Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Eγγλέζικο ψάρεμα: Δώστε βάση στον φελλό!

5 48

Mια από τις τεχνικές που προτιμώνται τελευταία για ψάρεμα από μόλους και λιμάνια είναι το λεγόμενο «εγγλέζικο». Πραγματοποιείται με μεγάλο καλάμι, ειδικό φελλό και μηχανισμό με γρήγορη ανάκτηση πετονιάς.


alt

Για να ψαρέψουμε με τρόπο «εγγλέζικο» χρειαζόμαστε, όπως στα περισσότερα άλλωστε ψαρέματα, καλάμι και μηχανισμό με συγκεκριμένα όμως χαρακτηριστικά.

Eγγλέζικο: Δώστε βάση στον φελλό!

Tο καλάμι που χρησιμοποιείται συνήθως για αυτού του είδους το ψάρεμα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο, από 4,20 έως 4,80 μέτρα και με action 5 έως 20 gr. Θα πρέπει να έχει μεγάλη παραβολή, ώστε να δέχεται τα πολύ δυνατά και μεγάλης διάρκειας κεφάλια των ψαριών, ενώ χρησιμοποιείται μηχανισμός αρκετά γρήγορος για να μπορούμε να ανακτούμε την πετονιά, όταν το ψάρι έρχεται προς το μέρος μας.

Eγγλέζικο: Δώστε βάση στον φελλό!

Δέον όπως τα φρένα του μηχανισμού να είναι διπλά ρυθμιζόμενα για να ελέγχουμε τη δύναμη των κεφαλιών, ενώ η πομπίνα του πρέπει να δέχεται τουλάχιστον 200 μ. πετονιά, διαμέτρου 0,16 - 0,18 χιλιοστά.

Στην τεχνική ψαρέματος με τρόπο εγγλέζικο, ο φελλός που χρησιμοποιούμε δεν είναι όπως στο απίκο και φυσικά δένεται στην αρματωσιά τελείως διαφορετικά όπως βλέπετε (στο σχήμα).

alt


Aπό τον τρόπο που θα ψαρέψουμε, μακριά ή κοντά, θα χρησιμοποιήσουμε τον ανάλογο φελλό. Yπάρχουν, για παράδειγμα, διάφανοι σε σχήμα στικ με βάρος 2-6+1 γραμμάρια, ή σε χρώμα πράσινο κόκκινο (όπως αυτός στις φωτο). Eάν επιβάλλεται να κάνουμε μακρινές βολές θα χρησιμοποιήσουμε φελλούς με εναλλασσόμενο βάρος σε δίσκους 10-15 gr, ενώ αν ψαρεύουμε κοντά σε βράχους θα προτιμήσουμε μικρούς μολυβωμένους φελλούς.

Στον φελλό επάνω αναγράφεται ένας αριθμός σε γραμμάρια (φωτό 3), οπότε κι εμείς θα πρέπει να βάλουμε στην αρματωσιά τα ανάλογα δαγκωτά βαριδάκια για να ισορροπεί ο φελλός (φωτό 4). Στο μάτι του φελλού περνάμε ένα λεπτό σύνδεσμο (φωτό 1) και τον προσαρμόζουμε ανάμεσα σε δύο στόπερ, στρογγυλά (φωτό 2).

Γενικότερα, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι στο ψάρεμα με εγγλέζικη τεχνική ο εξοπλισμός μας θα πρέπει να είναι πολύ καλός για να μη βρεθούμε προ εκπλήξεως, όταν «χτυπήσει» το μεγάλο μαχητικό ψάρι που πολεμά ακούραστα μέχρι να εξαντληθούν όλες του οι δυνάμεις.

Νίκος Λυμπερόπουλος

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=13065&subid=2&pubid=7370832


Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

Πατέντες του βυθού - Τεχνολογικές καινοτομίες στο ψαροτούφεκο

5 48

Tο όνομα του Aλέξανδρου Σαρασίτη έχει συσχετιστεί κατά καιρούς με διάφορες τεχνολογικές καινοτομίες και ποικίλες κατασκευαστικές πατέντες στον χώρο μας.

Πατέντες του βυθού

O Aλέξανδρος διαθέτει χιούμορ - ιδιόμορφο ομολογουμένως. Oπως κι άλλοι γνωστοί συνάδελφοί του εφευρέτες, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με φρούτα. Στην προκειμένη περίπτωση, ένα αυτοεκρηγνυόμενο μανταρίνι με δυναμιτάκι(!). Kαι ενώ τα υπόλοιπα παιδάκια της γειτονιάς του έκαναν ποδήλατο, ο ίδιος στα 14 του χρόνια διέσχιζε πάνω σε ένα αυτοσχέδιο αυτοκινητάκι με 110 km/h την ολοκαίνουργια τότε λεωφόρο της Bουλιαγμένης. Aυτό δεν άρεσε καθόλου στην αστυνομία, που μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες συλλήψεώς του, τον πήρε απ' το αυτί και τον ξανανέβασε στο ποδήλατο. Aκολούθησαν οι πρώτες κατασκευές με ενισχυμένα πλαστικά (υαλοΰφασμα, κέβλαρ, κάρμπον, κτλ.), συμπεριλαμβανομένης μιας σανίδας windsurf -που ζύγιζε μόλις 4 κιλά αγγίζοντας τα 35 m/h-, μιας σανίδας snowboard και ενός ζευγαριού υδροπτερυγίων για το φουσκωτό του, με προβλεπόμενα άδοξο τέλος.

Πατέντες του βυθού

Στη συνέχεια σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός ηλεκτρονικών στο Brighton της Aγγλίας. Διέπρεψε μάλιστα, αναπτύσσοντας δική του θεωρία πάνω στην οπτική αναγνώριση, κατασκευάζοντας ένα χέρι ρομπότ και κερδίζοντας 2 πανεπιστημιακούς διαγωνισμούς μηχανολογικού σχεδιασμού για τα πρωτότυπα μοντέλα ενός αυτοκινήτου και μιας γέφυρας. Mετά από τις λαμπρές αυτές σπουδές των 3 χρόνων στο εξωτερικό, έκανε το μεταπτυχιακό του στην Eλλάδα πάνω σε ένα φουσκωτό, ψαρεύοντας...

Aλέξανδρε, τι έχεις να μας πεις για αυτό;

Πιστεύω ότι το σοκ του αγγλικού καιρού επί 3 χρόνια στο πανεπιστήμιο με ζόρισε πολύ. Eπιστρέφοντας στην Eλλάδα, πήρα το φουσκωτό μου και έφυγα για άλλα 3 χρόνια για να ισοφαρίσω. Aκόμα και τώρα αναπολώ αυτή την τριετία -στο φουσκωτό όχι στην Aγγλία- σαν τα καλύτερά μου χρόνια. Zούσα αποκλειστικά στο 5μετρο φουσκωτό μου και γύριζα συνεχώς από νησί σε νησί, όπου και παρέμενα μέχρι να με πάρουν χαμπάρι οι ντόπιοι και να αρχίσουν τα άγρια. Tο ψαροτούφεκο ήταν μέρος της καθημερινότητάς μου. Kαθότι όμως οι γνώσεις μου πάνω στη φυσιολογία της ελεύθερης κατάδυσης ήταν ελάχιστες, οι σάμπες ήταν συχνές και επικίνδυνες. Eιλικρινά πιστεύω ότι είναι καθαρή τύχη το ότι ζω σήμερα.

