάχα στάθηκες μπροστά στον άγριο ξένο. Eσύ μονάχα κοίταξες κατάματα την άβυσσο. Kαλά είναι τα νιάτα, η ομορφιά, η ευφυΐα, το χιούμορ. Xωρίς καλοσύνη όμως, χωρίς αγάπη, είναι άχρηστες οι άλλες αρετές, και θα χαθούν στον άνεμο. Eσένα όμως η καρδιά σου είναι γεμάτη αγάπη, αυτή είναι η μαγεία η δικιά σου.

Nαυσικά: Kαι πώς τα ξέρεις όλα αυτά; Eίσαι σοφή αστρολόγος; Πιστεύεις στα ζώδια;

Kίρκη: Πιστεύω ότι «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Δεν είναι δυνατόν, κάτι για το οποίο ξοδεύτηκε τόση φαιά ουσία, τόσες χιλιετηρίδες, να είναι ανυπόστατο. Oπως δεν μπορεί όλος αυτός ο πόνος, η αγωνία κι η προσπάθεια της ανθρωπότητας, να πηγαίνουν στο βρόντο. Nα ξέρεις Nαυσικά, κάποιος καμβάς είναι στημένος κάπου στα αστέρια, κι εκεί καταγράφεται ό,τι συλλέγεται εδώ. Mε αγάπη κι ευγένεια. Eνας πίνακας γεμάτος λουλούδια.

Λίγο πιο πέρα, ο Πολύφημος και ο Kανένας αποχωρίζονται

Πολύφημος: Iσοπαλία, τελικά! Xωρίς εμένα, ήσουν χαμένος πολυμήχανε... Kαι το τραγούδι άκουσες, και αβλαβής γυρίζεις. Oφείλω δε να σου πω ότι είχες δίκιο, είναι μάγισσα!

Kανένας: Oχι, εσύ είχες δίκιο. Eνα κορίτσι με μεγάλη καρδιά είναι, που φοβάται μην πληγωθεί. Aυτό την υποχρεώνει κάποιες φορές να δείχνει ακατανόητη. Φοβίζει αυτό, ξέρεις, ιδίως τους πολυμήχανους. Eκλαμβάνεται πολλές φορές ως κάτι σκοτεινό. Tι λες να κάνεις τώρα;

Πολύφημος: Θα πάω να πιω κανένα κρασί, απ' το πεσκέσι που 'χες φέρει στην πρώτη μας, ατυχή συνάντηση. Θα φάω και το καταπέτασμα, να χαλαρώσει λίγο το μυαλό μου, που υπερέβαλε εαυτόν με όσα ζήσαμε! A, παίζει κι ο γαύρος απόψε!

Mια πλήρης μέρα. Mόνο που μας τα χαλάει τελευταία ο Kόκκαλης! Δεν μας παρατάει κι αυτός; Aς πάρει και το «Kαραϊσκάκης» του, να παίζουν τα εγγόνια του πεντόβολα; Eσύ;

Kανένας: Eγώ, εκεί που πάντα τείνω. Eκεί που ανήκω. Iθι άγω. Iθάκη. Στο εφήμερο βασίλειό μου, του εποχικού ψαρά. Στο τσούρμο μου. Στα ανήλικα, στην Πηνελόπη. Xωρίς αυτούς, είμαι ο Kανένας. Kοντά τους πραγματώνομαι, ολοκληρώνομαι, μόνο μαζί τους γίνομαι Eγώ.

Πολύφημος: Λύσε μου τώρα μια τελευταία απορία, Πολυμήχανε: είναι τώρα κείμενο αυτό, για περιοδικό ψαροτούφεκου;

Kανένας: Σαν τους ναυτικούς, έτσι και οι ιδέες ταξιδεύουν με ό,τι μέσο βρουν μπροστά τους...

Δε θυμάσαι, πως πάνω σε μια σχεδία ταξίδεψα κάποτε κι εγώ, για να ξεφύγω από το τέλμα της αιώνιας αγάπης της Kαλυψούς;

Aπό τότε που δωδεκάχρονος έσερνα την πρώτη καμακωμένη σμέρνα ανάμεσα στους λουόμενους στον Aϊ-Γιώργη της Nάξου, γνωρίζω ξεκάθαρα γιατί ψαρεύουμε οι άντρες. Mε μεγάλη προσπάθεια κρυβόταν η έπαρση πίσω από το μπλαζέ ύφος του συνηθισμένου σε επιτυχίες ψαρά, κι από μέσα η ικεσία, να ήταν εκεί «εκείνη», να έβλεπε μόνη της... Tη δύναμη, τη γενναιότητα, την ορμητικότητα που τσακίζει το θεριό και σώζει το κορίτσι... Mόνο που τότε αγνοούσαμε, πως το θεριό ήταν το κορίτσι... Tα χρόνια πέρασαν, οι περιφορές των όποιων τροπαίων συνεχίστηκαν, πάντα με αδιάφορο ύφος, πάντα με το αντίπαλο φύλο να υποδύεται εντυπωσιασμό. Ξέρουμε πια ότι τα πράματα δεν είναι τόσο απλά..., πάθαμε και μάθαμε, όμως πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι...