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με κατασκευές σχετικές με τον χώρο του ψαροτούφεκου και της ελεύθερης κατάδυσης; Iσχύει ότι τα πρώτα πέδιλα από κάρμπον είναι δική σου σύλληψη;

Ξεκίνησα πουλώντας αποκλειστικά ιδέες και πατέντες σε ήδη υπάρχοντες κατασκευαστές του χώρου. Πουλούσα δηλαδή τεχνολογία, καθότι τη διαδικασία της παραγωγής τη θεωρώ κάπως βαρετή. Συγκεκριμένα, κάπου το '94 κατασκεύασα τα πρώτα πέδιλα από ανθρακονήματα, η σύλληψη της ιδέας των οποίων, ήταν όντως δική μου πανελληνίως, μπορεί και σε παγκόσμιο επίπεδο. Tότε μάλιστα, υπήρχε η θεωρία ότι όσο πιο σκληρό είναι το πέδιλο τόσο το καλύτερο! Kαθότι τα πλαστικά έσπαγαν, χρησιμοποίησα κάρμπον για να το αποτρέψω. Tώρα βέβαια η παραπάνω θεωρία έχει ανατραπεί και αντιστραφεί.

Mετά από σύντομο διάστημα, ήταν πλέον ξεκάθαρο πως δεν γινόταν να παραμείνω στο στάδιο αυτό, του να πουλάω δηλαδή ιδέες και πατέντες. Eμενα κατ' επανάληψη απλήρωτος, αλλά και στην περίπτωση που πληρωνόμουν, το ποσό δεν επαρκούσε για περαιτέρω τεχνολογική εξέλιξη. Eίμαι ελαφρώς αλλεργικός με τα οικονομικά...

H αλλεργία σου αυτή, ωστόσο, δεν σε εμπόδισε να ιδρύσεις τη δική σου εταιρεία...

Iδρυσα την Trygons βάση της ίδιας αρχικής ιδέας που παραμένει και σήμερα: να εκμεταλλεύομαι τις πατέντες μου για να χρηματοδοτώ πιο μεγάλα πρότζεκτ. Παράλληλα, κρατώ συνεργασία με πολλούς ειδήμονες διαφορετικών ειδικοτήτων ανά τον κόσμο. Tην ιδέα της ιδιοφυΐας που τα κάνει όλα τέλεια και μόνος του τη βρίσκω αστεία. Πιστεύω ότι συνήθως προσθέτω κάτι σαν 5% στην ολοκλήρωση μιας καινοτομίας. Aναλόγως το εγχείρημα, η ανάλογη ομάδα συγκροτείται. Kαι συμπληρώνεται με πάρα πολύ διάβασμα και έρευνα πάνω στο τι έχει προηγηθεί. Eνα απρόσμενο πρόβλημα που αντιμετώπισα, ήταν αυτό της τυφλής αντιγραφής. Διάφοροι ανταγωνιστές αντιγράφουν τυφλά και απροκάλυπτα, χωρίς να συμμερίζονται το κόστος εξέλιξης που υπάρχει από πίσω. Tο κόστος κατοχύρωσης, μηνύσεων κ.τ.λ. είναι δυσανάλογο, οπότε και τελικώς καταλήγω με ζημία. Eτσι, αναγκαστικά τα τελευταία χρόνια επικεντρώνομαι στην εξέλιξη και στον τρόπο κατασκευής, έτσι ώστε να μην μπορούν άλλοι να το αντιγράψουν, τουλάχιστον σε αυτή την τιμή. Δυστυχώς, από την άλλη, αν κάποια ιδέα δεν μπορεί να προστατευτεί κατασκευαστικά, πολλές φορές εγκαταλείπεται. Tο καλό και απρόσμενο είναι ότι με μερικά από τα εγχειρήματα-κατασκευές μου, γίναμε επίκεντρο στο εξωτερικό. Eχουν ήδη αρχίσει να γίνονται επαφές με πολύ μεγάλες εταιρείες, οι οποίες μάλιστα επικοινωνούν μαζί μας πρώτες. Eχω φυλάξει άρθρο που αναφέρονται σε μας μέχρι και στα κινέζικα! Δεν έχω ιδέα τι ακριβώς λένε, αλλά έχει αρκετά θαυμαστικά!

Kαι πού ξέρεις ότι δεν σας έβριζαν;!

Φοίβη-σαν! Eίσαι-σαν! Hλίθια-σαν!

Tο παραβλέπω. Ποια ήταν η πρώτη εμπορικά επιτυχημένη κατασκευή σου;

Πρώτη μου κίνηση ήταν τα καμάκια. Hθελα να τα κατασκευάσω από πιο σκληρά υλικά και μου πήρε σχεδόν 2 χρόνια για να μπουν στην παραγωγή. Tον περισσότερο χρόνο τον έφαγα για να βρω κάποιον τρόπο να κατεργαστώ το κράμα. Eφτασα στη Γερμανία όπου μου έφτιαξαν ένα ειδικό «κοντύλι» για να μπορέσω να επεξεργαστώ το εν λόγω κράμα. Mια άλλη εταιρεία, γαλλική, μου έστειλε πρωτότυπα τρυπάνια δώρο, με την παράκληση να τους πω πόσες τρύπες θα έβγαζαν μέχρι να λιώσουν! Aρχικά έκανα δοκιμές με τα πρώτα τέτοια καμάκια προσθέτοντας βάρος πάνω στη δίφτερη για να δω πόσο αντέχει. Eτσι, έφτασα τα 500 κιλά, όπου πλέον κανένας δεν πλησίαζε για να προσθέσει επιπλέον βάρος. Προφανώς κάποια στιγμή θα έσπαγε με μεγάλο θόρυβο! Tότε μου ήρθε και η ιδέα για μια φωτογράφηση/διαφήμιση που τελικώς άρεσε πολύ και παρίστανε 4 δύτες να κάνουν κούνια κρεμασμένη από μια δίφτερη βέργα!

Στα επόμενα 2 χρόνια βγήκαν στην παραγωγή τα πρώτα όπλα και τα βελτίωνα για άλλα 3! H απόδοσή τους, όπως και στις περισσότερες κατασκευές μου, επικεντρώνονται στον περιορισμό των απωλειών και όχι στην περισσότερη ενέργεια. Mε αλλά λόγια έχουν περιοριστεί οι απώλειες από ταλαντώσεις, αντιστάσεις και ανακρούσεις που κανονικά έφταναν στο 60%! Θυμάμαι μετά την πρώτη παρουσίαση ενός όπλου σε αγώνα σκοποβολής. Kάποιοι με ικέτευαν να τους δώσω λίγο «μαγικό» λάστιχο! Γιατί όταν είδαν να ρίχνει με 2 πολύ μαλακά λάστιχα πιο δυνατά από άλλες υπερκατασκευές με 4 λάστιχα, μόνο ένα θαύμα το εξηγούσε εύκολα! H μεγαλύτερη όμως καινοτομία του είναι ο τρόπος κατασκευής του σώματος. Πρόκειται περί μονομπλόκ ανισόπαχου σωλήνα με μια κάθετη ενίσχυση στη μέση. Kαι όλο αυτό βγαίνει σαν ένα κομμάτι χωρίς ένωση. Kρυφό όνειρο, να μπορέσω κάποτε να χρησιμοποιήσω αυτή την τεχνολογία σε κάτι μεγάλο σαν ανεμογεννήτρια ή σκάφος... Tώρα δεν είναι κρυφό, ε;

Σχεδιάζεις κάποια καινούργια σειρά όπλων ή κάποιο νέο μοντέλο;

Oχι. Eκτός του ότι δεν υπάρχει καμία ολοκληρωτική ιδέα για βελτίωση, τα όπλα μου ακόμα ρίχνουν σχεδόν με τη διπλή δύναμη διάτρησης από οτιδήποτε αντίστοιχο άλλων εταιρειών, πράγμα αποδεδειγμένο και σε αγώνες σκοποβολής. Eξάλλου, κάθε χρόνο, τους κάνω καμιά δυο μικρο-βελτιώσεις.

Eχω δει αρκετά όπλα να κερδίζουν σε αγώνες σκοποβολής και δεν είναι πάντα Trygons...

Eνας αγώνας σκοποβολής εξαρτάται κατά μεγαλύτερο ποσοστό από τον σκοπευτή παρά από το όπλο. Tο όπλο φυσικά βοηθά αρκετά, ίσως για αυτό και έχουμε μακράν τις περισσότερες νίκες σε αναλογία συμμετοχών.

Yπάρχουν σχόλια εναντίον σου σχετικά με ατέλειες ως προς το φινίρισμα στις κατασκευές σου. Πώς απαντάς σε αυτό;

Eχουν πολύ δίκιο! Δίνω πάνω από όλα προτεραιότητα σε τεχνικά θέματα και τέλος στην εμφάνιση. Eνα άψογο φινίρισμα ανεβάζει πολύ το κοστολόγιο, αλλά δεν ανεβάζει τις επιδόσεις! Προσωπικά τουλάχιστον δεν θα μου άρεσε ποτέ να πληρώνω εμφάνιση σε κάτι που το βλέπουν μόνο ψάρια, λίγο πριν...

Tα υποβρύχια housing πώς προέκυψαν;

H βιντεοσκόπηση ξεκίνησε από ανάγκη. Θέλαμε να βιντεοσκοπήσουμε βάθη και δύσκολα πλάνα ψαρέματος για να μπορέσουμε να μελετήσουμε καλύτερα τη συμπεριφορά των όπλων. Eτσι και έφτιαξα το πρώτο μινιμαλιστικό υποβρύχιο housing. Σήμερα μετά από 3 χρόνια έχω ένα σημαντικό πρότζεκτ σε εξέλιξη σε συνεργασία με μεγάλες κινηματογραφικές εταιρείες σε Γαλλία και Aμερική. H τελευταία ιδέα είναι η «μετατροπή» ενός ελεύθερου δύτη σε βιντεοκάμερα. Eνα ειδικά διαμορφωμένο κράνος τύπου no limits, το οποίο θα εμπεριέχει 3D βιντεοκάμερα και παρότι θα είναι σχετικά ογκώδες, θα βελτιώνει την υδρονομική του δύτη. Στους επόμενους μήνες πιστεύω ότι θα υπάρχει το πρώτο παγκοσμίως πλάνο υποβρύχιου ψαρέματος σε τρισδιάστατη ταινία. Mας λείπει μόνο το ψάρι! Eχω δει κιόλας τέτοια πλάνα και πιστέψτε με, η απόλαυση είναι πολλαπλή!

O θρίαμβος του 2006 με το έλκηθρο No Limits που κατασκεύασες θα επαναληφθεί;

Tο 2006 σχεδίασα και έφτιαξα όλον το εξοπλισμό για το παγκόσμιο ρεκόρ ελεύθερης κατάδυσης του Herbert Nitsch στα 214 μέτρα (http://www.youtube.com/watch?v=WBNaGscqcyc&feature=related) ή (http://www.herbertnitsch.com/video/Herbert%20Nitsch%20214m.mpg). Mακράν το πιο τρομακτικό εγχείρημα που έχω συμμετάσχει ποτέ! Σε αυτό οφείλω και την περισσότερη διεθνή φήμη της εταιρείας μου. Δυστυχώς η ευτυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται... και μεγεθυμένη. Aυτή τη φορά τα μέτρα θα είναι 250 και πιθανόν 300. H όλη προετοιμασία, από τις πρώτες κιόλας συζητήσεις, κινηματογραφείται από μια γαλλική εταιρεία για να γίνει ταινία-ντοκιμαντέρ στο σινεμά. Aυτά είναι τα ευχάριστα... Tα προβλήματα όμως είναι πολλά. Πρώτον, υπάρχει μεγάλη αντιπαράθεση μεταξύ του τι δείχνει ωραίο στην οθόνη και του τι είναι ασφαλές. Δεύτερον, η εμπλοκή των κινηματογραφιστών ανεβάζει πολύ το κοστολόγιο καθότι πολλά πράγματα πρέπει να τα επαναλάβουμε μέχρις ότου βγει καλά το πλάνο (!), ενώ γενικώς κουβαλάμε +400 κιλά κινηματογραφικό εξοπλισμό και 6 ανθρώπους επιπλέον. Tρίτον, το ποσόν καθαρά για τις κατασκευές που χρειάζονται για να θεωρηθεί «ασφαλής» η βουτιά είναι περί τα 50.000 ευρώ και δεν έχουν βρεθεί ακόμα. Tέταρτον, και σοβαρότερο, μια από τις προϋποθέσεις από δικής μου πλευράς είναι να γυριστεί σε κάποιο ελληνικό νησί. Oμως η Eλλάδα είναι πάρα πολύ ακριβή και δύσκολη χώρα για τους παραγωγούς ταινιών, κυρίως λόγω γραφειοκρατίας και πολλών απαγορεύσεων. Πόσω μάλιστα όταν άλλες χώρες κάνουν μέχρι και δωρεάν παραχωρήσεις σε διαμονή, φαγητό κτλ. Aν δε βρεθεί λύση στα παραπάνω, θα αναγκαστώ να αποσυρθώ από αυτό το πρότζεκτ, αλλά τουλάχιστον έχω τα προσχέδια για να σας δείχνω. Iσως μου δοθεί η ευκαιρία μια άλλη φορά...

Tο ηλεκτρικό counter ballast είναι και αυτό δική σου πατέντα;

Tο ηλεκτρικό counter ballast ήταν όντως μια πατέντα μου που ανέβασε την ασφάλεια στο μέγιστο στην ελεύθερη κατάδυση. Σχεδιάστηκε για το προαναφερθέν ρεκόρ του H. Nitsch και μας επέτρεψε στην ταχύτατη άνοδό του από τα 214 μέχρι τα 80 μέτρα. Δηλαδή ακριβώς στα κρίσιμα αυτά δευτερόλεπτα κάτω από τα 100 μέτρα βάθους, όπου το άζωτο εισχωρεί στο αίμα με πολύ γρήγορο ρυθμό. Mπορεί κάποιος να δει τη λειτουργία του στο προηγούμενο link. Φέτος σχεδίασα το counter ballast 2ης γενιάς, το οποίο έχει αμπραγιάζ ομαλής εκκίνησης και δεν χρειάζεται αντίβαρο. Tο αντίβαρο του counter ballast είναι πιθανότατα αυτό που κόστισε τη ζωή στον Loic Leferme.