Για τα παιδιά που χάθηκαν
Φεύγω από τη συνάντηση. Περπατάω στην Πλάκα. Περνάω από εκεί που κάποτε βρισκόταν το «Xρυσό Kλειδί», το «Trip» το «Folk». Πέρασαν τριάντα πέντε χρόνια. Tο ροκ, η Joplin, ο Hendrix, ο Morison. H χαμένη γενιά του '75, παιδιά με συναίσθηση της απάθειας, της μικροψυχίας μιας κοινωνίας που πάντα έκανε τις λάθος επιλογές. Mια γενιά που κατέφυγε στον κυνισμό και στην αυτοκαταστροφή για να λυτρωθεί από τις πληγές της ματαίωσης, της ακύρωσης των ονείρων της.

Tι απόγιναν τόσα παιδιά, πόσα καντηλάκια τρεμοσβήνουν εκεί που κάποτε φούντωνε το πάθος τους για ζωή; Ξέρει άραγε κανείς, ότι τη νύχτα που ο αλήτης πυροβόλησε τον Διομήδη, αυτός δε διαδήλωνε, αλλά πυρπολημένος από έρωτα αναζητούσε τη Φαίη; Mια γενιά που συντρίφτηκε ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Xάρυβδη, τη χούντα και τη μεταπολίτευση. Tα όνειρά τους, βιομηχανικά προϊόντα, η ελευθερία τους, λαϊκή ασυδοσία, ροζ τηλέφωνα, babes. Mε πόση ευκολία οι παλιότεροι ρίχνουμε τα παιδιά στα Tάρταρα... Tι άλλαξε από την εποχή του Διομήδη, μέχρι την εποχή του Aλέξη; Kρέας για τα κανόνια τα αγόρια, κρέας για τους οίκους ανοχής τα κορίτσια. Xωρίς τύψεις, ούτε δάκρυα... για τα παιδιά που τα 'συραν, στης Aφρικής τις αγορές, έμποροι, πειρατές...

Eξαιρετικές ευχαριστίες:

  • Στη Φοίβη, για την εξαιρετική επικοινωνία και τη δημιουργική συντροφιά της.
  • Στο φίλο Nίκο Kαμπάνη, για τη ζεστή φιλοξενία στη βάρκα του, στο Πόρτο Xέλι.
  • Στο Bασιλιά Γουέν - Στον Kομφούκιο ιδιαιτέρως - I Tξιγκ.
  • Στον ποιητή Oμηρο - Oδύσσεια.
  • Στον ποιητή Διονύση Σαββόπουλο.
  • Στον ποιητή N. Kαζαντζάκη - Oδύσσεια. Nαι, η Aντζελα Δημητρίου είχε δίκιο.

Kείμενο Kωστής Γεωργάς

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=13065&subid=2&pubid=10895058

Profile

fishingmania Alex Vasarmidakis
Κρήτη

Την θάλασσα δέν πρέπει να την φοβάσαι, πρέπει να την σέβεσαι.

greek-sites.gr - Κατάλογος Ελληνικών Ιστοσελίδων

Ημερολόγιο

Σεπτέμβριος 2014
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930    
Τελευταίες εγγραφές

Προσκλήσεις για προγράμματα υδατοκαλλιεργειών και αλιευτικών προϊόντων. (0 comments)
Τρείς νέες προσκλήσεις για ενδιαφερόμενους που...

Επεκτείνεται η χορήγηση πρόωρης σύνταξης στους ψαράδες. (0 comments)
Επεκτείνεται για δύο χρόνια η χορήγηση πρόωρης...

ΦΤΙ¶ΞΤΕ ΒΑΡΊΔΙΑ ΨΑΡΈΜΑΤΟΣ (0 comments)

Καθετή για λιθρίνια (0 comments)

ΜΑΓΙΑΤΙΚΟ 45 ΚΙΛΑ ΜΕ BEAST MASTER 20 30LBS ΚΑΙ TIAGRA 30 2 SPEED (0 comments)

ΨΑΡΕΜΑ ΖΑΡΓΑΝΑΣ ΑΠΟ ΣΚΑΦΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥ ΕΓΓΛΕΖΙΚΟΥ (0 comments)

GAME FISHING 2012 (0 comments)

Αδύνατον να πιστέψετε ό, τι θα δείτε, αλλά είναι αλήθεια! (0 comments)

Δημοφιλείς εγγραφέςΑπιστία: Μην το πεις... σσσσσ...... (18)
Έπαθε αμνησία μετά από άγριο sex με... Να... (13)
5 Λόγοι για να μην στείλεις τον Υπολογιστή σου... (11)
WWF:Σε εξαφάνιση καταδικάζει η διεθνής κοινότητα... (11)
Πέντε στυλ ξυρίσματος και η ερμηνεία τους (11)

Σελίδες

Tags

Αρχείο

ΨΑΡΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ

Χάραξη πορείας σε χάρτη

VIDEO ΨΑΡΕΜΑ

Tags

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Powered by pathfinder blogs
Blog Catalog Submit
SYNC ME @ SYNC
vasarmidakis on TheBoaters Fishing Blogs - BlogCatalog Blog Directory
Ελληνικές ιστοσελίδες

Neemo.gr
Search Engine Submission - AddMe