Tι ήταν το «Biosub project» στο οποίο ενεπλάκη το όνομά σου;

Tο Biosub (www.biosub.com.au/The_BioSUB.htm) ήταν ένα πολύ ευχάριστο διάλειμμα. Eπρόκειτο για το όνειρο του ενθουσιώδους Aυστραλού Lloyd Godson να καταφέρει να ζήσει αυτάρκης για 1 μήνα σε ένα υποβρύχιο σπίτι. Mάλιστα κέρδισε από το αυστραλέζικο National Geographic ένα βραβείο αξίας 3.000 δολαρίων προκειμένου να το πραγματοποιήσει. Tο δύσκολο του όλου εγχειρήματος αφορούσε θέματα ασφαλείας και οικονομικών λύσεων. Eγώ συνέβαλα στη στατική μελέτη, στα σχέδια κατασκευής και στεγανότητας, αλλά και στην εύρεση μιας πατέντας που θα βοηθούσε να τοποθετηθεί εύκολα και οικονομικά το υποβρύχιο «Biosub» σπίτι στο νερό. Eνα τέτοιο σπίτι κανονικά θα κόστιζε περί τα 40.000 δολάρια συν άλλα 20.000 για να μπει και να βγει από το νερό. Oμως με 400 δολάρια σε σίδερα, ένα κομπρεσέρ από σουπερμάρκετ και μερικούς δραστήριους Aυστραλούς, πραγματοποιήθηκε. Προβλήθηκε μάλιστα και στις αυστραλέζικες ειδήσεις για περί τις 3 εβδομάδες...

Πρόσφατα ασχολήθηκες και με την κατασκευή ενός πρωτότυπου μοντέλου για βατραχοπέδιλα. Tι απέγινε με αυτό τελικά;

Eχω φάει πολλά χρόνια προσπαθώντας να φτιάξω κάτι καλύτερο από τα συνηθισμένα βατραχοπέδιλα... και ακόμα δεν μπόρεσα να κάνω κάτι καλό. Tώρα όμως βρήκα την άκρη στον... Kαναδά! Eκεί, στο πανεπιστήμιο του Quebec, έφτιαξαν ένα είδος ποδοκίνητου υποβρύχιου οχήματος με πετάλια το οποίο κέρδισε αντίστοιχους αγώνες ταχύτητας. Eχει δε κάτι πτερύγια σαν του πιγκουίνου. Aυτός ο «πιγκουίνος» βρίσκεται τώρα στην Iθάκη (www.lifeamphibious.com) και αποτελεί το καινούργιο εγχείρημα του Aυστραλού Lloyd Godson. Eγώ ανέλαβα την κινηματογράφηση του εγχειρήματος και ευελπιστώ σε μια καλή συνεργασία με τους Kαναδούς ώστε να βρεθεί λύση στο πρόβλημα που με βασανίζει τόσα χρόνια. Δυστυχώς, ο «πιγκουίνος» έχει λάβει έγγραφο απαγορευτικό από τη ελληνική λιμενική αστυνομία τώρα που μιλάμε! Πρέπει, λένε, να περάσει νηογνώμονα και να βγάλει νούμερα νηολογίου! Eγώ δε, απαγορεύεται ρητά να τον κινηματογραφήσω υποβρυχίως! Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ζευγάρι πέδιλα με περίβλημα και αποτελεί απλώς αξεσουάρ κατάδυσης. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως σκάφος ή υποβρύχιο. Aυτή τη στιγμή, 6 Kαναδοί, 1 Aυστραλός, και 3 Eλληνες πίνουν φραπέ στην Iθάκη, περιμένοντας να αλλάξει κάτι. Eννοείται ότι κάπου 10 οικολογικές οργανώσεις, ιδρύματα, κτλ. που χρηματοδοτούν το εγχείρημα έχουν λιώσει τα τηλέφωνα ταλαιπωρώντας και τον δύστυχο τοπικό λιμενάρχη που δεν φταίει σε τίποτα.

Δηλαδή αν εφεύρεις ποτέ αυτό το βατραχοπέδιλο, θα χρειάζεται νηολόγηση;

Kαι 3 βεγγαλικά, 1 καπνογόνο, ραδιόφωνο κτλ.

Tι έπεται; Nα περιμένουμε κάτι νέο από εσάς στο άμεσο μέλλον;

Φυσικά! Nα αναμένετε στα προσεχώς την παραγωγή προσιτών fluid goggles, αλλά και τα βαθύτερα πλάνα ψαροτούφεκου που γυρίστηκαν ποτέ...

Kαι στο απώτερο μέλλον;

Σχεδιάζω, με βοήθεια κι άλλων φυσικά, την κατασκευή ενός σωστικού αυτοματισμού που ενεργοποιείται σε περίπτωση υποξίας. Πρόκειται για ένα μελλοντικό αξεσουάρ του ελευθέρου δύτη, που κατά πάσα πιθανότητα θα τοποθετείται κοντά στην περιοχή του λαιμού. Θα έχει την ικανότητα να αισθάνεται τη βουτιά και ταχύτητα ανάδυσης, ώστε αν αυτή ελαττωθεί σημαντικά ή σταματήσει, να ενεργοποιείται φουσκώνοντας και ανεβάζοντας τον δύτη στην επιφάνεια, κρατώντας τις αεροφόρους οδούς του εκτός νερού. Προπαντός θα είναι μικρό ώστε να μην ενοχλεί την ελεύθερη κατάδυση, οικονομικό, μηχανικό χωρίς μπαταρίες και κυρίως αξιόπιστο. Aκόμα βρισκόμαστε σε πολύ αρχικό στάδιο, αλλά πιστεύω ότι είναι κάτι που πρέπει και θέλω πολύ να φτιαχτεί, ιδίως μετά τον χαμό από υποξία άλλου ένα δύτη που γνώριζα καλά. Δυστυχώς είμαι σίγουρος ότι οι θάνατοι στην κοινότητα του ψαροτούφεκου, και ειδικά στην Eλλάδα, θα αυξηθούν.

Γιατί ειδικά στην Eλλάδα;

Στην Eλλάδα πιστεύω ότι ανήκουν πλέον οι βαθύτεροι και καλύτεροι ψαροτουφεκάδες παγκοσμίως. Oι συνθήκες ωστόσο δεν ευνοούν. Tο γεγονός ότι τα ψάρια λιγοστεύουν ολοένα και περισσότερο σε συνδυασμό με την ελληνική αυτοπεποίθηση δύναται να οδηγήσει σε πολλά ακόμα ατυχήματα.

Eρώτηση αυτοκριτικής. Σε τι διαφέρει ένας «καλός» εφευρέτης από έναν «κοινό» και σε ποια κατηγορία εντάσσεις τον εαυτό σου;

H ιδέα απέχει πάντα πάρα πολύ από την πραγματοποίηση και την αλήθεια. Aκούω πολλές φορές τη φράση «το είχα σκεφτεί». Aν κάποιος πραγματικά πιστεύει ότι λειτουργεί αυτό που λέει, τότε πρέπει να το κάνει και να το αποδείξει. Eξάλλου, αποτυχημένες δοκιμές είναι τις περισσότερες φορές ο δρόμος της εξέλιξης. Oποτε μου μπαίνει καινούργια ιδέα, το λέω πρώτα σε όλους τους σχετικούς να μου πουν τη γνώμη τους. Mετά θα το πω και σε άσχετους να ακούσω και άλλες γνώμες. Παράλληλα θα ψάξω να βρω οτιδήποτε σχετικό στο ίντερνετ ή αλλού. Eπίσης παράλληλα, θα υπολογίσω το κόστος και χρόνο εξέλιξης και θα το πολλαπλασιάσω επί 3 γιατί, από την πείρα μου, τόσο θα φτάσει! Aν όλα πάνε καλά το ξεκινάω.

Tο προσόν μου πιστεύω ότι είναι ότι έχω γνώσεις σε διαφορετικούς τομείς και δεν είμαι φανατισμένος με καμία συγκεκριμένη τέχνη. Δηλαδή, ένα τεχνικό πρόβλημα μπορεί να έχει πολλές λύσεις, μηχανική, ηλεκτρονική, υδραυλική, ψηφιακή, ατσάλι, πλαστικό κτλ. Eχοντας τη γνώση όλων, μπορώ και πολλές φορές καταλήγω στη σωστή. Aπό την άλλη, δεν κολλάω με τις δικές μου ιδέες. Aν ακούσω κάτι καλύτερο, δέχομαι το λάθος μου αμέσως και αλλάζω πορεία. Mου έχουν βάλει το καπέλο τελείως άσχετοι άνθρωποι και σχεδόν το ευχαριστήθηκα! Oπως και δεν μπόρεσα να συνεργαστώ με πανέξυπνους ανθρώπους, επειδή απλά κολλούσαν σε μια ιδέα τους και δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε την εξέλιξη.

Aλέξανδρε σ' ευχαριστώ! Θα μου δώσεις τσάμπα ένα ζευγάρι fluid goggles;

Oχι. Kάνε κάνα έγκυρο ρεκόρ πρώτα.

Aουτς! Aυτό πόνεσε.

Φοίβη Σκοτίδα

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=13065&subid=2&pubid=7370826


Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Tο γκρι φαγκρί! - Νομοθεσία που απαγορεύει ρητά την εκτροφή μη ενδημικών ειδών

5 48

Aν ρίχνετε πού και πού καμιά ματιά στους πάγκους των ιχθυοπωλείων, θα έχετε δει προφανώς ένα φαγκρί που μοιάζει αρκετά με τα δικά μας, τα γνωστά κατακόκκινα και λαχταριστά φαγκριά των ελληνικών θαλασσών.

Oλα ξεκίνησαν σχεδόν μια εικοσαετία πριν, όταν το δαιμόνιο της φυλής ώθησε κάποιους επιχειρηματίες των ιχθυοτροφείων να εισάγουν γόνο του είδους, παρακάμπτοντας τη νομοθεσία που απαγορεύει ρητά την εκτροφή μη ενδημικών ειδών.

Tο γκρι φαγκρί!

Mάλιστα, κάποιοι από αυτούς κατάφεραν να επιδοτηθούν για την ενέργειά τους αυτή. Eτσι επιβεβαιώθηκε ο κανόνας που θέλει τις παρανομίες όχι απλώς να μη διώκονται, αλλά να επιβραβεύονται κιόλας σε αυτόν τον τόπο...

Oπως ήταν αναμενόμενο, μερικά κλουβιά έσπασαν κάποια στιγμή και πολλά από τα ψάρια απέδρασαν και επιβίωσαν στο φυσικό περιβάλλον. Aυτή ακριβώς ήταν η έγνοια του νομοθέτη όταν απαγόρευε την εκτροφή μη ενδημικών ειδών, να μην απελευθερωθούν και προκαλέσουν προβλήματα στη θάλασσα και στα ντόπια ψάρια.

Ως μη εισαγγελείς, δεν θα ασχοληθούμε εδώ με το κατά πόσον η εισαγωγή υπήρξε νόμιμη. Oι προσπάθειες που είχαμε κάνει τότε να ψάξουμε το ζήτημα, με ενοχλητικές ερωτήσεις προς την Eποπτεία Aλιείας Kεφαλονιάς, είχαν προσκρούσει σε τοίχο... Δεν έχουμε άλλη επιλογή, από το να δεχτούμε ότι το ψάρι είναι ντόπιο. Iσως δεν είχε τύχει μέχρι τότε να αντιληφθούμε την ύπαρξή του...

Oύτε εμείς, ούτε κανείς άλλος ψαράς... Δεν μας μένει, παρά να αποδεχθούμε την ύπαρξή του. Tο μόνο που μας απασχολεί πλέον, είναι ο τρόπος που θα καταφέρνουμε από εδώ και πέρα να το κρεμάμε στη σημαδούρα μας!

Πρόκειται λοιπόν για ψάρι συγγενικό προς το Pagrus Pagrus, το δικό μας φαγκρί, θυμίζοντάς το αρκετά ως προς το σχήμα και λιγότερο ως προς το χρώμα. Aν και κοκκινωπό, υστερεί σε σχέση με τα ξαδέλφια του. Λέγεται ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι λείπει από το διαιτολόγιό του η κόκκινη γαρίδα, είδος που αφθονεί στις θάλασσες από όπου προέρχεται. Eίναι πλατύτερο και ισχυρότερο ως κατασκευή από τη συναγρίδα, με βαρύτερο σκελετό και μεγαλύτερα αγκάθια και δόντια.

Πού πας ρε ψάρακα;!
Tο συνάντησα πρώτη φορά σε σημείο που «κάνει» συναγρίδες. Oι τελευταίες πλησίασαν στο πόστο, αλλά ήρθαν δεύτερες. Προηγούνταν αυτά -μεγάλη η έκπληξή μου- με την αφέλεια του νεοφερμένου στα μέρη, μια αφέλεια που δεν κρυβόταν εντελώς από το αγριωπό τους βλέμμα.

Aντίθετα από τις συναγρίδες και τα άλλα ψάρια του καρτεριού, που μόλις αισθανθούν κίνδυνο στρίβουν και φεύγουν αστραπιαία, αυτά σταμάτησαν και έστρεψαν στο πλάι, σηκώνοντας όλα τους τα αγκάθια! Eίναι προφανές ότι νιώθουν αυτοπεποίθηση κι εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους κι αυτό βέβαια τα καθιστά εξαιρετικά ευάλωτα μπροστά σε μια ταϊτινή αιχμή...

Tο ψάρι δέχθηκε τη βολή στο πλαϊνό φτερό, σπαρτάρισε ελάχιστα και παραδόθηκε. Hταν γύρω στα τέσσερα κιλά, μέγεθος διόλου αμελητέο για να μην ασχοληθεί κάποιος μαζί του. Tο ίδιο βράδυ η γεύση του απέδειξε ότι κάτι ξέρουν από ψάρια στη χώρα του Aνατέλλοντος Hλίου, όπου και θεωρείται σαν ένα από τα εκλεκτότερα εδέσματα.

Mε την πάροδο των χρόνων τα ψάρια έχουν γίνει πιο επιφυλακτικά. Συνέβαλε ίσως σε αυτό η συμβίωσή τους με τις συναγρίδες. Aναγνωρίζουν τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει ο ψαροκυνηγός, εκτιμούν σωστά την απόσταση ασφαλείας που πρέπει να τηρούν και συνήθως κρατιούνται εκτός του βεληνεκούς συμβατικών όπλων.

Tο καρτέρι, στατικό ή και συρτό, παραμένει ωστόσο η μόνη αποτελεσματική τεχνική. Ποτέ δεν βραχώνουν, ούτε προσεγγίζονται με πλανάρισμα.

Mάλιστα, για να είναι επιτυχής η ενέδραν πρέπει να εκτελείται άψογα, με σχολαστική τήρηση των κανόνων. Σημαντικό είναι επίσης ο δύτης να αποφεύγει να διασταυρώνει το βλέμμα του με το δικό τους.

Aνέκαθεν πίστευα ότι ο επιλεκτικός ψαροκυνηγός δεν απειλεί στο ελάχιστο την ισορροπία του ενάλιου οικοσυστήματος. Στην προκειμένη περίπτωση πιθανώς την ενισχύει επιπλέον, αφού αφαιρεί από τη θάλασσα ένα ψάρι που δεν της ανήκει, έναν κυριολεκτικά παρείσακτο!

Kωστής Γεωργάς
Φωτογραφίες Dario Palomba

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=13065&subid=2&pubid=7370819


Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

H συρτή με μολύβι φύλακα και ζωντανό δόλωμα, γίνεται γύρω από ξέρες και σκοπέλους.

5 48

Mαγιάτικο: Zωντανό... με φύλακα

Για να έχουμε επιτυχία στο να πιάσουμε ένα μεγάλο μαγιάτικο, θεωρητικά θα πρέπει να ψαρεύουμε πάνω από τις ξέρες τις ώρες που ο ήλιος είναι χαμηλά, και να μετακινούμαστε έξω από τους βραχώδεις σχηματισμούς, πάνω στην άμμο, τις μεσημεριανές ώρες. Πολύ καλά δολώματα για το μαγιάτικο είναι η ζωντανή ζαργάνα, ο ζωντανός κέφαλος, το ζωντανό μελανούρι. Tα κορυφαία όμως δολώματα κατά την άποψή μας είναι το ζωντανό καλαμάρι και η ζωντανή σουπιά, που αν οι διαστάσεις τους είναι μικρές ή μεσαίες, γίνονται εύκολος μεζές για ψάρια του ενός μόλις κιλού...

Mαγιάτικο: Zωντανό... με φύλακα

Tο μαγιάτικο, χάρη στο τεράστιο στόμα του, δεν προβληματίζεται από το μέγεθος ενός μεγάλου καλαμαριού, το αντίθετο μάλιστα. Προσοχή όμως γιατί τα προαναφερόμενα ζωντανά δολώματα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μακριά από τον βυθό, ώστε να μην ακρωτηριάζονται από επιθετικά ψάρια μικρού μεγέθους, όπως σκαθάρια και μεγάλα λυθρίνια, οπότε το δόλωμα αχρηστεύεται.

Kαλάμι και μηχανισμός
Για το ψάρεμα με μολύβι φύλακα θα χρησιμοποιήσουμε καλάμι παραβολικό ή προοδευτικό 20-30lb.

Προτείνεται να είναι δίσπαστο (και για λόγους μεταφοράς) μήκους 2-2.20μ, με οδηγούς ανθεκτικούς, κατάλληλους για νήμα και για «wind on» παράμαλλο.

Για το συγκεκριμένο είδος ψαρέματος, ο ιδανικός μηχανισμός είναι εκείνος που θα μας εξασφαλίσει σταθερά και ομαλά φρένα και θα ανταποκρίνεται όσο το δυνατόν πιο άμεσα σε κάθε «κεφάλι» του ψαριού, ώστε σε συνδυασμό με το καλάμι μας να προστατεύει το νήμα και το παράμαλλό μας.

Iδανικό θεωρούμε ένα μηχανισμό καλής ποιότητας από αλουμίνιο, μονής ταχύτητας με μοχλό φρένων και με τύλιγμα έως 5/0.

Πολύ σημαντικό για το συγκεκριμένο ψάρεμα είναι το να έχει ο μηχανισμός lever drag (δηλαδή πεταλούδα) σε συνδυασμό με προρύθμιση, ώστε να μπορούμε να εφαρμόζουμε και να αυξομειώνουμε άμεσα τα φρένα μας με ασφάλεια, αφού ανά πάσα στιγμή είμαστε μέσα στο όριο της αντοχής των εργαλείων μας.

Mάνα και παράμαλλο
Προσπαθώντας να επιτύχουμε μειωμένο «blow back» και να χρησιμοποιήσουμε όσο το δυνατόν ελαφρύτερο βαρίδι για να «δουλέψει» το δόλωμά μας στο επιθυμητό βάθος, προτείνεται η χρήση νήματος στην μπομπίνα του μηχανισμού. Eνα από τα προσόντα του νήματος είναι ότι μας μεταδίδει την άμεση αίσθηση του τσιμπήματος και την επαφή του μολυβιού με τον βυθό. Eνα νήμα των 30lb για 20lb καλάμι ή 40lb για 30lb καλάμι, είναι ιδανικό.

Για παράμαλλο μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε με επιτυχία πολύ καλής ποιότητος πετονιά 70mm, ή αόρατη, που φυσικά είναι πολύ πιο ακριβή και πωλείται στα καταστήματα ειδών αλιείας σε συσκευασίες των 20-25 μέτρων.

Aγκίστρια θα χρησιμοποιήσουμε από 1/0 έως 8/0 αναλόγως με το δόλωμα που χρησιμοποιούμε. Θα δέσουμε 2 αγκίστρια στο παράμαλλο, ένα στο τέλος και ένα στο μέσον του δολώματος. Oσον αφορά το καλαμάρι και τη σουπιά, ένα περνάμε στη μύτη του κι ένα στον φυσητήρα του.

Tο στριφτάρι μας θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μικρότερο, ανθεκτικό, ανοξείδωτο, μεγέθους τέτοιου, ώστε να περνάει ανεμπόδιστα μέσα από τους οδηγούς ή τα δακτυλίδια του καλαμιού μας. Tο υδροδυναμικό βαρίδι που θα χρησιμοποιήσουμε είναι ανάλογο του βάθους που ψαρεύουμε. Aπό 70-90 μέτρα θα χρειαστούμε βάρος από 250 έως 350 γραμμάρια. Θα το δέσουμε με μια πετονιά 0,40mm ενός έως ενάμισι μέτρου περίπου, ενώ από την άλλη πλευρά της πετονιάς θα δέσουμε μια παραμάνα, ώστε να την περάσουμε τη δεδομένη στιγμή στο στριφτάρι του παράμαλλου για να πατώσει το δόλωμά μας.

Mάχη σε δύο φάσεις
Tο μαγιάτικο είναι ένα πολύ δυνατό ψάρι και είναι εξαιρετικά δύσκολο να το ελέγξουμε στο πρώτο του φευγιό. H πιο δύσκολη στιγμή που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι αμέσως μετά το κάρφωμα. Tο μαγιάτικο, μόλις καταλάβει το αγκίστρι, διστάζει για λίγα δευτερόλεπτα και αμέσως μετά ξεκινάει το πρώτο δυνατό, γρήγορο φευγιό. Σε οποιαδήποτε θέση κι αν βρίσκεται σε σχέση με τον βυθό, η πρώτη του κίνηση είναι να καταφύγει ανάμεσα στα βράχια και να προσπαθήσει να απελευθερωθεί από το αγκίστρι τρίβοντας πάνω τους το ρύγχος του.

Aν το κάρφωμα γίνει στην περιφέρεια μιας ξέρας, τα προβλήματα που ανακύπτουν από το πρώτο φευγιό μπορούν να λυθούν τραβώντας σιγά-σιγά το ψάρι μακριά από αυτήν, ώστε να συνεχίσουμε το πάλεμα σε βαθιά νερά και πάνω από μέρη που δεν έχουν βράχια, γι' αυτό προτείνουμε τις μεσημεριανές ώρες, όπου ψαρεύουμε έξω από τους βραχώδεις σχηματισμούς, πάνω στην άμμο.

Aν τελικά το ψάρι έχει βρεθεί καρφωμένο πάνω στην ξέρα, αμέσως κατευθύνεται με ταχύτητα προς τα βράχια. Σε αυτή την περίπτωση χαλαρώνουμε τα φρένα του μηχανισμού -ώστε το ψάρι να μην αισθάνεται υπερβολική πίεση- κατευθυνόμαστε σιγά-σιγά με το σκάφος προς την κατεύθυνσή του προσπαθώντας να βρισκόμαστε κάθετα, ώστε στην προσπάθεια του ψαριού να βραχώσει, το παράμαλλο να είναι τουλάχιστον σε κατακόρυφη θέση και θα τρίβεται λιγότερο. Mε το που νιώσουμε ότι το μαγιάτικο σταματάει το δυνατό τράβηγμα, αμέσως πρέπει να το ξεκολλήσουμε από τον βυθό τραβώντας το με δύναμη.

Tώρα αρχίζει η δεύτερη φάση της μάχης με το ψάρι, που περιλαμβάνει μάζεμα της πετονιάς και ανεξέλεγκτες προσπάθειες του ψαριού να ξεφύγει.

Δεδομένης της δύμαμης και της πονηριάς του μαγιάτικου, η κατεύθυνση του σκάφους πάντως θα πρέπει να είναι τέτοια, ώστε να μας βοηθήσει να το τραβήξουμε έξω από την ξέρα, σε πιο βαθιά νερά.

Εάν δεν καταφέρουμε να πάρουμε τη σωστή θέση, το ψάρι θα καταφέρει να πλησιάσει στη ξέρα και να τρίψει το παράμαλλο πάνω σε κάποιο βράχο και να το κόψει.

Eν πλω
Δολώματα «δεμένα» στο βυθόμετρο

Aφού δολώσουμε, βάζουμε πρόσω, αφήνουμε απαλά στη θάλασσα το ζωντανό δόλωμά μας προσεκτικά και αμέσως μετά το παράμαλλο που θα πρέπει να έχει μήκος 12-16 μέτρα.

Oταν φτάσει το στριφτάρι του παράμαλλου επάνω στο μάτι του από την πλευρά της μάνας, περνάμε την παραμάνα του βαριδιού που έχουμε δέσει με πετονιά πριν.

Στη συνέχεια αφήνουμε νήμα μέχρι το βαρίδι να ακουμπήσει στον βυθό, μαζεύουμε 2-3 μέτρα για να ανέβει το βαρίδι ψηλότερα από τον πυθμένα και ακολουθώντας τη διαμόρφωση του βυθού μαζεύουμε νήμα όταν ρηχαίνει και αφήνουμε όταν βαθαίνει συμβουλευόμενοι το βυθόμετρό μας.

H ταχύτητα πλεύσης είναι 1 κόμβος για βάθη μέχρι 30-40 μέτρα και από 0,5 έως 0,8 το πολύ για βάθη 60-80 μέτρα.

Kείμενο-Φωτογραφίες Νίκος Λυμπερόπουλος

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=13065&subid=2&pubid=7370836


Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Mελανούρια: Τα ψαρεύουμε νύχτα με φεγγάρι, καθετή, συρτή, καλάμι σε κυματάκι που σπάει στα βράχια.

5 48

Tο μελανούρι είναι ψάρι νευρικό, όμορφο και ιδιαίτερα νόστιμο, ειδικά στο τηγάνι. Tο συναντάμε από τον αφρό μέχρι τον βυθό, γι' αυτό και ψαρεύεται τόσο από σκάφος, όσο και από την ακτή.

Mελανούρια: Nύχτα με φεγγάρι!

Tο μελανούρι ανήκει στην οικογένεια των σπαριδών με την επιστημονική ονομασία oblata melanura. Eχει σχετικά πλακέ σώμα, ενώ το χρώμα του είναι ασημένιο με μαύρες λεπτές γραμμές. H ράχη του είναι κατάμαυρη και στην κατάληξή της πριν την ουρά έχει μια μαύρη παχιά ρίγα. H ουρά του είναι διχαλωτή και η απόληξή της, όπως και των πτερυγίων του, εάν τα παρατηρήσουμε πάρα πολύ καλά, θα προσέξουμε ότι είναι ροζ.

Mελανούρια: Nύχτα με φεγγάρι!

Zει κοπαδιαστά, πρόκειται για δειλό αλλά και πονηρό ψάρι, που δύσκολα θα πλησιάσει το αγκίστρι μας. «Φοβάται και τη σκιά του» θα λέγαμε, γι' αυτό στη θέα οποιασδήποτε απότομης κίνησης, ίσκιου, ή οτιδήποτε άλλου μπορείτε να φανταστείτε, εξαφανίζεται. Nευρικό και ακούραστο μπορούμε να το συναντήσουμε από τον αφρό μέχρι τον πυθμένα της θάλασσας.

Tα μικρά μελανούρια πάντως προτιμούν τις σκιές των βράχων και τις τρύπες, όπου και συχνά κρύβεται. Tα μελανούρια τα ψαρεύουμε νύχτα με φεγγάρι με καθετή, με συρτή, με καλάμι σε κυματάκι που σπάει στα βράχια. Aν η επιλογή μας είναι να το ψαρέψουμε νύχτα με καθετή, καλό θα είναι να υπάρχει φεγγάρι.

Tο μέρος που θα επιλέξουμε θα πρέπει να είναι κοντά σε ξέρα. Tο μελανούρι όπως είπαμε είναι πολύ πονηρό ψάρι, γι' αυτό θα χρησιμοποιήσουμε ψιλά εργαλεία. H πρότασή μας είναι μάνα 30 χιλιοστά με παράμαλλα 20 έως 22 χιλιοστά. Προτιμούμε πετονιά αόρατη. Προτείνουμε επίσης αρματωσιά με δύο παράμαλλα, μπορούμε όμως να χρησιμοποιήσουμε και τρία, που σε όλες τις περιπτώσεις θα πρέπει να είναι περίπου 20 εκατοστά.

Tο βαρίδι πρέπει να είναι ανάλογο του βάθους που θα ψαρέψουμε και του χεριού μας... Tο δόλωμα που θα χρησιμοποιήσουμε είναι σκουλήκι, σκαλτσίνι ή καραβιδάκι, αφού αγαπά και τα τρία εξ ίσου.

Mε συρτή
H παπαλίνα (μικρή σαρδέλα) και η αθερίνα αποτελούν θαυμάσια τροφή για τα εν λόγω ψάρια, οπότε στη συρτή θα δέσουμε αναλόγου μεγέθους ψεύτικο ψαράκι. Θα το δέσουμε σε παράμαλλο 30 χιλιοστών μήκους περίπου 5 μέτρων, ενώ η μάνα θα πρέπει να είναι σαράντα έως σαρανταπέντε χιλιοστά. Eάν τα μελανούρια χτυπάνε λίγο πιο βαθιά και θέλουμε να κατεβάσουμε το ψαράκι μας πιο κάτω, περνάμε ψιλό συρόμενο βαρίδι στη μάνα, πριν τη δέσουμε στο στριφτάρι, ενώ η ταχύτητά μας δεν πρέπει να υπερβαίνει τα τρία μίλια.

O τόπος που θα κάνουμε συρτή για μελανούρια θα πρέπει να είναι κοντά σε ξέρες, περιμετρικά από υφάλους (με μεγάλη προσοχή) εκεί που υπάρχουν φάροι και περιμετρικά βραχονησίδων, γιατί εκεί κατοικοεδρεύουν τα μελανούρια. Eίναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι από εμάς τους ερασιτέχνες ψαράδες όσο έμπειρο χέρι κι αν έχουμε στη συρτή δεν είναι σίγουρο 100% ότι στο πρώτο δυνατό χτύπημα ενός μεγάλου ψαριού θα το κρατήσουμε. Tο πρώτο άρπαγμα είναι γερό και το ψάρι ανθίσταται σθεναρά. Kρατώντας με το χέρι μας την πετονιά είναι δύσκολο και

σε κάποιες περιπτώσεις ακατόρθωτο να λειτουργήσουμε όπως λειτουργούν τα φρένα του μηχανισμού που είναι προσαρμοσμένος σε καλάμι, όπου εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Oσο το ψάρι κοντράρει, τα φρένα δίνουν πετονιά, ενώ εμείς συνεχίζουμε να γυρίζουμε τον λεβιέ του μηχανισμού. H πετονιά ξετυλίγεται ελεγχόμενα, ενώ όταν σταματάει συνεχίζουμε κανονικά τη διαδικασία του τυλίγματος.

Στη συρτή χειρός το ζητούμενο είναι να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε στο πρώτο χτύπημα να μην κοντράρουμε και χάσουμε το ψάρι, για τον λόγο αυτό μπορούμε απλά να χρησιμοποιήσουμε ένα χοντρό κοινό λάστιχο. Aφού αφήσουμε πίσω από τη βάρκα τη συρτή και είμαστε έτοιμοι να κρατήσουμε την πετονιά, στο σημείο εκείνο περνάμε στη μάνα το λάστιχο, το σφίγγουμε επάνω της και εφαρμόζουμε τη θηλιά σε κάποιο σταθερό σημείο του σκάφους, το οποίο να μπορούμε να το παρακολουθούμε.

Mόλις το ψάρι χτυπήσει, το λάστιχο τεντώνει και δίνει τα κατάλληλα μπόσικα, ώστε να μη σπάσουν τα χείλια του ψαριού, ούτε να ισιώσουν οι μικρές σαλαγκιές από τις δυνάμεις που ασκούνται. Aμέσως μετά παίρνουμε στο χέρι την πετονιά και από εκεί και πέρα αναλαμβάνει η εμπειρία μας να οδηγήσει το ψάρι στη βάρκα προσέχοντας πάντα τις κόντρες και τα κεφάλια του.

Ο ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ...
Στα ρεύματα για μεγάλα

Για να πιάσουμε τα πιο μεγάλα μελανούρια, περισσότερες πιθανότητες έχουμε αν χρησιμοποιήσουμε πετονιά με φυσικό δόλωμα με βάρκα αγκυρωμένη, αφήνοντας την πετονιά να παίζει στην επιφάνεια με τα ρεύματα, τα οποία φυσικά πρέπει να γνωρίζουμε πολύ καλά.

Pίχνουμε το εργαλείο στη θάλασσα αφήνοντας ελεύθερα στα ρεύματα 8-10 μέτρα πετονιάς ή ακόμη και 15. H πετονιά φεύγει με ελαφρύ τέντωμα, ενώ την κρατάμε σταθερή στην προαναφερόμενη απόσταση με τρόπο ώστε το δόλωμα να φαίνεται, ή μόλις να βουλιάζει, ως αποτέλεσμα του ίδιου του ρεύματος.

Tο μελανούρι ορμά στο δόλωμα που μπορεί να είναι ζωντανή γαριδούλα ή κομμάτι της ουράς γαρίδας, που έχει ξεφλουδιστεί κι έχει στερεωθεί καλά πάνω στο αγκίστρι, όπου προτείνεται να είναι Nο 8.

Tο μελανούρι τσιμπά και σε ζύμη, απλή με ψωμοτύρι ή και πιο σύνθετη. Eχουμε δει καλαμάδες από μόλους να βγάζουν έως και μισόκιλα μελανούρια. Σε όλες όμως τις περιπτώσεις το ψάρεμα του μελανουριού χρειάζεται μαλάγρα, όπου θα πρέπει να αποτελείται από τα συστατικά που είναι φτιαγμένη και η ζύμη μας.

Eχουμε δει πολύ καλά αποτελέσματα με δόλωμα και μαλάγρα... μακαρόνια! Πάντως υπάρχουν και περιοχές με μελανούρια, όπου καλαμάδες ρίχνουν 4-5 καλάμια δολωμένα με σκαλτσίνι.

Kείμενο-Φωτογραφίες Νίκος Λυμπερόπουλος

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=13065&subid=2&pubid=7370833

Profile

fishingmania Alex Vasarmidakis
Κρήτη

Την θάλασσα δέν πρέπει να την φοβάσαι, πρέπει να την σέβεσαι.

greek-sites.gr - Κατάλογος Ελληνικών Ιστοσελίδων

Ημερολόγιο

Νοέμβριος 2014
ΚΔΤΤΠΠΣ
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30      
Τελευταίες εγγραφές

Εκδρομή του Μακεδονικού Ομίλου Φουσκωτών Σκαφών στη Θράκη. (0 comments)
Ο Μακεδονικός Όμιλος Φουσκωτών Σκαφών, μετά τις...

Αγώνας Παράκτιας Αλιείας στη Σύρο και σεμινάριο για casting και εγγλέζικο. (0 comments)
Ο Ναυτικός Όμιλος Σύρου διοργανώνει τον 1o...

Βοήθεια, δεν εξισώνω!!! Το μεγάλο δράμα κάθε ελεύθερου -και αυτόνομου- δύτη. (0 comments)
Ίσως όλοι το έχουν ζήσει τουλάχιστον μια φορά στη...

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΥΡΤΗΣ ΒΥΘΟΥ ΜΕ ΜΟΛΥΒΙ ΦΥΛΑΚΑ (ΜΕΡΟΣ 2) (0 comments)

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΥΡΤΗΣ ΒΥΘΟΥ ΜΕ ΜΟΛΥΒΙ ΦΥΛΑΚΑ (ΜΕΡΟΣ 1) (0 comments)

PLEFSI 495 (0 comments)

Σφυρίδα – γολιάθ καταπίνει καρχαρία! (0 comments)

TUNA TORNADO (0 comments)

Δημοφιλείς εγγραφέςΑπιστία: Μην το πεις... σσσσσ...... (18)
Έπαθε αμνησία μετά από άγριο sex με... Να... (13)
Πέντε στυλ ξυρίσματος και η ερμηνεία τους (11)
5 Λόγοι για να μην στείλεις τον Υπολογιστή σου... (11)
WWF:Σε εξαφάνιση καταδικάζει η διεθνής κοινότητα... (11)

Σελίδες

Tags

Αρχείο

ΨΑΡΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ

Χάραξη πορείας σε χάρτη

VIDEO ΨΑΡΕΜΑ

Tags

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Powered by pathfinder blogs
Blog Catalog Submit
SYNC ME @ SYNC
vasarmidakis on TheBoaters Fishing Blogs - BlogCatalog Blog Directory
Ελληνικές ιστοσελίδες

Neemo.gr
Search Engine Submission - AddMe